مبارزان کمونیست
کودکی در جامعه ما یک دوره امن و انسانی نیست؛ کابوسی مداوم و آغاز چرخهای از استثمار، خشونت و جدال برای بقاست. در آستانه ۱۲ ژوئن، روز جهانی مبارزه با کار کودکان، ما نه با یک «آسیب اجتماعی»، بلکه با عریانترین چهره یک جنایت سازمانیافته و سیستماتیک علیه کمسنترین و بیدفاعترین انسانهای جامعه روبهرو هستیم.
کودکان نباید برای زنده ماندن کار کنند، بار بکشند، زباله جمع کنند یا در جادههای مرگ جان بدهند. کار اجباری کودک محصول مستقیم ساختاری بحرانزده، نابرابر و تبعیضآمیز است که بقای خود را بر فقر، محرومیت و استثمار میلیونها انسان بنا کرده است.
امروز کودکان در ایران و بهویژه در مناطق محروم و به حاشیه راندهشدهای چون کردستان و بلوچستان، در خشنترین اشکال ممکن قربانی این وضعیت هستند. کودکان کولبر و سوختبر نماد آشکار این بیحقوقسازی مطلقاند. آنان بهجای مدرسه، بازی و آینده، در کوهستانها و جادههای مرگ، سنگینترین بارهای معیشت را بر دوشهای نحیف خود حمل میکنند و هر روز جانشان را به گلوله، سرما، سقوط و آتش میبازند تا لقمهای نان به دست آورند.
اما این جنایت تنها به مرزها محدود نمیشود. در کارگاههای زیرزمینی، کورهپزخانهها، خیابانها، بازارهای غیررسمی و مراکز تفکیک زباله، هزاران کودک هر روز در معرض تحقیر، خشونت، تعرض و انواع سوءاستفادههای جسمی و روانی قرار دارند. آنان در محیطهایی فاقد هرگونه امنیت، نظارت و حمایت رها شدهاند تا به طعمه صاحبان سرمایه و شبکههای استثمار تبدیل شوند.
حکومتی که ثروت و بودجه جامعه را صرف سرکوب، نظامیگری و دستگاههای امنیتی میکند، کودکان را به ارزانترین نیروی کار و نخستین قربانیان بحرانهای اقتصادی بدل ساخته است. جان، روح، سلامت و کرامت این کودکان هر روز در معرض نابودی قرار دارد. آنان قربانی «سرنوشت» نیستند؛ قربانیان مستقیم نظم سیاسی و اقتصادیای هستند که فقر و نابرابری را بهطور مداوم بازتولید میکند.
اگر این وضعیت را با جوامع پیشرفته امروز مقایسه کنیم، عمق این فاجعه روشنتر میشود. در بسیاری از کشورهای توسعهیافته، کودکی خط قرمز جامعه است و از حمایت کامل آموزشی، درمانی، رفاهی و حقوقی برخوردار است. هیچ بحران اقتصادی و هیچ ماجراجویی سیاسی حق ندارد بار خود را بر دوش کودکان بیندازد. اما در ایران، کودکان بهجای برخورداری از ابتداییترین حقوق انسانی، به میدان کار، گرسنگی، ناامنی و مرگ رانده میشوند.
کانال «کولبران و سوختبران» اعلام میکند که این فاجعه با خیریه، همدردیهای نمادین، وعدههای توخالی و اشک تمساح مسئولان پایان نمییابد. کار کودک و خشونت سیستماتیک علیه کودکان، نتیجه مستقیم سیاستهای فقرساز، محرومیتگستر و بیحقوقساز است.
امروز ممنوعیت کار کودک دیگر یک مطالبه مناسبتی یا محدود به فعالان اجتماعی نیست؛ این مطالبه باید به خواست عمومی و اراده قاطع همه مردم ایران تبدیل شود. پایان دادن به این جنایت تنها از مسیر مقابله با فقر، تبعیض، نابرابری و مناسباتی ممکن است که هر روز کودکان بیشتری را قربانی میکند.
ریشهکن کردن این توحش مستلزم دگرگونیای بنیادین و بازپسگیری حق مسلم همه انسانها برای برخورداری از یک زندگی آزاد، امن، شاد و انسانی است.
ممنوعیت کار کودک باید به مطالبه همگانی مردم ایران تبدیل شود!
لغو فوری و بیقیدوشرط کار اجباری و استثمار کودکان!
آموزش، درمان، رفاه و امنیت کامل، حق بیقیدوشرط همه کودکان است!
هیچ کودکی نباید برای نان جان بدهد!
سهشنبه ۱۲ خرداد ۱۴۰۵
۲ ژوئن ۲۰۲۶
کانال کولبران و سوختبران:
https://t.me/Mehr22Justice
mehr22justice@gmail.com
