مبارزان کمونیست
اعلامیه حزب کمونیست کارگری- حکمتیست
همبستگی و انسانیت در برابر سیاست های ارتجاعی
در تاریخ هر جامعه لحظههایی پیش میآید که حتی شادترین سنتهایش نیز در برابر واقعیتی تلخ و خشن قرار میگیرد. چهارشنبه سوری و نوروز در فرهنگ عامه جامعه همواره لحظه عبور بوده است: عبور از زمستان به بهار، از سال کهنه به سال نو. اما امسال این سنت در فضایی برگزار میشود که جامعه زیر فشار جنگ، سرکوب و فقر و کشتار نفس میکشد. در چنین شرایطی دو اردوگاه ارتجاعی به میدان آمده اند تا همین سنت را نیز به ابزار سیاست های ضد انسانی خود تبدیل کنند.
در یک سو جریان رضا پهلوی قرار دارد که در پیام های خود میگوید: مردم باید با “آتش های چهارشنبه سوری شعله انقلاب شیر و خورشید را روشن کنند”. در این روایت، میکوشند چهارشنبه سوری را به سکویی برای تبلیغ ارتجاع سلطنتی تبدیل کنند. در سوی دیگر، دستگاه تبلیغاتی رژیم اسلامی از مردم میخواهند چهارشنبه سوری را به نمایش “مقاومت در برابر آمریکا و اسرائیل” تبدیل کنند و آن را صحنه نمایش “اتحاد ملی” زیر پرچم همان حکومتی سازند که دهه ها جامعه را با سرکوب و فقر و کشتار و قتل عام تلاش کرده به زانو درآورد. دو فراخوان، دو جنبش ارتجاعی، ناسیونالیسم و اسلام سیاسی، اما یک منطق واحد: استفاده از مردم و جامعه به عنوان ابزار. در هر دو روایت، مردم نه انساناند و نه صاحب زندگی خود، آنان تنها سوخت ماشین این سیاستهای ارتجاعیاند. اما واقعیت جامعه ایران را نمیتوان با این نمایش ها پنهان کرد.
در روزهایی که آسمان با موشک و بمب شکافته میشود، در زمانی که خانوادههای میناب کودکان خود را زیر آوار مدرسه از دست دادهاند، و در شرایطی که میلیون ها نفر آواره شده اند و دهها هزار خانه و زندگی با خاک یکسان شده است، در اوضاعی که بسیاری حتی برای تامین ابتداییترین نیازهای زندگی درماندهاند، دعوت مردم به نمایشهای سیاسی چیزی جز بیحرمتی و توهین به رنج جامعه و تبدیل جامعه به گوشت دم توپ نیست. در چنین وضعیتی جامعه ایران بیش از هر چیز به انسانیت نیاز دارد. اگر قرار است آتشی روشن شود، آتش همبستگی انسانی باشد. اگر قرار است مردم به خیابان بیایند، باید برای کمک به انسان ها باشد، نه برای تقویت پروژه های ارتجاعی.
در شرایطی که جنگ زندگی مردم را ویران میکند، انسانیترین پاسخ میتواند ساده اما عمیق باشد: کمک به انسانها. حمایت از کودکانی که قربانی جنگ شده اند، یاری رساندن به مردمی که برای غذا، دارو و سرپناه با دشواری روبرو هستند. معنای واقعی چهارشنبه سوری و سال نو امسال همین است، نه پریدن از آتش، بلکه گرفتن دست انسانی که زیر آتش و آوار جنگ مانده است. شاید نوروز امسال زمانی باشد که جامعه به جای شعارهای توخالی و ضد انسانی ناسیونالیستی، صدای همبستگی و همیاری انسانی را بلند کند.
فراخوان ما: شبکه های انسانی و نهادهای همیاری در برابر جنگ
در چنین شرایطی جامعه نمیتواند نظاره گر باشد. جامعه ای که زیر فشار جنگ و استبداد قرار دارد، برای ایستادن و ادامه دادن باید به نیروی انسانیت خود تکیه کند. امروز در بسیاری از شهرها و محله ها خانوادههایی زندگی میکنند که جنگ زندگیشان را در هم شکسته است. پاسخ جامعه میتواند روشن باشد: در هر محله باید نهادهای همیاری و کانونهای کمک شکل بگیرد. در برابر جنگی که زندگی را نابود میکند، جامعه باید پیوند انسانی خود را حفظ کند. جامعه ای که دست یکدیگر را میگیرد میتواند بایستد، نفس بکشد و خود را برای نبردهای بزرگتر آماده کند. نبرد برای پایان دادن به عمر رژیم اسلامی. نبرد برای ساختن جامعه ای آزاد، انسانی و برابر. انسانیت در زمانه جنگ تنها یک فضیلت اخلاقی نیست، شرط بقا و شرط پیروزی جامعه است.
نه به جنگ ارتجاعی، نه به جمهوری اسلامی!
آزادی، برابری، رفاه همگانی!
زنده باد جمهوری سوسیالیستی!
حزب کمونیست کارگری ایران – حکمتیست
۲۶ اسفند ۱۴۰۴ – ۱۷ مارس ۲۰۲۶
