مبارزان کمونیست
همبستگی، اتحاد و تشکل را گسترش دهیم!
نهادهای همیاری را در محلات و شهرها سازمان دهیم!
رحمان حسین زاده
تا این مقطع در پانزدهمین روز جنگ ارتجاعی، اضطراب و ترس و ناأمنی عمومی بر حیات روزمره جامعه ٩٠ میلیونی بشدت سنگینی میکند. تلفات مردم سیویل و غیر نظامی مدوامأ روبه افزایش است. قتل عام بیش از ١٦٠ نوجوان محصل مدرسه میناب و در ادامه صدها کودک رویداد تکان دهنده است. هزاران زخمی و صدمه دیده جنگی با کمبودهای جدی پزشکی و درمانی با درد و آزار و بخشأ پروسه مرگ تدریجی دست و پنجه نرم میکنند. دانشگاهها و بسیاری از مدارس و ادارات و حتی مراکز کار و بازار و مغازه ها و نانواخانه ها تعطیل اند.کمبود مواد خوراکی و نیازمندیهای اولیه زندگی روال زندگی طبیعی را به هم زده است. گرانی سرسام آور و افزایش غیر قابل کنترل نرخ اجناس دورنمای نگران کننده فلاکت اقتصادی و عدم تأمین معیشت مردم را نشان میدهد. نزدیک به یک میلیون و نیم انسان آواره و هر روز به آن اضافه میشود. بخشهای مهمی از مناطق شهری و مسکونی مردم سیویل، مدارس ومناطق تولیدی به ویرانه تبدیل شده اند. ترامپ فاشیست رسمأ تهدید میکند، که اگر بخواهند دریک چشم به هم زدنی کل سیستم برق رسانی کشور را مختل و از کار میندازد. ارتش نسل کش اسرائیل مخازن نفتی را هدف قرار داد. در یک کلام شیرازه روال طبیعی زندگی به هم ریخته و به طرف از هم پاشیدگی خطرناک سوق داده میشود. تحمیل سناریوی سیاه قدم به قدم به دست اینها و جمهوری اسلامی تکمیل میشود. رژیم هار اسلامی هیچگاه مسئله تأمین امکانات اولیه زندگی و معیشتی برای مردم نه تنها مسئله اش نبوده، بلکه تحمیل زندگی چند بار زیر خط فقر و بی امکاناتی در دستور کارش بوده است. اکنون و در شرایط جنگی همه امکانات را در خدمت جنگ و نیروهای نظامی ضد مردمی اش قرار داده است. در کنار این مصائب، سرکوبگران جمهوری اسلامی با صراحت بیسابقه مردم را تهدید میکنند. بازداشت و دستگیری و اعدام ادامه دارد. اولین پیام مکتوب ولی فقیه جدید این رژیم سفاک، مجتبی خامنه ای، این بلندگوی سپاه پاسداران فعلأ پافشاری بر ادامه سیاست و اقدامات فاجعه بار سپاه پاسداران و خامنه ای پدر مبنی بر تهدید مردم و تداوم جنگ به قیمت تحمیل تباهی بر جامعه است.
علاوه بر این صدمات تکان دهنده که اشاره شد، در جریان این جنگ، آنچه بیشترین ضربه را خورده، جنبشهای اعتراضی و مبارزاتی حق طلبانه و آزادیخواهانه کارگران و مردم است. درست مثل جنگ دوازده روزه قبل، این بار هم اثری از اعتصاب و اعتراض و تحصن و تحرک اعتراضی نیست. با طول کشیدن این جنگ جنبشهای اعتراضی و جنبش سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی لطمات جبران ناپذیر بیشتری میخورد. تا همین لحظه عقب گرد بزرگی بر شرایط سیاسی و اعتراضی قبل از جنگ وارد شده است. اگر ماحصل خیزشهای اعتراضی دی ماه ٩٦، آبان ٩٨، هزاران اعتصاب کارگری هر ساله و تحرکهای اعتراضی بالای معلمان و بازنشستگان، پرستاران، زنان، دانشجویان و نسل جوان و کامیونداران و به ویژه خروش انقلابی سراسری شهریور ١٤٠١ بعد از قتل ژینا امینی، شکل دادن به جنبش سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی و ایجاد شرایط انقلابی بود، اکنون جنگ و شرایط جنگی عقب گرد بزرگی به جامعه پرتحرک مبارزاتی تحمیل کرده و اکنون اثری از شرایط انقلابی نمانده، بلکه جامعه را به طرف تحمیل سناریوی تاریک سوق داده اند.
در دو هفته حاصل جنگ ارتجاعی دولتهای تروریست این فجایع است. اپوزیسیون دست راستی پروغربی، در رأس آنها سلطنت طلبان و رضا پهلوی و مجاهدین و جریانات “ائتلاف هم پیمانی” ناسیونالیست کرد، نقشه جنگی فاشیستهایی مثل ترامپ، نتانیاهو را “نجات دهنده ” مردم ایران معرفی کرده و میکنند. چنین پروپاگاند کثیف و آمادگی آنها برای تبدیل شدن به پیاده نظام ارتش آمریکا و اسرائیل نسل کش، نه تنها خطای سیاسی، بلکه جرم سیاسی است. سران اپوزیسیون دست راستی پروغرب طرفدار جنگ را به عنوان مجرم سیاسی باید به مردم ایران و جامعه جهانی شناساند. آنها را درقبال سیاست و پراتیک ضد مردمی شان باید پاسخگو کرد. این بخش مهمی از وظیفه ما نیروهای انقلابی و کمونیست است.
چه باید کرد اجتماعی و مردمی!
