آیا کمونیست‌های «بی‌خدا» می‌توانند ترامپ را نجات دهند؟ – رابرت کوهلر، ترجمه‌ی: شبنم آذری

«این‌ها دموکرات‌های سوسیال نیستند، این‌ها کمونیست‌های دوآتشه و بی‌خدایند.» و آن‌ها:

«به همه ادیان حمله خواهند کرد، اما به‌ویژه به مسیحیت. همیشه همین کار را می‌کنند. . . .

کلیساهای شما را در این کشور تعطیل خواهند کرد. . . . مردمتان را خواهند کشت؛ این دقیقاً همان کاری است که می‌کنند. آن‌ها می‌خواهند به دین پایان دهند. باید به دین پایان دهند، چون اگر دین نیرومندی وجود داشته باشد، ایدئولوژی‌شان کار نمی‌کند. . . . به نظر من، این بزرگ‌ترین تهدید علیه کشور ما از زمان تأسیس آن، یعنی ۲۵۰ سال پیش، تاکنون است؛ همان چیزی که همین حالا در حال وقوع است.»

البته این سخنان «رهبر عزیز» ماست؛ کسی که نظام سیاسی، از پیش به‌شدت بحران‌زده آمریکا را تکه‌تکه می‌کند و آن را به یک فرقه بدل می‌سازد؛ فرقه‌ای که طبعاً دونالد ترامپ رهبر آن است. فقط اوست که می‌تواند ما را نجات دهد، و منظور از «ما»، آمریکایی‌های واقعی هستند: مؤمنان راستینی که تقریباً به هیچ چیز، جز آنچه به آن‌ها گفته می‌شود باور ندارند؛ همان کسانی که با نام «ماگا» (MAGA) شناخته می‌شوند.

الیوت نگین در LA Progressive می‌نویسد: «دونالد ترامپ مردی درمانده است. با نزدیک شدن انتخابات میان‌دوره‌ای و در حالی که میزان محبوبیتش به زیر آب رفته، نمی‌خواهد درباره هزینه‌های سرسام‌آور زندگی صحبت کند. نمی‌خواهد درباره جنگش با ایران حرف بزند. و قطعاً هم نمی‌خواهد درباره جفری اپستین سخنی به میان آورد.»

آنچه او می‌خواهد، یا بهتر بگوییم به آن نیاز دارد، این است که دشمنی چنان هولناک پیش روی هوادارانش بگذارد، هوادارانی که در بهترین شرایط شاید نیمی از رأی‌دهندگان کشور را تشکیل دهند، تا ذهنشان را از اپستین، ایران و دیگر مسائل منحرف کند. حتی داستان «جایگزینی سفیدپوستان» به دست مهاجران نیز دیگر برای این کار کافی نیست. او تصمیم گرفته به دوران جنگ سرد بازگردد؛ زمانی که خطر نابودی هسته‌ای دغدغه همگانی بود، و «کمونیست‌های بی‌خدا» را دوباره زنده کند. خدای من، دوباره زیر تخت‌هایمان برگشته‌اند! با این تفاوت که این بار آمریکایی‌اند: سوسیالیست‌های دموکرات. و به شکلی، در حال پیشروی در عرصه سیاست هستند.

به آنچه بیش از پیش به پایان دموکراسی واقعی شباهت پیدا می‌کند، خوش آمدید. اگر ترامپ موفق شود، احتمالاً همین سرنوشت در انتظار آمریکاست. نامزدها کارزارهای انتخاباتی خود را نه بر پایه برنامه و سیاست، بلکه بر محور توهین‌های زهرآگین بنا خواهند کرد. آخرین نشانه‌های واقعیت نیز ممکن است از انتخابات آمریکا رخت بربندد. مراقب باشید، کمونیست‌ها دارند می‌آیند!

و آن‌ها می‌خواهند شما را بکشند.

اما کنایه‌ای که تحملش از همه سخت‌تر است، در همین ادعای ترامپ نهفته است: دزد، فریاد «دزد» سر می‌دهد. هراس‌افکنی ترامپ تنها پوششی برای سیاست هراس‌آفرینی دولت اوست. این کمونیست‌های بی‌خدا نیستند که در خیابان‌ها راه می‌روند، آمریکایی‌ها را بازداشت می‌کنند و گاه به قتل می‌رسانند؛ این گشتاپوی ترامپ است، نهادی که با نام اداره مهاجرت و گمرک آمریکا (ICE) شناخته می‌شود.

برای نمونه، از زمان آغاز دومین دولت ترامپ تاکنون، ۱۱ نفر به دست مأموران اداره مهاجرت یا گشت مرزی کشته شده‌اند؛ از جمله دو مرد در هفته گذشته: لورنزو سالگادو آراوخو، ۵۲ ساله، که ۷ ژوئیه هنگام رانندگی به محل کارش در هیوستون تگزاس هدف گلوله قرار گرفت؛ و خوآن سباستیان گوئررو، ۲۶ ساله، که ۱۳ ژوئیه در شهر بیدلفورد ایالت مین، او نیز در مسیر محل کارش، با شلیک مأموران کشته شد.

در هر دو مورد، مقام‌های فدرال مدعی شدند قربانیان با خودروهای خود به مأموران حمله کرده بودند و مأموران در دفاع از خود شلیک کرده‌اند. اما مأموران دوربین همراه نداشتند و هیچ مدرکی این ادعا را تأیید نمی‌کند. در مقابل، شاهدان می‌گویند ماجرا کاملاً متفاوت بوده است. خودروها هرگز به «سلاح» تبدیل نشده بودند و این دو مرد بی‌هیچ دلیلی، یا شاید تنها به دلیل نژادشان، هدف گلوله قرار گرفتند.

هر دو قربانی، همسر و پدر بودند و خانواده‌هایشان در شوکی هولناک و اندوهی عمیق فرو رفته‌اند. گوئررو، برای مثال، دختری سه‌ساله داشت. همسرش یک روز پس از کشته شدن او، عکسش را در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرد و نوشت: «دوستت دارم. برای این درد هیچ کلمه‌ای ندارم. زندگی من، عشق من، مراقبم باش، کمکم کن توان داشته باشم. دوستت دارم، همیشه کنارم بمان، خواهش می‌کنم تنهایم نگذار، عشق من.»

بله، بهتر است همه این‌ها، و مرگ‌های بسیار دیگر، را گردن کمونیست‌های بی‌خدا بیندازیم! تا امروز، مأموران وزارت امنیت داخلی آمریکا در سال جاری ۱۱ نفر را کشته‌اند و هم‌زمان ۲۱ نفر نیز در بازداشتگاه‌های مهاجران جان باخته‌اند. هزاران نفر هم بازداشت شده‌اند؛ بسیاری از آنان چنان از خانواده‌هایشان جدا شده‌اند که گویی ناپدید شده‌اند.

و بعد نوبت به جنگ‌ها، بودجه نظامی هزار میلیارد دلاری و فهرستی بی‌پایان از همین دست می‌رسد. البته من همه این‌ها را فقط به گردن ترامپ نمی‌اندازم. او صرفاً می‌کوشد از نظامی که به ارث برده، بیشترین بهره را ببرد؛ و وقتی می‌گویم «بیشترین بهره»، منظورم در واقع «بدترین استفاده ممکن» است.

رابرت کوهلر روزنامه‌نگار و ویراستار برجسته اهل شیکاگو و برنده چندین جایزه روزنامه‌نگاری است.

منبع: کانترپانچ