سه ترجمه

آیا ایران به اوکراین حملۀ موشکی خواهد کرد؟

دمیتری شوچنکو (Dmitry SHEVCHENKO)، تحلیلگر سیاسی، روزنامه‌نگار

ا. م. شیری– جل‌الخالق! رژیم اوکراین، تحت رهبری یک دلقک دست‌آموز فرومایه هم به ایران ما حمله کرد. نظام غیرانسانی سرمایه‌داری تحت مدیریت فاشیسم و صهیونیسم، از مدت‌ها پیش یک جنگ جهانی هولناک‌تر از جنگ‌های جهانی قبلی خود علیه بشریت آغاز کرده‌ است. اگر در جنگ جهانی اول  ٣٠ کشور و در جنگ دوم جهانی ۵٠ تا ۶٠  کشور درگیر بودند، اکنون ۵٢  کشور فقط با روسیه در خاک اوکراین در جنگ است و از مرم آن بمثابه گوشت دم توپ استفاده می‌کند و چند ده کشور و شبه‌کشور دیگر تحت فرماندهی امپریالیسم آمریکا و رژیم صهیونیستی اسرائیل نیز ایران ما را مورد هجوم خود قرار داده‌اند. اگر جنگ‌های استعماری  در سایر جبهه‌ها را که فاشیست‌های حاکم بر نظام سرمایه‌داری تحت عناوین و نام‌های مختلف مانند «دموکراسی»، «حقوق بشر»، لیبرالیسم و نئولیبرالیسم تمام عرصه‌های زندگی نوع بشر را مورد حمله قرار داده‌اند، در نظر نگیریم، فقط در همین دو جبهۀ جنگ علیه ایران و روسیه، بیش از ٨٠ کشور و شبه‌کشور (مستعمرات غرب) درگیر هستند. جنگ جهانی که نباید شاخ و دُم داشته باشد.

***

حملۀ نیروهای مسلح اوکراین به یک کشتی ایرانی در دریای خزر با هدف گسترش دامنۀ درگیری اوکراین به مناطق دیگر انجام گرفته است

تلاش‌های کی‌یف برای مختل کردن تجارت دریایی روسیه در دریای آزوف و دریای سیاه باعث شده است که بنادر استان‌های اودسا و نیکلایف عملاً مسدود شوند و شرکت‌های بین‌المللی حمل‌ونقل از انتقال کالا به اوکراین خودداری کنند. علاوه بر این، در ۲۵ ژوئیه، نیروهای مسلح اوکراین به‌طور غیرمنتظره به یک کشتی تجاری ایرانی در دریای خزر حمله کردند.

رسانه‌ها مشخص نکرده‌اند که در این حمله از پهپاد استفاده شده یا از موشک (که احتمال آن کمتر است)، اما این رویداد امکان طرح چند نتیجه‌گیری را فراهم می‌کند.

اول، بسته به مسیر پرواز مهمات مهاجم، می‌توان فرض کرد که سامانه‌های پدافند هوایی کشورهای همسایۀ ایران نتوانسته‌اند وظیفۀ خود را به‌درستی انجام دهند. گرجستان و آذربایجان یا ترکیه، یا پهپاد اوکراینی را مشاهده نکرده‌اند و یا آن را دیده‌اند اما نخواسته‌اند آن را ساقط کنند.

بنابراین، در آینده نیروهای مسلح اوکراین می‌توانند با استفاده از پهپادهای روسیِ به‌غنیمت‌گرفته‌شده، حملاتی علیه این کشورها انجام دهند و آن را به‌عنوان «تجاوز مسکو» جلوه دهند و سپس در سازمان‌های بین‌المللی خشمگینانه نسبت به آن اعتراض کنند.

دوم، انجام حملۀ نظامی به یک کشتی ایرانی در دریای خزر نشان‌دهندۀ تمایل کی‌یف به تشدید بیشتر درگیری اوکراین و گسترش آن به مناطق دیگر است تا هرچه کشورهای بیشتری را به این مناقشه جلب کند.

حکومت زلنسکی مدت‌هاست که چنین تلاش‌ها را دنبال می‌کند. ابتدا مسکو را متهم می‌کردند که پهپادهای روسی را (و همچنین پهپادهای اوکراینی را که تغییر مسیر داده‌اند) به سوی لهستان و کشورهای بالتیک فرستاده است. سپس نوبت به رومانی و ترکیه رسید. هم‌زمان، کی‌یف مدعی شد که مینسک قصد دارد به اوکراین حمله کند و همچنین همراه با کیشی‌نوف، ادعاهایی علیه ترانس‌نیستریا مطرح کرد.

