مبارزان کمونیست
اسد گلچینی
بیانیه اخیر جمعی از شخصیتهای سیاسی درباره جنگ، بهویژه تأکید آن بر “قطع فوری و بدون قید و شرط جنگ”، میتواند به نقطه عزیمت مهمی برای نزدیکی نیروهای مخالف جنگ بدل شود. این موضع، در صورتی که بهدرستی بسط یابد، ظرفیت آن را دارد که طیفهای مختلف مخالف جنگ را در قالب یک جبهه یا قطب چپِ هماهنگ گرد هم آورد. (بیانیه ضمیمه است)
از منظر نیروهای چپ و کمونیست، جنگ کنونی را نمیتوان جدا از تداوم سیاستهای قدرتهای بزرگ، بهویژه آمریکا و اسرائیل، در منطقه و جهان تحلیل کرد. در این چارچوب، این جنگ نهتنها ارتباط مستقیمی با مطالبات و مبارزات مردم ایران، از جنبشهای کارگری و زنان گرفته تا جوانان و دیگر بخشهای معترض جامعه ندارد، بلکه با تحمیل شرایطی خشونتبار، بستر اجتماعی این مبارزات را تضعیف و مختل میکند. تجربه همین دوره نیز نشان داده که در شرایط جنگی، امکان سازمانیابی، اعتراض و پیشروی مطالبات اجتماعی بهشدت محدود و حتی تعطیل میشود.
در عین حال، برخی نیروهای سیاسی که پیشتر از اشکال مختلف مداخله خارجی یاحمله نظامی دفاع میکردند، این وضعیت را فرصتی برای پیشبرد پروژههای خود تلقی کردهاند. این رویکردها،با وجود تفاوتهایشان، در یک نکته مشترک بودند؛ بیتوجهی به پیامدهای ویرانگر جنگ برای جامعه و نادیده گرفتن نقش و دخالت مردم در تعیین سرنوشت خود. تجربههای منطقهای نیز بارها نشان داده که مداخلات نظامی، بیش از آنکه به رهایی سیاسی بینجامند، به بیثباتی، تخریب زیرساختها و تضعیف نیروهای اجتماعی مستقل منجر شدهاند و در ایران هم دارد تکرار میشود. این نیروها عملاً خود را در مسیر نقشههای آمریکا و اسرائیل قرار داده و در راستای طرحهای نهادهای چون موساد و سیا برای تدارک جانشینی رژیم، از طرق مختلف، از جمله اخیرترین آنها کنگره آزادی ایران، فعالیت کردهاند. پروسه انزوا و رسوایی طرفداران جنگ، چه در ایران و چه در خارج کشور شان شروع شده است. و در کردستان در شهرها، مسیر رسوایی 6 سازمان ناسیونالیست طرفدار جنگ و آماده برای مزدوری دولت های اسرائیل و آمریکا با سرعت بیشتری ادامه دارد.
در چنین شرایطی، که جامعه با خطرات جدی انسانی، اجتماعی و حتی فروپاشی ساختارهای حیاتی روبهروست، تأکید بر قطع فوری و بدون قید و شرط جنگ صرفاً یک موضع صرف نیست، بلکه یک ضرورت سیاسی و اجتماعی است. این مطالبه میتواند به محور مشترکی برای کنش جمعی نیروهای مختلفی بدل شود که، با وجود اختلافنظرها، در مخالفت با جنگ و حفظ جامعه برای زندگی وادامه مبارزه طبقه کارگر و مردم مبارز اشتراک دارند. باید روشنتر از همیشه باشد که تمام نیروهای چپ و کمونیست برای قطع فوری و بدون قید و شرط جنگ بدون هیچ اما و اگری، امکان گفتگو و همکاری را فراهم کنند تا در ابعاد بزرگی بتوانند بسیج کنند و امکان شکلگیری یک نیروی قدرتمند چه در فضای خارج کشور و چه اتفاقا در ایران و در ادامه فعالیت های دوران قبل از جنگ فراهم آید.
تردیدی نیست که مسئولین و دست اندرکاران اولیه این همراهی، که بیانیه قطع فوری و بدون قید و شرط جنگ، محصول مهم آن بود، در ساختن چنین جبهه ای نقش مهمی دارند.
16 فروردین 1405
5 آوریل 2026
ضمیمه:
بیانیه شخصیتهای سیاسی، کارگری و اجتماعی: قطع فوری و بدون قید و شرط جنگ
پنجشنبه, 13ام فروردین, 1405
بیش از یکماه از حمله امریکا-اسرائیل به ایران میگذرد. هزاران نفر کشته، میلیونها آواره و نابودی بخشی از زیرساختهای اجتماعی جامعه، محصول این حملات و جنگی است که در جریان است.
