مبارزان کمونیست
هم سرنوشت، هم طبقه، هم سنگر!
امروز، ۲۵ نوامبر، روز جهانی محو خشونت علیه زنان است. این روز نه یک مناسبت تقویمی، بلکه میدان نبرد علیه ارتجاع، استثمار و ستم طبقاتی است. ما یادآور سهخواهر میرابال، آن پروانههای رادیکال هستیم که دیکتاتوری فاشیست تروخیو نه با چاقو و اسید، بلکه با تمامیت دستگاه سرکوبش نتوانست بالهایشان را ببندد.
سال ۱۹۶۰ در جمهوری دومینیکن، خواهران میرابال پس از ماهها شکنجه، ایستادگی و سازماندهی زیرزمینی توسط نیروهای امنیتی نظام سرمایهسالار-دیکتاتوری کشته شدند. «جرم» آنها؟ زن بودن، انقلابی بودن و سر تسلیم در برابر نظام طبقاتی فرود نیاوردند.
از آن روز تا امروز، تاریخ عوض شده، اما بربریت حاکم در اشکال جدید و پیچیدهتر، نفس میکشد. در این جغرافیا، اسیدپاشی روی صورت دختران ما، چاقو روی گلوی زنان ما و قانونهای ارتجاعی، ابزارهای عریان دستگاهی هستند که میگویند: «جرمش زن بودن بود تا سرمایهداری و مذهب از او بهرهکشی کنند.»
ریشه این بربریت کجاست؟
ریشه آن در نظام سرمایهداری و ایدئولوژی مذهبی است که دست در دست هم، نه فقط زنان، بلکه تمام طبقه کارگر را به زنجیر میکشند. مذهب در هر شکلش، و بویژه اسلام سیاسی حاکم، بخشی جداییناپذیر از این تعرض سیستماتیک به کرامت انسان است. این ابزار استثمار، زن را به عنوان برده جنسی، ابزار تولید مثل نیروی کار ارزان و در حکم دارایی نگه میدارد. احکام متحجر آن، زن را مال مرد، حجاب را یک زندان متحرک، و خشونت را تحت لوای «ناموس» توجیه میکند.
مذهب ضد انسانی است، چرا که استثمار را مشروعیت میبخشد و بعنوان دکان و ابزاری است که نظام سرمایه و مردسالاری برای له کردن نیمی از جامعه و کنترل کل طبقه فرودست به کار میگیرد.
ما کولبرها و سوختبرها، در خط مقدم مرگ، خوب میدانیم کرامت انسانی یعنی چه.
ما که هر روز با گلوله نظامی، سرما و پرتگاههای اقتصادی دستوپنجه نرم میکنیم، میدانیم که وقتی بار نان روی دوشمان سنگینی میکند و گلوله دیکتاتور به سینهمان مینشیند، هیچ تفاوتی با اسیدپاشی روی صورت خواهرمان ندارد.
هر اسیدپاشی، تیراندازی مستقیم به پیکر کولبران است.
هر قتل ناموسی، شلیک به سوختبری است که فقط نان شرافتمندانه میخواهد.
هر زن کشتهشده، یک همسنگر ماست.
و هر قانون، آیه یا فتوایی که این خشونت طبقاتی را توجیه کند، گلولهای است به قلب آزادی و حیات ما.
ما که در کوهستانهای سرد، با چنگ و دندان مرگ را به جان میخریم تا نظام از گرسنگی ما منفعت ببرد، هرگز نمیپذیریم که خواهران، مادران و دخترانمان قربانی بربریت مذهبی و سودجویی سرمایهداری شوند.
زن بودن جرم نیست، بربریت نظام حاکم جرم است.
اسید ریختن روی صورت یک زن، ریختن اسید روی شرافت، رهایی و زندگی همهی ماست.
برای برپایی یک جامعه سوسیالیستی و سکولار، مذهب متحجر و نظام سرمایهسالار را با هم کنار میگذاریم!
از کردستان تا سیستان، از مرز تا کارخانه، یک صدا فریاد میزنیم:
نه به بربریت مذهبی و سرمایهداری!
آری به کرامت برابر و آزادی طبقاتی!
تا وقتی یک زن در این سرزمین از ترس اسید، چاقو، فقر و احکام متحجر شب را به صبح برساند، انقلاب ما ادامه دارد و هیچکدام از ما آرام نمیگیریم.
کانال کولبران و سوختبران
۲۵ نوامبر ۲۰۲۵
۴ آذرماه ۱۴۰۴