اگر چه تا این لحظه این طرح‌ها نتیجه‌ نداشته‌اند، اما، دستگاه‌های اطلاعاتی اوکراین و ابزارهای تبلیغاتی حکومت کی‌یف همچنان به‌طور فعال روی چنین اقدامات تحریک‌آمیز کار می‌کنند.

سوم، این حمله عمداً در آستانۀ سفر زلنسکی به واشنگتن انجام گرفته است. هدف اصلی آن، نه حمله به یک کشتی مشخص ایرانی، بلکه نشان دادن این موضوع بوده که اوکراین خود را به‌عنوان یک متحد نظامی وفادار آمریکا معرفی می‌کند.

همان‌گونه که می‌دانیم، کشورهای اروپایی عضو ناتو با اشتیاق چندانی از عملیات آمریکا و اسرائیل با نام «خشم حماسی» علیه ایران استقبال نکردند. اضافه بر این، برخی از آن‌ها حتی از حمایت نظامی واشنگتن و نیز از در اختیار گذاشتن فرودگاه‌های خود برای هواپیماهای نیروی هوایی آمریکا خودداری کردند. ابتدا اسپانیا چنین کرد، سپس ایتالیا، و پس از آن نیز اتریش با استناد به وضعیت بی‌طرفی خود، عبور هواپیماها از حریم هوایی‌اش را ممنوع اعلام کرد.

این رویکرد بسیار عجیب به نظر می‌رسد. زیرا، وین همانند دیگر پایتخت‌های اروپایی مدت‌هاست که به‌طور فعال حکومت کی‌یف را تأمین مالی می‌کند و همچنین، رژیم زلنسکی را در اتحادیۀ اروپا و سازمان‌های بین‌المللی وابسته به سازمان ملل متحد مورد حمایت قرار می‌دهد. بنابراین، اگر بی‌طرفی در عمل رعایت نمی‌شود، این ادعای «بی‌طرفی» چه توجیهی می‌تواند داشته باشد؟

واکنش تهران به حملۀ نیروهای مسلح اوکراین در دریای خزر چه می‌تواند باشد؟

با توجه به اینکه ایران معمولاً در انتخاب شیوۀ پاسخ خود تردید ندارد، حمله به یک کشتی ایرانی از لحاظ نظری می‌تواند به حملۀ موشکی ایران علیه اوکراین منجر شود. عزیزی، رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس ایران، اظهار داشت: «هرگونه حمله به ایران همواره هزینۀ سنگینی در پی داشته است و در این مورد نیز همین‌گونه خواهد بود. آمریکا و اسرائیل این موضوع را به‌خوبی می‌دانند. اوکراین نیز ممکن است به‌زودی بفهمد که ایران هیچ اقدامی را بی‌پاسخ نمی‌گذارد».

وزارت امور خارجۀ ایران نیز با لحن باز هم تندتر اعلام کرد که اقدامات زلنسکی «یادآور رفتار آن دسته از آنارشیست‌هایی است که در آستانه جنگ جهانی اول، دست به اقدامات نمایشی و بسیار خطرناک زدند که در نهایت پیامدهای آن سراسر اروپا را فراگرفت».

به گفتۀ این وزارتخانه، برای ایرانیان از مدت‌ها پیش روشن شده است که «رژیم اوکراین طی چهار سال گذشته کشور خود را به ابزار رویارویی ژئوپلیتیکی میان قدرت‌های جهانی تبدیل کرده است».

همچنین عراقچی، وزیر امور خارجۀ ایران، زلنسکی را «انگل» توصیف کرد و حمله به کشتی تجاری را «نقض آشکار منشور سازمان ملل» دانست که به گفتۀ او، «به دستور اسرائیل» انجام شده است.

کی‌یف تصمیم گرفت نارضایتی خود از تهران را از طریق پیام‌هایی در شبکه‌های اجتماعی ابراز کند. آندری سیبیها، وزیر امور خارجۀ اوکراین، نوشت که «تهدیدهای ایران بی‌اساس و فاقد هرگونه مبناست». زیرا، به گفتۀ او، ایران «با تأمین تسلیحات، به جنگ جنایتکارانۀ مسکو دامن زده است» و بنابراین، «حق ندارد خود را قربانی جلوه دهد، چه رسد به اینکه تهدیدهایش را با استنادات مضحک به منشور سازمان ملل توجیه کند».

ولادیمیر زلنسکی نیز در گفت‌وگو با شبکۀ اسکای نیوز اظهار داشت که ایران مدت‌ها پیش، از زمانی که فناوری پهپادهای «شاهد» را در اختیار روسیه قرار داد، به اوکراین حمله کرده است. او گفت: «آن‌ها این کار را قبلاً انجام داده‌اند. در سال نخست جنگ، هزاران فروند از این پهپادها را به روسیه فرستادند. سپس مجوز تولید آن‌ها را نیز واگذار کردند. آن‌ها چه کردند؟ آیا به ما حمله کردند؟ به نظر من، بله».

