دیوار نویسی صدای مردم

نمونه پیرانشهر!
نسان نودینیان
دیوار نویسی فعالیتی مؤثر، کارساز و ماندگار در مبارزه اجتماعی است. سال‌هاست که مبارزان در شهرها، محله‌ها، دانشگاه‌ها، کارخانه‌ها و حتی روستاها از دیوار به‌عنوان رسانه مردم استفاده می‌کنند. نوشتن شعار بر دیوار، انتقال مستقیم صدای مردم به فضای عمومی است؛ رسانه‌ای که سانسور حکومتی نمی‌تواند به‌سادگی خاموشش کند. دیوارنویسی درد و رنج، خشم، امید و خواست آزادی مردم را به خیابان می‌آورد.
در خیزش «زن، زندگی، آزادی» برای ماه‌ها دیوارنویسی به شکلی گسترده ادامه داشت. شعارهایی مانند «نه به حجاب اجباری»، «نه به اعدام»، «زن، زندگی، آزادی» و «مرگ بر جمهوری اسلامی» فضای اعتراضی آن روزها را منعکس می‌کردند. بسیاری از مردم صبح که از خانه بیرون می‌آمدند، پیش از شنیدن اخبار رسمی، پیام اعتراض را روی دیوارهای شهر می‌دیدند. همین دیده‌شدنِ مداوم، احساس تنهایی را می‌شکند و به مردم نشان می‌دهد که معترض تنها نیستند.
دیوارنویسی عصیان لحظه‌ای و گذرا نیست؛ شکلی از مبارزه سازمان‌یافته و آگاهانه است. این کار دعوتی است به اقدام مشخص، به طرح روشن خواسته‌های اجتماعی و به تبدیل نارضایتی پراکنده به اعتراض جمعی. هر شعار روی دیوار می‌تواند آغاز گفت‌وگو در خانواده، محل کار، مدرسه و دانشگاه باشد.
یک جمله دیوارنویسی، هرچند کوتاه و ساده به نظر برسد، دنیایی از واقعیت سیاسی را بازتاب می‌دهد. در پیرانشهر روی دیوار نوشته‌اند: «مجتبی (خامنه‌ای) و احمد وحیدی تا ایران را به خاک و خون نکشند، دست از ماجراجویی برنمی‌دارند.» این چند کلمه، جنگ‌افروزی و سیاست ویرانگر جمهوری اسلامی را با زبانی روشن و تعرضی بیان کرده است.
تجربه بسیاری از جنبش‌های مردمی در ایران و جهان نشان داده است که تکرار شعارها در نقاط مختلف شهر، دیوارنویسی را از یک اقدام فردی به یک پدیده اجتماعی تبدیل می‌کند. وقتی یک شعار در ده‌ها کوچه و خیابان، در اطراف مدرسه، دانشگاه، کارخانه و بازار دیده شود، شهر چهره‌ای اعتراضی به خود می‌گیرد و حکومت ناچار می‌شود با صدای مردم روبه‌رو شود.
دیوارنویسی کار چند جوان عصیان‌کرده نیست؛ امکانی است برای همگان: زن و مرد، پیر و جوان، دانشجو، کارگر، معلم، بازنشسته و هر انسان آزادی‌خواه. ابزار آن ساده است، هزینه‌اش اندک است، اما اثرش می‌تواند بسیار گسترده باشد. حتی پاک‌کردن هر شعار توسط حکومت، خود نشانه ترس حکومت از همان چند کلمه است؛ و بسیاری از شعارها دوباره نوشته می‌شوند و این بازنویسیِ مداوم، استمرار مقاومت را نشان می‌دهد.
زنده باد دیوارنویسی
زنده باد صدای مردم در خیابان