تهدیدهای مدام مبنی بر گسترش حملات و بمباران زیر ساختهای اقتصادی و مراکز هسته ای، بالا نگاه داشتن سایه خطر نابودی کامل مهمترین شاهرگ های حیات اجتماعی و اقتصادی خطر قربانی شدن فوری هزاران هزار نفر و مرگ تدریجی میلیونها انسان در ایران و منطقه را بیش از بیش افزایش داده است.
این جنگ برخلاف ادعای عاملین و حامیان آن، برای کمک به مردم ایران نیست. این حملات و وعده حملات بیشتر نه برای فراهم کردن مسیر آزادی مردم ایران است و نه در دفاع از جدال مردم ایران برای خلاص شدن از جمهوری اسلامی! این جنگی علیه مردم و تلاش بیش از چهل سال آنان برای دستیابی به آزادی، رفاه و امنیت است.
پیروزی هر یک از طرفین جنگ، پیروزی مردم ایران که پیش از این جنگ، برای ساختن آینده انسانی و آزاد خود دست به کار شده بودند، نیست. مردم ایران و مبارزه شان برای آزادی، اولین قربانیان و بازندگان این جنگ هستند.
تاثیرات مخرب این جنگ بر زندگی و مقتضیات جنبش آزادیخواهانه مردم ایران، امروز بیش از هر زمانی غیر قابل انکار است.
برای دفاع از زندگی و امنیت مردم در ایران، برای دفاع از دستآوردهای مبارزاتی شان و حمایت از تلاش های نسل های پی در پی آنها، برای آزادی و یک زندگی انسانی، این جنگ باید فوری و بدون قید و شرط متوقف شود.
ما این خواست را حداقل خواستی میدانیم که میتواند به قدرت همگانی جهانیان و مردم در ایران، به کرسی نشانده شود و نه تنها خسارات را به حداقل برساند، که راه پیشروی مردم در ایران برای رسیدن به آرمانهای آزادیخواهانه شان را فراهم کند.
ما از همه اتحادیه های کارگری، سازمانها و نهادهای مدافع حقوق انسان و مردم متمدن جهان میخواهیم برای توقف فوری و بی قید و شرط جنگ، طرفین جنگ را تحت فشار بگذارند.
آوریل ٢٠٢۶
امضا کنندگان:
- ابراهیم آوخ (از سازمان راه کارگر)
- ابراهیم علیزاده (دبیر اول کومله سازمان کردستان حزب کمونیست ایران)
- ابو وطن – عبدل کریم عبدل سادا (رئیس فدراسیون اتحادیه های کارگری عراق، دبیر اتحادیه نفت، گاز و پتروشیمی عراق)
- اسد گلچینی (فعال کمونیست)
- اسعد رستمی (دبیر کمیته اجرایی حزب کمونیست ایران)
- آذر مدرسی (دبیر کمیته مرکزی حزب حکمتیست- خط رسمی)
- اردشیر مهرداد (فعال سیاسی چپ)
- آرش کمانگر (از سازمان راه کارگر)
- امان کفا (سخنگوی “دیده بان آزادی و انقلاب ایران”)
- انور حسین بازگر (شاعر، نویسنده و روزنامه نگار)
- بهار مونزیر (دبیر سازمان مردمی برای پیشرفت- کردستان عراق)
- پروانه بکاه (نماینده منتخب پارلمان محلی در شهر هانوفر آلمان)
- ثریا شهابی (موسس “دیده بان آزادی و انقلاب ایران”)
- جان مک دانل (نماینده پارلمان بریتانیا)
- جان ملونی (معاون دبیر اول اتحادیه خدمات عمومی و تجاری- بریتانیا)
- حسن حسام (از سازمان راه کارگر)
- حسن جمعه الاسدی (دبیر فدراسیون عمومی اتحادیه های کارگری نفت، گاز و پتروشیمی عراق)
- حسین دولت آبادی (رمان نویس)
- خالد حاج محمدی (دبیر کمیته رهبری حزب حکمتیست-خط رسمی)
- دشتی جمال (دبیر فدراسیون سراسری پناهندگان عراقی)
- دیانا نامی (بنیانگذار سازمان حقوق زنان ایرانی و کرد در بریتانیا)
- راجر سیلورمن (از موسسین شبکه جهانی کارگری-بریتانیا)
- رضا مقدم (رهبری اتحاد سوسیالیستی کارگری)
- ریبوار احمد (عضو رهبری حزب کمونیست کارگری کردستان)
- ریبوار عارف (عضو رهبری حزب کمونیست کارگری کردستان)
- سمیر عادل (دبیر کمیته مرکزی حزب کمونیست کارگری عراق)
- عثمان حاجی مارف (دبیر کمیته مرکزی حزب کمونیست کارگری کردستان)
- فریدون ناظری (عضو کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران)
- فواد قراخی (نویسنده)
- محمد علوش (دبیر “فدراسیون مبارزه کارگران فلسطین”)
- نادیا محمود (دبیر “اتحاد زنان-عراق”- امان)
- نسرین پرواز (نویسنده)