در اینجا جای تردید باقی نمی‌ماند که موشک‌های ایرانی می‌توانند بدون مشکل به کی‌یف و دیگر مناطق تحت کنترل رژیم زلنسکی برسند. نشریۀ «دیفنس اکسپرس» گزارش داده است که برد این موشک‌ها بین دو تا چهار هزار کیلومتر است و رهگیری آن‌ها تنها با سامانه‌های پدافند موشکی مانند تاد و آرُو امکان‌پذیر است. بر اساس این گزارش، سامانه‌های پدافندی پاتریوت که در اختیار نیروهای مسلح اوکراین قرار دارند، در این مورد کارایی چندانی نخواهند داشت.

برخی منابع اوکراینی معتقدند که ایران ممکن است ظرف چند روز آینده با چند موشک بالستیک به اوکراین حمله کند. با این حال، مرکز مقابله با اطلاعات نادرست اوکراین اعلام کرده است که «در حال حاضر هیچ دادۀ رسمی دربارۀ قصد ایران برای حملۀ موشکی به اوکراین وجود ندارد». این مرکز با لحن کنایه‌آمیز می‌افزاید که گویی تهران باید چنین تصمیمی را از پیش به‌صورت علنی اعلام کند تا مقام‌های کی‌یف فرصت پیدا کنند در پناهگاه‌های عمیق مخفی شوند.

در مجموع، بعید به نظر می‌رسد که ایران علاقه‌ای به صرف موشک‌های خود علیه اوکراین، علیه کشوری که در ماه‌های اخیر تقریباً هر روز هدف حملات پهپادی و موشکی روسیه قرار می‌گیرد، داشته باشد. برای تهران ساده‌تر است که با پهپادهای «شاهد» کشورهای همسایه در حوزۀ خلیج فارس را هدف قرار دهد و موشک‌های خود را به سوی اسرائیل یا پایگاه‌های آمریکا در منطقه شلیک کند.

با این حال، رفتار دولت کی‌یف نباید بدون پاسخ بماند. تهران می‌تواند بر اساس اصل «چشم در برابر چشم، دندان در برابر دندان»، در یک اقدام مشابه، به یک کشتی اوکراینی در دریای سیاه حمله کند. همچنین احتمال داده می‌شود که گزینه‌های دیگری برای پاسخ نظامی علیه اهداف اوکراینی در نظر گرفته شود. علاوه بر این، ممکن است همکاری نظامی ایران با روسیه و کرۀ شمالی گسترش یابد و ارسال پهپادها و دیگر تجهیزات نظامی ایرانی به نیروهای مسلح روسیه افزایش یابد و در شدیدترین حالت، به پایگاه‌های نظامی آمریکا در اروپا، به‌ویژه در رومانی و بلغارستان حمله کند.

در هر صورت، زلنسکی در دیدار با دونالد ترامپ در واشنگتن، از حمایت همه‌جانبه اوکراین از عملیات نظامی آمریکا علیه ایران سخن خواهد گفت و هم‌زمان تلاش خواهد کرد موشک‌های بیشتری برای سامانه‌های پدافندی پاتریوت دریافت کند. زیرا، ذخایر این موشک‌ها در اختیار نیروهای مسلح اوکراین، تقریباً به پایان رسیده است.

این‌که ایران به اوکراین حمله خواهد کرد یا نه، از نظر زلنسکی اهمیتی ندارد. زیرا، او بیشتر وقت خود را در سفر به پایتخت‌های اروپایی و دیدار با رهبران و سیاستمداران غربی سپری می‌کند تا حمایت مالی و تسلیحاتی بیشتری برای ادامۀ جنگ با روسیه به دست آورد.

بنیاد فرهنگ راهبردی

https://wp.me/pQXdS-3y2

٧ مرداد- اسد ١۴٠۵

برادران و خواهران استالین

والری بورت (Valery BURT) – روزنامه‌نگار، مورخ، نویسنده

ا. م. شیری– درس مقاومت دیگری برای رزمندگان مدافع میهن ما- ایران در جبهه‌ها و در پشت جبهه، در خیابان‌ها و میادین در برابر ستون پنجم دشمنان امپریالیستی و صهیونیستی.

***

او ناکامی‌های نظامی را با غافلگیرکننده بودن حمله توضیح می‌داد و از «خیانتکارانه بودن» اقدام هیتلر سخن می‌گفت.

