به مناسبت چهل‌ویکمین سالگرد درگذشت غلامحسین ساعدی (گوهر مراد)

غلامحسین ساعدی؛ نویسنده‌ای که رنج انسان را به زبان ادبیات بدل کرد

به مناسبت چهل‌ویکمین سالگرد درگذشت غلامحسین ساعدی (گوهر مراد)

 

کانون نویسندگان ایران در تبعید و انجمن قلم ایران در تبعید

دوم آذرماه، یادآور خاموشی غلامحسین ساعدی، نویسنده، نمایشنامه‌نویس، پزشک، روشنفکر آزادی‌خواه و یکی از بنیان‌گذاران کانون نویسندگان ایران است؛ انسانی که زندگی کوتاه اما پربار خود را در پیوندی ناگسستنی با ادبیات، آزادی و رنج مردمان سرزمینش گذراند. چهل‌ویک سال از درگذشت او در تبعید می‌گذرد، اما جهان داستانی، اندیشهٔ انتقادی و تعهد انسانی‌اش همچنان در حافظهٔ ادبی و فرهنگی ایران زنده است.

ساعدی از آن دسته نویسندگانی نبود که ادبیات را پناهگاهی برای گریز از واقعیت‌های اجتماعی بدانند. برای او نوشتن، شیوه‌ای برای شناخت انسان، کشف ریشه‌های رنج و آشکار ساختن مناسباتی بود که ترس، فقر، جهل، بیگانگی و سرکوب را در زندگی فردی و جمعی بازتولید می‌کنند. او به انسان‌هایی صدا بخشید که در حاشیهٔ قدرت، ثروت و فرهنگ رسمی، کمتر دیده و شنیده می‌شدند.

غلامحسین ساعدی، با نام ادبی «گوهر مراد»، در سال ۱۳۱۴ در تبریز زاده شد. تحصیل در رشتهٔ پزشکی و سپس روان‌پزشکی، دریچه‌ای دیگر به شناخت پیچیدگی‌های روان انسان به روی او گشود. اما آنچه نگاه او را از محدودهٔ درمان فردی فراتر برد، دریافت پیوند میان رنج روانی و شرایط اجتماعی بود. او در مطب خود با بیماران و محرومان روبه‌رو می‌شد و در داستان‌ها و نمایشنامه‌هایش، همان انسان‌ها را در گسترهٔ مناسبات اجتماعی، فرهنگی و سیاسی بازمی‌آفرید.

ساعدی به‌درستی دریافته بود که بسیاری از هراس‌ها و آشفتگی‌های انسان را نمی‌توان جدا از محیط زندگی، فقر، مناسبات قدرت و ساختارهای سرکوبگر شناخت. از همین رو، در آثار او مرز میان واقعیت و کابوس، زندگی روزمره و وهم، و فرد و جامعه پیوسته درهم می‌آمیزد.

در «عزاداران بیل»، «ترس و لرز»، «واهمه‌های بی‌نام‌ونشان»، «گور و گهواره» و «شب‌نشینی باشکوه»، با جهانی روبه‌رو می‌شویم که در آن ترس، تنها احساسی فردی نیست، بلکه به نیرویی اجتماعی بدل می‌شود. شخصیت‌های ساعدی در برابر ناشناخته‌ها، فقر، خرافه، فروپاشی روابط انسانی و سلطهٔ نیروهایی قرار می‌گیرند که گاه منشأ آن‌ها را نمی‌شناسند، اما پیامدهایشان را با تمام وجود تحمل می‌کنند.

در نمایشنامه‌هایی چون «چوب‌به‌دست‌های ورزیل»، «آی باکلاه، آی بی‌کلاه» و «پرواربندان»، طنز تلخ، تمثیل و موقعیت‌های گاه هولناک، ابزارهایی برای افشای سازوکار ترس، فرمان‌برداری، فرصت‌طلبی و مناسبات سلطه می‌شوند. ساعدی با آفرینش چنین جهان‌هایی، به یکی از چهره‌های تأثیرگذار در تحول داستان‌نویسی و نمایشنامه‌نویسی معاصر ایران بدل شد.

اهمیت ادبی او تنها در انتخاب موضوع‌های اجتماعی خلاصه نمی‌شود. ساعدی با بهره‌گیری از زبان زندهٔ مردم، گفت‌وگوهای موجز، فضاهای وهم‌آلود و ساختارهای تمثیلی، شیوه‌ای ویژه در روایت آفرید. او توانست واقعیت‌های ملموس زندگی را با اضطراب‌های پنهان روان انسان پیوند دهد و از دل تجربه‌های بومی، آثاری با ظرفیت‌های گستردهٔ انسانی و اجتماعی پدید آورد.

پژوهش‌های میدانی و تک‌نگاری‌های او، از «ایلخچی» و «خیاو» تا «اهل هوا»، نیز نشان‌دهندهٔ کنجکاوی پایان‌ناپذیرش برای شناخت فرهنگ‌ها، زبان‌ها، باورها و شیوه‌های زندگی مردمان ایران بود. او به جای آنکه جامعه را تنها از منظر مرکز و فرهنگ رسمی بنگرد، به سراغ روستاها، حاشیه‌نشینان و مردمانی رفت که زندگی و فرهنگشان در روایت‌های مسلط کمتر بازتاب می‌یافت.

