ماشین ترور رژیم اسلامی علیه کمپ‌های پناهندگان احزاب کردستانی در اقلیم کردستان

اطلاعیه کانال کولبران و سوختبران
 ماشین ترور رژیم اسلامی علیه کمپ‌های پناهندگان احزاب کردستانی در اقلیم کردستان

آنچه امروز در کمپ‌های پناهندگان و مقرهای نیروهای سیاسی کردستان می‌گذرد، یک رویداد مقطعی یا صرفاً «اقدام نظامی» نیست؛ بلکه تداوم یک سیاست چهل‌وچند ساله از خشونت سازمان‌یافته و سرکوب هدفمند است.

حملات موشکی و پهپادی به عمق خاک اقلیم کردستان و هدف قرار دادن نیروهای سیاسی و حتی غیرنظامیان، نشان می‌دهد که منطق حاکم نه امنیت، بلکه تولید رعب، فرسایش روانی و شکستن اراده اجتماعی است. در همین چارچوب است که جان‌باختن ندا میری، سمیرا الله‌یاری، شاهین آذربرزین، و پیش‌تر غزال مولان چپرآباد معنا پیدا می‌کند؛ زنجیره‌ای از خشونت که از لحظه حمله آغاز می‌شود و با بی‌پاسخ‌ماندن و تکرار، تثبیت و عادی‌سازی می‌گردد.

غزال مولان چپرآباد، پیشمرگه ۱۹ ساله حزب کومله زحمتکشان کردستان و اهل مهاباد، در جریان یکی از همین حملات به‌شدت مجروح شد. اما آنچه سرنوشت او را رقم زد، صرفاً اصابت موشک نبود؛ بلکه ادامه همان خشونت در قالب تعلل، انسداد و ناکارآمدی در روند درمان در سلیمانیه بود. بر اساس روایت‌ها و داده‌های موجود، در شرایطی که هر دقیقه برای نجات جان او حیاتی بود، دسترسی فوری و موثر به درمان فراهم نشد.

 این وضعیت، تصویر یک «مرگ قابل پیشگیری» است؛ جایی که بوروکراسی، ملاحظات سیاسی و محدودیت‌های امنیتی بر حق بنیادین حیات سایه می‌اندازند.

این الگو به یک مورد محدود نمی‌شود. هدف‌گیری مکرر مقرها و کمپ‌ها، و جان‌باختن زنان پیشمرگه و غیرنظامیان، نشان‌دهنده روندی است که در آن مرز میان هدف نظامی و غیرنظامی عملاً فرو می‌ریزد. پیامد چنین حملاتی تنها تلفات انسانی نیست؛ بلکه گسترش ناامنی، تشدید بی‌ثباتی منطقه‌ای و فرسایش جدی هنجارهای انسانی و حقوق بین‌الملل است.

در کنار این، گزارش‌ها از موانع و فشارها در روند تحویل پیکر و خاکسپاری نشان می‌دهد که بحران به لحظه مرگ محدود نمی‌ماند و تا پس از آن نیز ادامه پیدا می‌کند؛ جایی که حتی کرامت انسانی در واپسین مرحله نیز با کنترل، محدودیت و تعویق مواجه می‌شود. این وضعیت، نشانه‌ای از یک بحران عمیق در نسبت میان قدرت، امنیت و حقوق انسانی است.

آنچه این مجموعه رخدادها را به یک کیفرخواست تبدیل می‌کند، صرفاً تعدد قربانیان نیست؛ بلکه تکرار یک الگوی ثابت است: تقدم ملاحظات سیاسی و امنیتی بر حق حیات، و بی‌پاسخ ماندن مرگ‌هایی که اساساً نباید رخ می‌دادند. نام‌های غزال مولان چپرآباد، ندا میری، سمیرا الله‌یاری و شاهین آذربرزین، به‌عنوان نشانه‌های این چرخه خشونت، در حافظه جمعی باقی خواهند ماند.

کانال کولبران و سوختبران

https://t.me/Mehr22Justice
جمعه ۲۸ فروردین ۱۴۰۵ / ۱۷ آوریل ۲۰۲۶