مبارزان کمونیست
فروپاشی سیاسی با افق ضد رژیمی
طبق اطلاعیه مشترک ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۵ “حزب حیات آزاد کردستان ـ پژاک” و “حزب کمونیست کارگری ایران”، این دو جریان نشست مشترک بر گزار کردهاند. در گزارش این نشست آمده ” …. در فضای دوستانه در مورد اهمیت همکاری نیروهای سرنگونی طلب که بر آزادیهای سیاسی و اجتماعی،….، همسرنوشتی سراسری مردم در کردستان و ایران ضمن تاکید بر حق جدایی و مقابله با اپوزیسیون راست و فاشیست، پرداخته شد “.
نشست رهبری حزب کمونیست کارگری ایران با پژاک نیروی نیابتی جمهوری اسلامی، از اقمار پ ک ک که با همکاری رژیم اسلامی بمنظور تقابل با جنبش کمونیستی و هم چنین برای حاشیهای کردن احزاب موجود در کردستان آن را سرهمبندی کردند باید از طرف مردم آگاه و جریانات سیاسی چپ افشا و محکوم گردد. حزب کمونیست کارگری ایران پژاک را سرنگونی طلب معرفی میکند و از “همسرنوشتی” مردم در ایران ” و مقابله با اپوزیسیون راست و فاشیست، …” همراه با این دارودسته فاشیست قومی صحبت میکند، واقعا مسخره و تاسف بارآور است. باید در برابر لانسه کردن پژاک چون حزب سیاسی و باند زحمتکشان مهتدی و بقیه از طرف حزب کمونیست کارگری ایران و روند بالا کشیدن چنین جریانات ارتجاعی به ردیف نیروهای سیاسی اپوزیسیون صف محکم و روشنی در کردستان ایجاد کرد. این روند ابتدا توسط کومهله ابراهیم علیزاده شروع شد و سپس حزب دمکرات کردستان ایران با وارد کردن پژاک و بقیه به ائتلاف ۶ جریان ادامهاش داد و حزب کمونبیست کارگری ایران هم وارد همکاری و دیالوگ با آنها شده تا از قافله جا نماند.
پژاک جریانی شکل گرفته از درون جامعه کردستان ایران و حتی کردستان ترکیه هم نیست، هیچ پایه اجتماعی در هیچ بخشی از جوامع کردستانی این منطقه ندارد و بی ربط به مسئله ملی است و اما برای جمع آوری نیرو از تعصبات قومی استفاده میکند. تشکیلات اینها مجموعهای از افراد پراکنده از مناطق مختلف کردستانند، حزب سیاسی نیستند، دارو دسته باندسیاهیاند و تعهد و پایبندی به هیچ سیاست و پرنسیپ سیاسی و دفاع از مردم و آزادیخواهی ندارند. پژاک همواره خدمتگذار جمهوری اسلامی است و در این شرایط که جنگ و فضای از سرگیری جنگ هست و احتمال سرنگونی یا فروپاشی رژیم و نقش پیدا کردن نیروهای جنگ طلب کُرد میرود به کمک همین احزاب برای اجرای نقش ارتجاعیاش عملا کمک میشود تا ظاهر حزب سیاسی و سرنگونی طلبی به خود بگیرد.
موضع پوپولیستی و ضد رژیمی حزب کمونیست کارگری ایران ریشه همه رویدادهای منطقهای و جهانی را در وجود رژیم اسلامی خلاصه میکند. کاری به اهداف اسرائیل و آمریکا و رقابت قدرتهای بزرگ و ابعاد فجایع منطقهای و جهانی جنگ آنها و منافع عمومی طبقه کارگر و زندگی و مبارزه مردم ندارد و این حزب افق و انقلابش را در سرنگونی رژیم اسلامی بهر طریقی که باشد جستجو میکند. برای رسیدن به چنین “انقلابی” با تمام جریانات باند سیاهی در ایران و کردستان با توجیه سرنگونی رژیم رابطه سیاسی و دوستانه برقرار میکند. همنشینی این حزب با جریانات باند سیاهی و این پوپولیسم ضد رژیمی فقط یک “اشتباه تاکتیکی” نیست، نشانهی فروپاشی سیاسی و پشت کردن به آرمانهای سوسیالیستی و حرکت به سمت قرار گرفتن در نقطه تقابل کارگران و زنان و جوانان و دیگر اقشار مردم مبارز در کردستان است. کمونیسم یعنی مبارزه با هر نوع ستم، تبعیض، مبارزه قاطعانه با ناسیونالیسم کُرد و ایدئولوژی آن، مبارز با جریاناتی که مردم عرب و فارس زبان را دشمن کُردها میداند و در عین اینکه گوش به فرمان همین دولتهای فارس و عرب سرکوبگرند و پروژههای آن را در کردستان دنبال میکنند.
کمونیستها در ایران و بویژه در کردستان باید متوجه این دوره خاص و راههای تقویت ارتجاع در شرایط فقدان حزب کمونیستی باشند. از مشخصات ایندوره کنار گذاشتن جایگاه برنامه، آرمان و استراتژی کمونیستی، از مد افتادن سیاست گذاری منطبق با رویدادها و اوضاع مشخص، کنار نهادن جدل سیاسی فکری، ندیدن ضعف و کمبود و تلاش برای رفع آنها و گسترش و رواج سیاستهای عامه پسند از طرف احزاب فعلی است.
کمونیسم، پرچم سازش با ارتجاع نیست. کمونیسم، ابزار معامله با ناسیونالیسم افراطی و پروژههای وابسته به حکومت اسلامی نیست. ما هشدار میدهیم که عادیسازی رابطه با جریانات فاشیستی و فالانژ قومی، تنها به تقویت فضای سرکوب، ضربه زدن به مبارزات کارگری و مردم عدالتخواه منجر خواهد شد. سکوت در برابر چنین حرکتی از طرف جریاناتی که خود چپ یا سوسیالیست میدانند، نوعی همدستی با آن است.
مبارزان کمونیست
۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵
