حکم اعدام وریشه مرادی بار دیگر صادر شده است. جمهوری اسلامی وریشه مرادی را به اتهام «بغی» محکوم کرده و بار دیگر حکم مرگ او را به جریان انداخته است.
در آستانه ۲۵ نوامبر، روز جهانی منع خشونت علیه زنان، قرار داریم. وریشه مرادی، زندانی سیاسی مقاوم و آزادهای است که در طول سالهای زندان، علیرغم شکنجه، تحقیر و محرومیت از امکانات درمانی، هرگز در برابر سرکوبگران جمهوری اسلامی سر خم نکرده است. او با ایستادگی و مقاومت خود، دستگاه قضایی و ماشین سرکوب و کشتار جمهوری اسلامی را به چالش کشیده است.
جمهوری اسلامی از همان آغاز استقرار حاکمیت خود، سرکوب همهجانبه جامعه و به ویژه تعرض به حقوق و آزادیهای زنان را در دستور کار قرار داد. طی بیش از چهار دهه و نیم، هر تعرضی به موقعیت و حقوق زنان، به پیشدرآمدی برای گسترش سرکوب و تعرض به حقوق و آزادیهای کل جامعه تبدیل شده است.
خشم انباشتهشده از چهار دهه و نیم خشونت و ستم بر زنان ایران، به نیرویی مبارزاتی تبدیل شده که امروز در تار و پود جامعه جریان دارد. وریشه مرادی یکی از زنان مبارز و پرچمداران این مبارزه علیه نابرابری و بیعدالتی است. او بهعنوان یک زندانی سیاسی، چه در داخل و چه در بیرون از زندان، از تمام ظرفیت و توان مبارزاتی خود بهره گرفته و بدون هراس از تشدید سرکوب، شکنجه، تجاوز و حتی خطر مرگ، در برابر نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی قد علم کرده است.
جمهوری اسلامی در شرایط «نه جنگ، نه صلح» و در حالی که با بحرانهای عمیق اقتصادی، سیاسی و اجتماعی دستوپنجه نرم میکند، با بهکارگیری ماشین کشتار و صدور و اجرای احکام اعدام روزانه، میکوشد فضای رعب و وحشت را بر جامعه حاکم کند. صدور حکم اعدام برای وریشه مرادی و تداوم اعدامها، تلاشی برای مرعوب کردن جامعه و خاموش ساختن هرگونه اعتراض به وضع موجود است. اما اعدامهای روزانه نه مبارزه را متوقف خواهد کرد و نه اراده جامعه برای رهایی را درهم خواهد شکست.
مقاومت جسورانه زنان زندانی سیاسی، از جمله وریشه مرادی، پخشان عزیزی، شریفه محمدی و دهها زن مبارز و مقاوم دیگر، که زندان را به سنگری برای مبارزه علیه جمهوری اسلامی تبدیل کردهاند، بیانگر ظرفیت عظیم مبارزاتی زنان بهعنوان یکی از نیروهای اصلی مبارزه علیه استبداد است. این زنان با مبارزه و ایستادگی خود نشان دادهاند که هیچ جنبش آزادیخواهانه و برابریطلبانهای بدون حضور فعال و تعیینکننده زنان و تحقق خواستههای آنان به سرانجام نخواهد رسید. آنان نیرویی جداییناپذیر از هر حرکت اجتماعی برای رهایی زنان از ستم جنسیتی و طبقاتی هستند. نقش انقلابی، اراده استوار و پایبندی آنان به آرمانهای برابریطلبانه، افقها و راهکارهای تازهای را پیش روی جامعه گشوده است.
مبارزه برای لغو مجازات اعدام، مبارزهای مستقیم علیه خشونت سیستماتیک و سازمانیافته حکومتی است؛ خشونتی که جمهوری اسلامی بیش از چهار دهه و نیم بقای حاکمیت خود را به آن گره زده است. مقابله با این تهاجم گسترده به جان و حقوق زندانیان سیاسی، محکوم کردن صدور احکام اعدام، از جمله حکم اعدام وریشه مرادی، و متوقف کردن ماشین کشتار جمهوری اسلامی، مستلزم شکلگیری حرکتی اجتماعی، گسترده و سازمانیافته و تبدیل لغو اعدام به مطالبهای عمومی در سراسر جامعه است.
متوقف کردن اعدام، تنها به معنای نجات جان وریشه مرادی و دهها زندانی دیگری نیست که در معرض خطر اعدام قرار دارند؛ بلکه به معنای شکستن فضای سرکوب و خفقان، گشودن راه آزادی تمامی زندانیان سیاسی، تقویت اتحاد و همبستگی اجتماعی و گسترش تشکلیابی و سازمانیابی مبارزات مردمی است.
برای نجات جان وریشه مرادی و تمامی زندانیان محکوم به اعدام، باید صدای اعتراض خود را بلندتر کنیم.
لغو فوری اعدام و آزادی بی قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی!
۱۶ نوامبر ۲۰۲۶– ۲۴ آبان ماه ۱۴۰۵
هماهنگی زن و برابری
مبارزان کمونیست