مهم‌ترین رویداد روزهای نخست ژوئیۀ ۱۹۴۱، سخنرانی رهبر اتحاد شوروی بود. شهروندان این کشور انتظار داشتند که او در همان روز سرنوشت‌ساز ۲۲ ژوئن با آنان سخن بگوید. آنان همچنین در روزهای بعد، هنگامی که گزارش‌های تلخ یکی پس از دیگری از جبهه‌های جنگ کبیر میهنی می‌رسید، امیدوار بودند صدای رهبر خود را بشنوند. اما او سکوت کرد. آیا در حال تأمل، تحلیل اوضاع و جست‌وجوی واژه‌های مناسب بود؟ شاید. سرانجام، در دوازدهمین روز جنگ، استالین پشت میکروفون قرار گرفت. کشور در اضطراب و سکوت سنگین فرو رفت.

ایلیا ارنبورگ، نویسنده، بعدها چنین به یاد می‌آورد: «صبح زود، سوم ژوئیه به سخنرانی استالین گوش می‌دادیم. به نظر می‌رسید که او مضطرب است. صدای نوشیدن آبش شنیده می‌شد و سخنانش را نیز به شکل غیرمعمول آغاز کرد. ما را «برادران و خواهران»، «دوستان» خطاب کرد. استالین شکست‌های نظامی را با غافلگیرکننده بودن حمله توضیح داد و از «خیانت» هیتلر سخن گفت. در عین حال، بار دیگر تأکید کرد که به لطف پیمان آلمان و شوروی، ما زمان خریدیم و توانستیم خود را برای دفاع آماده کنیم. همه در سکوت گوش می‌دادند. روز هنگام، در شهر قدم می‌زدم. مسکو غرق در گرمای تابستان بود. مردم در بلوارها، پارک‌ها و در مقابل ورودی ساختمان‌ها با یکدیگر گفت‌وگو می‌کردند. در میدان پوشکین، نقشۀ بزرگی در ویترین روزنامۀ ایزوستیا نصب شده بود. اهالی مسکو با چهره‌هایی گرفته به آن خیره می‌شدند و سپس به خانه‌های خود می‌رفتند. چه کسی می‌داند که در دل هر یک از ما چه اندازه سردرگمی، اندوه و نگرانی تلنبار شده بود! اما آن روزها، فرصت پرداختن به داوری‌های تاریخی نبود. فاشیست‌ها به سوی مسکو پیشروی می‌کردند».

تا حدی نمادین بود که در همان روز، سوم ژوئیه، در جریان نبردهای منطقۀ بالتیک، نخستین ژنرال ورماخت، اتو لانسل، کشته شد. او به دست یک تک‌تیرانداز از لشکر ۱۱۲ تفنگداران پِرم هدف گلوله قرار گرفت. در مجموع، در طول جنگ، ۹۶۳ ژنرال آلمانی در خاک روسیه جان خود را از دست داد که از این میان، ۲۸۹ نفر مستقیماً در میدان‌های نبرد کشته شد.

… در خارج از کشور نیز نبرد این دو قدرت بزرگ با دقت دنبال می‌شد. مؤسسۀ افکارسنجی آمریکا بمنظور مشخص کردن همدلی‌ها و مخالفت‌های مردم آمریکا نظرسنجی انجام داد. ۷۲ درصد پاسخ‌دهندگان اعلام کردند که مایل‌اند اتحاد شوروی در جنگ پیروز شود و تنها ۴ درصد خواهان پیروزی آلمان بودند.

آندری گرومیکو، مشاور سفارت آمریکا و وزیر امور خارجۀ آیندۀ اتحاد جماهیر شوروی، در گزارشی به مسکو نوشت: «اکثریت قاطع ژنرال‌های ارتش آمریکا امیدوار بودند که هم آلمان هیتلری و هم اتحاد شوروی در این جنگ فرسوده شوند. این امیدها با خواسته‌های محافل بزرگ صنعتی نیز همسو بود… آن‌ها خواهان پیروزی هیتلر نبودند… اما بیشتر از آن، خواهان پیروزی اتحاد شوروی نیز نبودند».

یکی از خبرنگاران غربی، «یک انگلیسی با روح روسی»، الکساندر ورت، متولد سن پترزبورگ و مقیم روسیه تا سال ۱۹۱۷، از سوی روزنامۀ «منچستر گاردین» به اتحاد جماهیر شوروی اعزام شد. ورت در چهارم ژوئیه برای نخستین بار در خیابان‌های مسکوی زمان جنگ قدم زد و با شگفتی و کنجکاوی به چهره‌های مردم می‌نگریست. آنچه او را شگفت‌زده کرد، این بود که در چهرۀ مردم اثری از ترس دیده نمی‌شد. آنان لبخند می‌زدند و با شور و نشاط با یکدیگر گفت‌وگو می‌کردند. این خبرنگار نوشت که «مردم در خیابان‌ها گاهی شوخی می‌کردند و می‌خندیدند، هرچند نکتۀ قابل توجه این بود که تنها شمار اندکی آشکارا دربارۀ جنگ سخن می‌گفتند».

