مبارزان کمونیست
شفقت انسانی در عمق جهنم!
شجاعت قهرمانانۀ یک نوجوان!
آذر ماجدی
اخبار جنگ و جهنمی که بر جامعۀ ایران تحمیل کرده اند قلب انسان را به درد می آورد. انسان مداوما با تنگی قفسۀ سینه و سوزش عمیق در عمق جانش روبروست. تصاویر انسان های از زیر آوار بیرون کشیده شده، انسان های مجروح و سوگوار که از ته جان شیون می کنند و ویرانه های عمارت هایی که کاشانۀ مردم بوده و اکنون به گور زندگی و خاطرات آنها بدل شده از برابر چشمان ما عبور می کند.
اما در این میان صحنه های با شکوهی از انسانیت، همبستگی و شفقت انسانی نیز خلق می شود. زندگی همواره دو قطب یک پدیده را در مقابل ما می گذارد. زمانی که یک قطب به جهنم می ماند، قطب دیگر بهشت گونه است؛ نه یک بهشت موهوم در ورای ابرهای آسمانی؛ بلکه بهشتی از همبستگی انسانی تا سر حد مرگ! قهرمانان این چنین زاده می شوند؛ قهرمانان واقعی که از آزمایش سخت ترین و خطیر ترین لحظات زندگی عبور می کنند.
در جهنم جنگ خانمان برانداز آمریکا و اسرائیل خبری کوتاه در رسانه های اجتماعی منتشر شد: یک پسر 15 ساله برای نجات جان دو زن سالمند از خانه ای که در اصابت بمب آتش گرفته بود، جان خود را به خطر انداخت؛ زنان را نجات داد، خود جان باخت. این قهرمان نوجوان علی لندی نام داشت.
زندگی بدون چنین لحظاتی، چنین رویدادهایی، چنین قهرمانانی تلخ و بی معناست. در زمان جهنم جنگ و نابودی بیش از هر زمانی معنا و نیاز بشر به انسانیت، همبستگی و شفقت انسانی را درک می کنیم. به آن چنگ می اندازیم، زیرا بدون این احساس، بدون این امید، زندگی تاریک و سیاه می نماید. استیصال بر همه چی سایۀ سیاه خود را پهن می کند. مرگ روانی سر می رسد. زندگی معنای خود را از دست می دهد.
در برابر این قهرمان نوجوان زانو می زنیم. او را سخت درآغوش می فشاریم. قدردانی بی پایان خود را نثارش می کنیم.
یاد علی لندی نماد وجدان و عشق انسانی گرامی باد!
30 مارس 2026
سوگواری جمعی برای درد مشترک
مادران و پدران کودکان پر پر شدۀ میناب راه را نشان می دهند!
آذر ماجدی
مادران و پدران کودکان جانباخته در بمباران مدرسۀ میناب هر شب در کنار قبرهای جگرگوشه گانشان جمع می شوند. غذا، فانوس و شمع بهمراه می آورند و در زیر شعلۀ شمع و فانوس با هم درد دل می کنند؛ از کودکان شان یاد می کنند؛ با هم اشک می ریزند؛ قبرها را تمیز می کنند؛ با عزیزشان حرف می زنند. با هم، جمعی، برای درد مشترک سوگواری می کنند. این بهترین روش مقابله با تروما، درد عظیم و کشنده است، این بهترین راه در نغلطیدن در ناامیدی، استیصال وافسردگی عمیق است. این تامین نیاز پایه ای انسان به همدلی، همدوستی، شفقت و همبستگی انسانی است. جامعۀ بشری قرن ها با اتکاء به چنین روش هایی بر استیصال خود فائق آمده و زندگی را بجلو رانده است.
ما در تمام سطوح جامعه نیاز به چنین همدلی، همبستگی و شفقت داریم. در کنار هم و با تلاش جمعی می توانیم بر این شرایط دلخراش و وخیم فائق آئیم. می توانیم امید مان را حفظ کنیم. می توانیم آینده را از نو بسازیم. باید بکوشیم در تمام جامعه و در تمام سطوح مردم را به کنار هم سوق دهیم. روحیۀ همبستگی، همیاری و شفقت را تقویت کنیم. در شرایط حاضر این نه تنها موثرترین روش بقاء و خروج از جهنمی است که در جامعه شعله ور شده، بلکه همچنین زیرساخت های لازم برای پرش آتی بسوی یک جامعۀ آزاد تر، برابرتر و انسانی تر را مهیا می سازد.