در این شرایط سخت، نه فقط این یا آن جریان سیاسی مردم دوست و چپ و انساندوست و سوسیالیست و آزادیخواه باید مبتکرانه کاری بکنند،بلکه عموم مردم زیر فشار،ما کارگران، زنان، نسل جوان وآزادیخواهان چه باید بکنیم؟
در یک جمله ما مردم برای مقابله با تخریب زندگی و جامعه و مصائب تحمیلی جنگ، برای سد کردن تباهی اجتماعی و معیشتی، چیزی جز سازماندهی قدرت اجتماعی مان را نداریم. قدرت اجتماعی پراکنده نمیتواند مؤثر واقع شود. دوره دست در دست هم گذاشتن و اتحاد و تشکل است. در این شرایط همبستگی انسانی وسیع و همدلی و همیاری مردم در دفاع از بنیادهای زندگی و تضمین امنیت خود و کودکان و همسایه و همکار و هم محله و همشهری مان، از وظایف حیاتی تک تک ما شهروندان است. در این راستا دست بکارشویم، هر جا و به هر نسبت که میتوانیم نیروی اجتماعی مان را همبسته و متحد و متشکل کنیم. نیروی نجات دهنده دیگری نیست. قدرت اجتماعی فعاله خود ما و متکی به اراده تغییر ایجاد کن خود ما مردم، نجات دهنده مؤثرزندگی و هست و نیست ما است.
نهادهای همیاری را در محله ومحل کار وزیست و شهر ایجاد کنیم!
در قدم اول بر اقدامات در محله متمرکز شویم. به این دلیل محله، مکان زیست و به هم رسیدن دایمی تر بخشهای مختلف جامعه از کارگر، معلم و کاسبکار و مغازه دار و دانشجو و محصل و کارمند و … است. در این دوره جنگی، بخشأ کار تعطیل میشود، هم اکنون دانشگاهها و بعضی ادارات و مدارس تعطیلند. در نتیجه در محل زیست مان در محله جمع میشویم، با تمرکز اقدامات بر محله، فعالیت متحد کننده و متشکل کننده مؤثر را پایه گذاری کنیم. نهادهای همیاری را در هر محله و محل کاروزیست سازمان دهیم. با اتکا به نهادهای همیاری مردمی، نیازمندیها و مایحتاج روزمره را برای مردم محله و شهر و به ویژه مناطق صدمه دیده جنگی تأمین کنیم. از آوارگان جنگی استقبال کنیم. آنها را در کنار خود اسکان دهیم. معالجه زخمی ها و صدمه دیدگان را تضمین کنیم. راهکارهای تأمین امنیت در محله و شهر را اجرایی کنیم.مصائب جنگ را با ابتکارات جمعی تخفیف دهیم. اتحاد و همبستگی انسانی و همنوع دوستی و به فکر هم بودن را به تجربه روزمره زندگی تبدیل کنیم.
مبارزین آگاه، جوانان فداکار و پیشرو دست بکار شوید!
برای راه اندازی هر حرکت جمعی و سازمانیافته فعالین و مبتکرانی را میخواهد که آستین بالا بزنند. در این رابطه مبارزین آگاه در محله و محل کار وزیست و شهر میتوانند و باید پیشقدم سازمان دادن و گسترش خلاقانه و مبتکرانه نهادهای همیاری مردمی در سطح محلات و شهرها شوند. انسانهای متعهد به منافع مردم و فعالین مبارز و جوانان پیشرو در محله همدیگر را میشناسند و به همدیگر اعتماد دارند، لازمست دست بکار شوند و سازماندهی مناسب با این اوضاع را در میان خود ایجاد کنند. مردم محله را به همبستگی و اتحاد و همیاری تشویق کنند و سازمان دهند. در مقابل تهدیدات احتمالی و مانع تراشی دم و دستگاه امنیتی وسرکوب جمهوری اسلامی در مقابل این حرکت انسانی، باید تأکید کرد که سازماندهی یاری رسانی مردمی آن هم در شرایط جنگی نیاز زندگی روزمره مردم در این شرایط سخت است و با اعتماد بنفس و با حمایت همدیگر موانع دولتی و امنیتی را پس زد. علیرغم محدودیتهای فراوان که جمهوری اسلامی برای شبکه های اجتماعی و اینترنتی ایجاد کرده تا آنجا که ممکن است و به نحو مطمئن با اتکا به شبکه مدیای اجتماعی موجود، تلفن و اینستاگرام و تلگرام فراخوان به ایجاد نهادها و شبکه همیاری مردمی را عمومی کرد.
تردیدی نیست، در جریان فعالیت، تجارب غنی کسب میشود. مهم اینست از محله ای شروع کنیم و الگوی موفق به دست دهیم. چنین تجربه انسانی بسرعت در دیگر محلات تکثیر میشود. چند سال قبل در جریان فاجعه کرونا نمونه های موفق نهادها و کمیته های همیاری به دست داده شد. نهادهای همیاری محلات مختلف لازمست و میتوانند در ارتباط با هم قرار بگیرند و شبکه به هم متصل نهادهای همیاری شهری را رسمیت دهند. میتوان تصور کرد حرکت همیاری انسانی بزرگ در سطح هر شهر شکل بگیرد و تجاربش به دیگر شهرها منتقل شود. قدر همیاری و همبستگی انسانی سازماندهی شده را در این دوران بدانیم. این دوره سخت را سپری میکنیم و همگامی و همبستگی انسانی به وجود آمده را به نیروی سد کردن مخاطرات جنگ و به قدرت متحد شده برای سرنگونی جمهوری اسلامی تبدیل کنیم.
١٤ مارس ٢٠٢٦