ورت همچنین نوشت که مسکو  در آن زمان دچار نوعی «تب جاسوس‌هراسی» شده بود. شاید این وضعیت تا حدی ناشی از هشدار استالین در سخنرانی‌اش دربارهٔ خطر جاسوسان و خرابکاران بود. این روزنامه‌نگار خود شاهد بود که نیروهای نظامی انگلیسی، که با کامیون حامل بارِ هیئت دیپلماتیک در حال حرکت بودند، توسط مأموران پلیس (میلیس) متوقف شدند. زیرا، لباس نظامی ناآشنای آنان باعث سوءظن مأموران شده بود. بلافاصله، جمعی نگران و هیجان‌زده در اطراف آنان گرد آمد و بسیاری از مردم گمان کردند که این خارجی‌ها، مأموران هیتلر هستند.

ژان-ریشار بلوک، نویسندۀ فرانسوی در یک گزارش رادیویی خطاب به هم‌وطنان خود، زندگی در پایتخت اتحاد شوروی را توصیف کرد. به گفتۀ او، سختی‌های جنگ هنوز تأثیر چندانی بر زندگی شهروندان نگذاشته بود. مردم با بسته‌های بزرگ توت‌فرنگی در دست که از کریمه آورده شده بود، از فروشگاه‌ها بیرون می‌آمدند. بر پیشخوان مغازه‌ها توده‌های گل‌کلم، کدو تنبل و خیار دیده می‌شد و انواع فرآورده‌های سوسیس و کالباس و نیز نان سفید و سیاه با تنوع فراوان به فروش می‌رسید.

بلوک همچنین تجمع مردم را در برابر ویترین‌هایی که «اطلاعیه‌های جبهه در آن‌ها نصب می‌شد، در کنار نقشه‌های جغرافیایی که دیوار بیرونی دکه‌های روزنامه‌فروشی را پوشانده بود، و نیز مقابل پوسترهای رنگارنگ با مضامین ضد فاشیستی و کاریکاتورهای تند و گزنده‌ای که سران نازی را به تصویر می‌کشیدند، مشاهده کرد. مردم با صدای بلند رباعی‌های کوبنده، سروده‌های شاعران مشهور یا گمنام برای هم‌نوایی با این کاریکاتورها را می‌خواندند. پیوسته نام «هیتلر» به گوش می‌رسد که با صفت‌هایی متناسب و تحقیرآمیز همراه بود».

…در ۲۱ ژوئیه نخستین حملۀ هوایی دشمن به مسکو آغاز شد. هواپیماهای آلمانی که از چهار جهت به سوی مسکو پرواز می‌کردند، با مقاومت شایسته‌ روبه‌رو شدند و ۲۲ فروند از هواپیماهای لوفت‌وافه سرنگون گردید. این حملۀ هوایی پنج ساعت و نیم ادامه داشت.

در مسکو ویرانی‌های قابل توجهی به بار آمد. نخستین بمب در نزدیکی ایستگاه متروی «آیروپورت» (فرودگاه)، در محل ساختمان کنونی دانشگاه فنی دولتی خودرو و جاده‌سازی مسکو منفجر شد. یکی از بمب‌های سنگین، سقف تالار گئورگیِ کاخ بزرگ کرملین را شکافت، اما خوشبختانه منفجر نشد.

از آن پس، بمباران‌های پایتخت به‌طور منظم ادامه یافت. این حملات همواره با جمله‌ای همراه بود که الکساندر اوکولیچف، گوینده رادیوی سراسری شوروی، اعلام می‌کرد: «شهروندان! خطر حمله هوایی».

این سه واژۀ اندوه‌بار، بلافاصله با به صدا درآمدن آژیرهای هشدار همراه می‌شد. وسایط حمل‌ونقل عمومی از حرکت بازمی‌ایستادند، نیروهای پدافند هوایی در مواضع خود مستقر می‌شدند و مردم شهر به پناهگاه‌های ضدبمب می‌رفتند.