ساعدی، نویسنده‌ای برخاسته از آذربایجان، به زبان و فرهنگ مادری خود نیز تعلق خاطری عمیق داشت. تجربهٔ زیستن در جامعه‌ای چندزبانه و مواجهه با محدودیت‌های فرهنگی، بخشی از حساسیت او نسبت به مسئلهٔ زبان، هویت و آزادی بیان را شکل می‌داد. او با آنکه بخش عمدهٔ آثار خود را به زبان فارسی آفرید، هرگز از شناخت و تجربهٔ فرهنگی سرزمین مادری‌اش جدا نشد.

اما زندگی ساعدی تنها به آفرینش ادبی محدود نبود. او از همان سال‌های جوانی، آزادی اندیشه و بیان را ضرورتی بنیادی برای حیات فرهنگی جامعه می‌دانست. حضور فعالش در شکل‌گیری کانون نویسندگان ایران در سال ۱۳۴۷ و همراهی با نویسندگان و روشنفکرانی با گرایش‌های فکری گوناگون، بیانگر اعتقاد او به ضرورت تشکل مستقل اهل قلم بود.

ساعدی در مبارزه با سانسور، میان حکومت‌ها و قدرت‌های سیاسی تبعیضی قائل نبود. او در دوران حکومت پهلوی، با سانسور و سرکوب سیاسی مخالفت کرد و به سبب فعالیت‌هایش بازداشت و زندانی شد. شکنجه و فشارهای جسمی و روانی دوران زندان، آسیب‌هایی عمیق بر او بر جای گذاشت، اما نتوانست او را از نوشتن و اعتراض بازدارد.

پس از انقلاب ۱۳۵۷ نیز، هنگامی که امیدهای آزادی‌خواهانه جای خود را به گسترش محدودیت‌های سیاسی و فرهنگی داد، ساعدی در برابر سانسور و سرکوب حکومت تازه‌تأسیس جمهوری اسلامی ایستاد. او از جمله نویسندگانی بود که خطر بازتولید استبداد را در ساختاری تازه تشخیص دادند و حاضر نشدند استقلال اندیشه و قلم را قربانی مصلحت‌های سیاسی کنند.

سرانجام، فشارهای سیاسی و تهدیدهای امنیتی، او را در سال ۱۳۶۰ به ترک ناخواستهٔ ایران واداشت. تبعید برای ساعدی تنها دوری از جغرافیای وطن نبود؛ گسستی دردناک از زبان روزمره، مناسبات انسانی، خاطره‌ها و جهانی بود که سرچشمهٔ آفرینش ادبی او به شمار می‌رفت.

او در پاریس نیز از نوشتن بازنایستاد. انتشار دوبارهٔ نشریهٔ «الفبا»، نگارش داستان‌ها و نمایشنامه‌ها و ادامهٔ فعالیت‌های فرهنگی و سیاسی، نشان‌دهندهٔ تلاش او برای حفظ پیوند با جامعه و زبان مادری بود.

بااین‌همه، زندگی در تبعید برای او با تنهایی، اندوه و فرسودگی همراه شد. ساعدی از نویسندگانی بود که ریشه‌های عاطفی و آفرینش ادبی‌شان عمیقاً در زندگی مردم سرزمینشان تنیده شده بود. دوری از آن جهان، زخمی بود که گذشت زمان نتوانست التیامش بخشد.

در دوم آذر ۱۳۶۴، غلامحسین ساعدی در پاریس، پیش از رسیدن به پنجاه‌سالگی، درگذشت و در گورستان پرلاشز، در نزدیکی آرامگاه صادق هدایت، به خاک سپرده شد.

مرگ زودهنگام او تنها پایان زندگی یک نویسنده نبود؛ محروم شدن ادبیات ایران از آفرینش‌های احتمالی هنرمندی بود که هنوز ظرفیت‌های فراوانی برای نوشتن و تجربه کردن داشت.

امروز، در شرایطی که نویسندگان، شاعران، مترجمان و روزنامه‌نگاران در ایران همچنان با سانسور، تهدید، زندان و محدودیت‌های گوناگون روبه‌رو هستند، یادآوری زندگی و آثار غلامحسین ساعدی، تنها ادای احترام به یک چهرهٔ برجستهٔ ادبی نیست؛ یادآوری مسئولیتی تاریخی در دفاع از آزادی بی‌حصر و استثنای اندیشه و بیان است.

کانون نویسندگان ایران  و انجمن قلم ایران (در تبعید)، در چهل‌ویکمین سالگرد درگذشت غلامحسین ساعدی، یاد و نام این نویسندهٔ برجسته و آزادی‌خواه را گرامی می‌دارند و بر ضرورت پاسداری از استقلال اهل قلم، مبارزه با هرگونه سانسور و دفاع از حق آزادانهٔ اندیشیدن، نوشتن و منتشر کردن تأکید می‌کنند.

ما بر این باوریم که بزرگداشت راستین ساعدی، تنها در ستایش آثار و یادآوری رنج‌های او نیست؛ بلکه در ادامهٔ مبارزه‌ای است که او و هم‌نسلانش برای آزادی قلم آغاز کردند؛ مبارزه‌ای که تا برچیده شدن سانسور و پایان یافتن تعقیب و آزار اهل اندیشه، ضرورتی زنده و تاریخی باقی خواهد ماند.

 

یاد غلامحسین ساعدی، گوهر مراد، گرامی باد.

زنده باد آزادی اندیشه و بیان، بی‌هیچ حصر و استثنا.

 

کانون نویسندگان ایران- انجمن قلم ایران، (در تبعید)

آذر ۱۴۰۵ ـ نوامبر ۲۰۲۶