مبارزان کمونیست
اسد گلچینی
امروز، و بهویژه در اوج جنگ اسرائیل و آمریکا علیه ایران و لشکر پیادهنظام آن، یعنی حزب دموکرات کردستان ایران و دیگر گروههای همراه، دیگر کسی نمیتواند با طرح وجود یک جنبش تحت عنوان “جنبش کردستان” دست به خودفریبی و عوامفریبی بزند. جنبش کردایتی و این حزب و گروههایش یک بار دیگر ننگ مزدوری را از آن خود کردند. در مقابل، جنبش سوسیالیستی بار دیگر راه انسانیت، آزادی و مبارزهجویی برای یک زندگی شرافتمندانه را به مردم کردستان نشان داد.
از ماهها قبل، هنگامی که همه این جریانات برای دریوزگی از اسرائیل و آمریکا مسابقه گذاشته بودند، کمونیستها، سوسیالیستها و نیروهای چپ در شهرهای کردستان و همچنین در گروهها، احزاب و سازمانهای در تبعید، با طرح مطالبه “نه به جنگ و نه به دخالت نیروهای خارجی”، فضای اتکا به مبارزات اجتماعی و سیاسی مردم علیه جمهوری اسلامی را تقویت کردند.
احزاب و گروههای ناسیونالیست و روشنفکران این جنبش همواره در تلاش بودهاند خود را تنها صدا و تنها راهحل در کردستان معرفی کنند. گرایشهای ملی و تنگنظرانه آنان قادر به بررسی و بهرسمیت شناختن طبقات اجتماعی مختلف، جنبشهایی که هر یک از این طبقات دارند و همچنین احزاب و سازمانهایی که مبارزات آنها را نمایندگی یا منعکس میکنند، نیست.
تلاش برخی از روشنفکران برای چسباندن جنبش ناسیونالیستی و احزاب آن به “چپ”، تلاشی اساساً عوامفریبانه و دور از پرنسیب است. این تلاش نتیجه بنبستهای استراتژیک و سیاسی جریاناتی همچون پ.ک.ک و همچنین سردرگمی سیاسی در جریاناتی مانند حزب دموکرات کردستان است؛ حزبی که اصلیترین نیروی این جنبش در کردستان ایران بوده، اما هیچگاه نماینده مبارزه مردم برای آزادی، عدالت و برابری زن و مرد در جامعه نبوده است.
جنبش ناسیونالیسم کرد، جنبشی بورژوایی و مدافع منافع طبقه سرمایهدار در زمان حاضر و خوانین و اربابان در گذشته بوده است و حزب دموکرات کردستان ایران نماینده این جنبش به شمار میآید.
این حزب همواره بیش از اتکا به مبارزه مردم، به دولت مرکزی اعتماد داشته و در پی تأمین منافع این جنبش از طریق مذاکره با آن بوده است. تلاش دائمی برای نزدیکی و مذاکره با جمهوری اسلامی، حتی در سادهلوحانهترین شکلها، باعث شد دو تن از رهبران آن در “میز مذاکره” جان خود را از دست بدهند.
اکنون نیز، یک بار دیگر این جنبش و این حزب، همراه با گروههای مزدور و فالانژ که در چارچوب “ائتلاف ۵+۱» گرد آمدهاند، میروند تا شانس خود را برای دستیابی به قدرت و سهمبری از بازار امتحان کنند.
اما این بار نیز خود و آن بخش از مردم کردستان را که از جنبش ناسیونالیسم کرد و این حزب و دستههایش حمایت میکنند، وارد قماری بسیار خطرناک و جنایتکارانه کردهاند؛ قماری که از سوی اسرائیل و آمریکا برنامهریزی شده است. آنان همراه با رضا پهلوی و مجاهدین از حامیان جنگ شدند و یک بار دیگر به مبارزه مردم ایران و اتکای مردم کردستان به نیروی خود در مبارزاتشان پشت کردند و مانند بسیاری از اسلاف خود، این بار نیز به پیادهنظام دولتهای اسرائیل و آمریکا تبدیل شدند.
پایه اجتماعی جنبش سوسیالیستی در کردستان، طبقه کارگر و اکثریت بزرگ مردم زحمتکش، جوانان، معلمان و جنبش آزادیخواهانه زنان بوده است. این جنبش هیچگاه مبارزه و اعتراض مردم علیه استثمار، سرکوب و تمامی تبعیضها و اجحافهایی را که بر مردم تحمیل میشود، فرعی نکرده است؛ امری که جنبش ناسیونالیستی کرد همراه با احزاب و روشنفکرانش همواره کوشیدهاند تحت عنوان “رفع ستم ملی” به حاشیه برانند.
صدها و هزاران کمونیست جانباخته، زندانی، اعدامی و تبعیدی در خارج از کشور، حاصل مبارزه سوسیالیستی طبقه کارگر و تمامی اقشار مترقی جامعه کردستان است. صدها تشکل کارگری و کمونیستی و دهها سازمان و گروه تودهای زنان و مردان، که تحت شدیدترین محدودیتها، سرکوبها و محرومیتها از سوی نهادهای امنیتی و پلیس جمهوری اسلامی قرار داشتهاند، با برگزاری مراسمهای بزرگ و باشکوه روز جهانی کارگر و روز جهانی زن در سختترین دورانهای سرکوب جمهوری اسلامی، تنها بخشی از حضور جنبش سوسیالیستی در کردستان را به نمایش گذاشتهاند؛ جنبشی که افق، سیاست، فرهنگ و شرافت انسانی آن همچنان قطبنمای دستیابی به جامعهای آزاد و برابر است.
جنبش کردایتی و احزاب و گروههای وابسته به آن، این بار نیز با انکار جنبش سوسیالیستی، برافراشتن پرچم فاشیسم اسرائیل و آمریکا و تلاش برای تحمیل خود به جامعه شهری کردستان از طریق نیروهای مسلحی که در اختیار دارند و با حذف مردم از اداره امور، خود را در معرض قضاوت جامعه قرار دادهاند. این جریان در نخستین گام با سد جنبش سوسیالیستی روبهرو شده است.
در این میان، نقش کومهله ( رهبری علیزاده ) با گامهای بیشتر به چپ و با احساس مسئولیت سیاسی و اجتماعی، قابل ستایش و شایسته استقبال است. دوران عوامفریبی درباره انکار وجود دو جنبش متفاوت در کردستان دارد به پایان می رسد.
۱۵ اسفند ۱۴۰۴
۶ مارس ۲۰۲۶