ارسکین کالدول، نویسنده و خبرنگار مجلۀ آمریکایی «Life»، بعدها چنین یادآوری کرد:

«هزاران بمب آتش‌زا، به اندازۀ یک خیار بزرگ گلخانه‌ای، بر ساختمان‌ها و خیابان‌ها فرو می‌ریخت. هفته‌ها تمرین هشدارهای هوایی نتیجه داد. آتش‌نشانان و شهروندان مسکو که بر پشت‌بام همۀ ساختمان‌ها کشیک می‌دادند، توانستند از شهر در برابر آتش حفاظت کنند. هنوز «بمب آتش‌زا» به زمین نرسیده بود که آن را با شن می‌پوشاندند یا به بشکه‌های آب، که در تمام شیروانی‌ها و پشت‌بام‌ها قرار داشت، می‌انداختند. زبانه‌های سرخ آتش‌سوزی‌ها معمولاً خیلی زود خاموش می‌شد. زیرا، آتش‌نشانان با سرعت آتش را مهار می‌کردند… صدها نورافکن، پرتوهای خود را به آسمان می‌پاشیدند. توپخانه ضدهوایی که به صورت حلقه‌‌وار پیرامون مسکو مستقر شده بود، بی‌وقفه شلیک می‌کرد. همچنین مسلسل‌های ضدهوایی و توپ‌های سبک نصب‌شده بر پشت‌بام‌ها نیز آتش می‌گشودند».

…در ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۱، هیتلر دربارۀ اهداف آلمان در جنگ با اتحاد شوروی نشستی برگزار کرد که نمایندگان عالی‌رتبۀ رهبری رایش سوم نیز در آن حضور داشتند. از جمله برنامه‌های او این بود، که کریمه را به‌طور کامل از ساکنان بومی «پاکسازی» کرده و آلمانی‌ها را در آنجا اسکان دهد.

پیشوا همچنین تأکید کرد که هرگونه سخن در این بارۀ ‌که آلمان قصد دارد به مردم اوکراین غربی استقلال اعطا کند، کاملاً پوچ و بی‌معناست.

او تصریح کرد که هیچ‌یک از اسلاوها، از جمله اوکراینی‌ها، نباید حق حمل سلاح داشته باشند. با این حال، بعدها به دلیل ناکامی‌های پی‌درپی در جبهه، مقامات نازی ناچار شدند ملی‌گرایان اوکراینی (باندری‌ها) را به یگان‌های اس‌اس جذب کنند. با وجود این، همچنان با مردم این جمهوری به عنوان نمایندگان «نژاد پست‌تر» رفتار می‌شد.

در ماه ژوئیه، ورماخت به پیشروی‌های موفق خود، با وجود تحمل تلفات سنگین، ادامه داد. هنوز در برلین اثری از ترس و هراس دیده نمی‌شد، اما نشانه‌های نگرانی آشکار شده بود.۳۰ ژوئیه، وزیر تبلیغات آلمان، جوزف گوبلز، در دفتر خاطرات خود تقریباً به ستایش دشمن پرداخت. او نوشت: «برداشت کلی این است که می‌توان گفت بلشویک‌ها در سراسر جبهه تحت فرماندهی خوبی عمل می‌کنند و به‌ویژه در دفاع، به‌سرعت خود را با تاکتیک‌های رزمی آلمان تطبیق می‌دهند. فعالیت شگفت‌انگیز و بسیار ماهرانۀ نیروی هوایی شوروی که همچنان با پشتیبانی نیرومند جنگنده‌ها در نبردهای زمینی دخالت می‌کند، چشمگیر است. هنوز نمی‌توان از بحران سخن گفت. اما با این حال، کارها کندتر از آن چیزی پیش می‌رود که خوش‌بینان ما انتظار داشتند».

در همان زمان، در محور سمولنسک، یگان‌های آلمانی ناچار شدند موضع دفاعی بگیرند و این امر باعث کُند شدن پیشروی آن‌ها به سوی مسکو شد. اما در جبهۀ جنوب‌غربی، اوضاع روزبه‌روز وخیم‌تر می‌شد. ورماخت به کی‌یف، شهری که هیتلر دستور داده بود تا ۸ اوت تصرف شود، نزدیک می‌شد. قرار بود در همان روز، در خیابان خریشاتیک رژۀ نظامی برگزار شود.

اما، این دستور با مقاومت شجاعانۀ سربازان ارتش سرخ خنثی شد. آن‌ها با وجود تحمل تلفات عظیم، بیش از یک ماه از مادر شهرهای شوروی دفاع کردند.

بنیاد فرهنگ راهبردی

https://wp.me/pQXdS-3yh

٧ مرداد- اسد ١۴٠۵

شلیک ده‌ها موشک ایرانی به کی‌یف، اعدام زلنسکی گستاخ؟

تهران صراحتاً گفته است اوکراین را با خاک یکسان خواهد کرد.

والنتین ملیکوف- ملک‌اوف (Valentin Melikov)

ا. م. شیری- تهران بجای حرف زدن و کورکوری‌خوانی بیهوده، باید سریعاً پاسخ رژیم دلقک دست‌آموز صهیونیسم را در عمل بدهد. در غیر  اینصورت، کشور ما با حملات فاجعه‌بار بیشتری مواجه خواهد شد.

