اسد گلچینی
فضای جنگی‌ای که آمریکا و اسرائیل پیرامون ایران شکل داده‌اند، احتمال وقوع حمله نظامی را به‌طور قابل‌توجهی افزایش داده است. در عین حال، نفرت عمیق مردم از جمهوری اسلامی و خواست به درک واصل شدنش ، مطالبه ای عمومی در میان مردم است. با این حال، تشدید فضای جنگی و امکان بروز جنگ می‌تواند مبارزه مردم را به حاشیه براند، جامعه را دچار فروپاشی کند و خطر بروز جنگ داخلی را افزایش دهد.
این واقعیت بر کلیت جامعه ایران سایه افکنده است و در چنین شرایطی، حامیان جنگ و مداخله نظامی ، به‌ویژه جریان‌های سلطنت‌طلب ، بیشترین بهره‌برداری سیاسی را از فضای ایجادشده می‌کنند. در مقابل، واکنش سازمان‌یافته نیروهای چپ و کمونیست و فعالیت آنان در داخل کشور، هرچند ضعیف، اما بسیار فداکارانه و حیاتی است و نیازمند حمایت جدی و همه‌جانبه است.
مبارزه با جنگ و فضای جنگی، مخالفت با هرگونه دخالت نظامی خارجی، و در عین حال تأکید بر تداوم مبارزه مردم با جمهوری اسلامی، از فوری‌ترین وظایف نیروهای چپ و کمونیست به شمار می‌آید.
در خارج از کشور، جایی که می‌تواند به‌عنوان پشت‌جبهه‌ای برای مقابله با فضای جنگی، علیه جنگ و فاشیسم سلطنت طلبان هم باشد و حمایت از مبارزان انقلابی، چپ و کمونیست در داخل را در ابعاد بزرگ عملی کند، نوعی انفعال و سکون از عدم تشخیص تا خود مشغولی های کوچک و ” روتین” مشاهده می‌شود. در حالی‌که سازمان‌ها، احزاب، گروه‌ها و افراد مترقی و مبارز می‌توانند و باید صدای اعتراضی قدرتمندی را به جامعه جهانی منتقل کنند. چنین صدایی، به‌ویژه در اروپا و آمریکا، می‌تواند با حمایت نیروهای ضد فاشیست و حامیان فلسطین نیز همراه شود. سلطنت طلب ها با برافراشتن پرچم اسرائیل و آمریکا به درجه زیادی شناخته شده و منفور هستند و این را لازم است عمومی کرد.
پرسش اصلی این است که چرا لیست بلند سازمان‌های چپ و کمونیست در خارج از کشور در ایجاد این صدای مشترک و فراگیر پیش‌قدم نمی‌شوند؟ حداقل انتظار آن است که بر سر این مسئله مشترک، هماهنگی و اقدام فوری و بزرگ شکل گیرد. حداقل انتظار این است که بر این مساله مشترک هم گام شوید، مثلا یک کمیته مشترک برای این فعالیت ها سازمان بدهید و تشکيلات های خود و همه مردم آزادی‌خواه را برای این نوع فعالیت های بزرگ و مشترک فراخوان بدهید. فریاد انقلابیون چپ و کمونیست از داخل را لطفا گدش دهید که می گویند ” اوضاع خراب است”!
۳ اسفند ۱۴۰۴