***

ایرانی‌ها به همراه متحدان خود، پس از حملۀ اوکراین به یک کشتی تجاری در دریای خزر، این کشور را به کلی نابود خواهند کرد. چه اتفاقی افتاده و چرا ایرانی‌ها دربارۀ اعدام رهبر رژیم کی‌یف، ولادیمیر زلنسکی، شوخی می‌کنند؟

اوکراین نابود خواهد شد؟ زلنسکی چگونه به ایران حمله کرد؟

شامگاه شنبه، ۲۵ ژوئیه، زلنسکی احتمالاً حکم مرگ خود را امضا کرد. او در پیام ویدئویی تبلیغاتی روزانۀ خود خطاب به مردم اوکراین، از حملات جدید پهپادی در دریای سیاه سخن گفت.

زلنسکی اعلام کرد: «نتایج بسیار قانع‌کننده‌ای از حملات دوربرد در دریای خزر به دست آمده است. حملاتی که کشتی‌های مورد استفاده برای حمل محموله‌های نظامی با مشارکت ایران را هدف قرار دادند».

در ۲۶ ژوئیه، وزارت امور خارجۀ ایران این اطلاعات را تأئید کرد. در نتیجۀ حمله به یک کشتی تجاری، یکی از ملوانان کشته شد. بدین ترتیب، «دیکتاتور» اوکراین با افتخار از این سخن گفت که سازمان امنیت اوکراین عملیات‌هایی را علیه کشتی‌های غیرنظامی، کشتی‌های متعلق به کشوری در وضعیت غیرجنگی با اوکراین انجام می‌دهد.

تهران تأکید می‌کند که برای پاسخ، گزینه‌های مختلفی در دست بررسی است و این پاسخ در هر صورت داده خواهد شد. وزارت امور خارجۀ ایران نیز از کشورهای اروپاییِ حامی کی‌یف خواست تا پیش از آنکه اوکراین با پیامدهای اقدامات خود روبه‌رو شود، رهبران احمق این کشور را «به حال خود بیاورند».

به بیان دیگر، تهران به‌صراحت هشدار داده است که در صورت لزوم، اوکراین با حملات شدید مواجه خواهد شد. همچنین ادعا می‌شود که شلیک ده‌ها موشک ایرانی به کی‌یف می‌تواند به‌منزلۀ «مجازات» ولادیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین، تلقی شود.

کانال تلگرامی ایرانی میدل ایست اسپکتیتور نوشته است: «به‌طور دوستانه به آقای زلنسکی یادآوری می‌کنیم که تمام خاک اوکراین در برد موشک‌های بالستیک ایران، از جمله موشک فوق‌سنگین «خرمشهر-۴»، قرار دارد. هرچند استفاده از چنین موشک‌ها برای این منظور، هدر دادن موشک‌های ارزشمند خواهد بود».

به گفتۀ این وبلاگ‌نویس، پس از انتشار این مطلب، او از سوی کاربران اوکراینی «تهدیدهای بیشتری به قتل و انتقام دریافت کرد تا از سوی اسرائیلی‌ها در مجموع طی سه سال گذشته».

ایران ممکن است کجا را هدف قرار دهد؟ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در برابر اوکراین

خبرگزاری تابناک ایران تأکید می‌کند: «ایران هرگز با اوکراین درگیر نبوده است. با این حال، دلقک کی‌یف (رئیس جمهور زلنسکی قبلاً دلقک بود) در اظهارات خود ناآرامی‌های دسامبر ۲۰۲۵ در ایران را «انقلاب» نامید و خواستار «حمایت از سرنگونی رژیم فعلی شد».

علاوه بر این، پس از حملۀ آمریکا و اسرائیل به ایران در مارس ۲۰۲۶ و شروع تلافی تهران، زلنسکی کارشناسان نظامی خود را به پادشاهی‌های خلیج فارس اعزام کرد تا تجربۀ اوکراین در مقابله با پهپادها را ارائه دهد و البته، موشک‌های رهگیر برای سامانۀ دفاع هوایی پاتریوت درخواست کند (اگرچه این تلاش در نهایت شکست خورد).

به طور خلاصه، اختلافات متعددی بین کی‌یف و تهران انباشته شده است. تابناک تأکید می‌کند که اصول اساسی حاکمیت ایران در حوزۀ دفاع از خود مستلزم پاسخ قاطع به «ماجراجویی» اوکراین است. کاملاً مشخص است که ایرانی‌ها به‌طور سنتی در به خاطر سپردن وقایع خوب و بد بسیار خوب هستند، به این معنی که کی‌یف به طور کلی و کسانی که مستقیماً این حمله را انجام داده‌اند، از مجازات در امان نخواهند بود.

کانال تلگرامی «وقایع‌نگاری نظامی» اشاره می‌کند که ایران چندین نوع موشک دارد که قادرند خاک اوکراین هدف قرار دهند.

تعداد قابل توجهی از موشک‌های شهاب-۳، عماد و قدر-۱ با برد ۱۷۰۰ تا ۱۹۵۰ کیلومتر در پایگاه‌های موشکی شمال غربی ایران مستقر هستند. این موشک‌ها قادر به حمله به اهدافی در بیشتر مناطق اوکراین، از جمله اودسا، خارکوف و دنیپروپتروفسک هستند. موشک خرمشهر-۴ تقریباً ۲۰۰۰ کیلومتر برد دارد و از نظر تئوری قادر به رسیدن به بیشتر مناطق اوکراین، به استثنای مناطق غربی، است. ایران همچنین دارای موشک‌های بالستیک سوخت جامد سجیل با برد پرتاب تا ۲۵۰۰ کیلومتر است. بُرد پهپاد تهاجمی شاهد-۱۳۶ ایرانی تقریباً ۲۵۰۰ کیلومتر است. طبق برخی گزارش‌ها، نسخۀ شاهد-۱۳۶بی که اخیراً رونمایی شده است، ممکن است تا ۴۰۰۰ کیلومتر بُرد داشته باشد. این پهپادها قادر به حمله به هر نقطه در اوکراین و در صورت لزوم، در رومانی، بلغارستان، یونان و حتی بخش‌هایی از لهستان هستند.

ایران کی حمله خواهد کرد؟

کارشناسان نظامی با شگفتی خاطرنشان می‌کنند که در مرحلۀ دوم درگیری میان آمریکا و ایران، وقفۀ ناگهانی رخ داده است: دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، بدون آنکه دلیل یا انگیزه‌ای را توضیح دهد، حملات جدید نیروهای مسلح آمریکا به ایران را «متوقف» کرده است. از سوی دیگر، ایران نیز پس از مجموعۀ حملات بسیار حساس به پایگاه‌های نظامی آمریکا در منطقه، حملات خود علیه پادشاهی‌های نفتی حاشیه خلیج فارس را متوقف کرده است.

اظهارات خودستایانۀ ولادیمیر زلنسکی دربارۀ حمله در دریای خزر، در مقطعی بسیار حساس مطرح شده است. «ترانزیت خزر» ــ یعنی شمار نامشخصی از کشتی‌هایی که کالاها را از روسیه به ایران از طریق این دریای داخلی حمل می‌کنند ــ مدت‌هاست که برای پنتاگون به یک دردسر تبدیل شده است. آمریکایی‌ها نه می‌توانند مانع این تدارکات شوند و نه حتی آن را زیر نظر بگیرند. زیرا، به دریای خزر دسترسی ندارند.

به ادعای کانال «ریبار»، زلنسکی بار دیگر می‌کوشد سودمندی خود را به ترامپ ثابت کند. قرار است او به‌زودی همراه با بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، به واشنگتن سفر کند. رهبر اسرائیل خواستار ادامه جنگ خواهد شد (به باور جریان راست‌گرای اسرائیل، فقط اندکی تا پایان کار باقی مانده است) و رهبر اوکراین نیز، طبق معمول، از خود تمجید خواهد کرد، روسیه را مورد انتقاد قرار خواهد داد، «توانایی‌های منحصربه‌فرد اوکراین» برای حمله به کشتی‌های ایران را پیشنهاد خواهد کرد و سپس خواهد گفت: «بده!»

روزنامۀ نیویورک پست مدعی است که ترامپ درست در همین مقطع در حال تدارک ماجراجویی تازه است: او که نتوانسته از طریق حملات موشکی به پیروزی دست یابد، قصد دارد نیروهای ویژه گستردۀ ارتش آمریکا را برای تصرف تأسیسات هسته‌ای ایران و خارج کردن تمام ذخایر اورانیوم غنی‌شده از آنجا اعزام کند.

رسانه‌های آمریکایی می‌نویسند: «نیروهای ویژۀ آمریکا در انتظار زمان مناسب هستند تا پیچیده‌ترین عملیات در تاریخ نظامیرا آغاز کنند».

اگر زلنسکی بتواند با وراجی‌هایش ترامپ را سرگرم و متقاعد کند و سازمان امنیت اوکراین در روزهای آینده حملات به کشتی‌های ایرانی در دریای خزر را ادامه دهد، آنگاه آغاز عملیات نیروهای ویژۀ آمریکا در ایران، لحظۀ ایدئال خواهد بود تا سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، کی‌یف را وادار به پرداخت بهای این جنایت‌ها کند.

نقل از: «دزن.رو»

https://wp.me/pQXdS-3ya

٧ مرداد- اسد ١۴٠۵