مبارزان کمونیست
در کمیته عمل سازمانده کارگری شهریور ۱۴, ۱۴۰۰
متن و دیوارنگاریهای زیر از کمپین «خیابان، تریبون زندانی سیاسی» است که طی روزهای گذشته در همبستگی با مردم افغانستان علیه طالبان و حامیان بینالمللی و منطقهایاش (از جمله جمهوری اسلامی ایران) صورت گرفته است
افغانستان سقوط نکرد، بلکه در توافقی چندجانبه از سوی ابرقدرتهای جهانی و منطقهای تحویل طالبان شد. دیدن تصاویر وحشت و استیصال مردم و خاصه زنان و کودکان و خانهبهدوشی آنها در لب مرزها، لکه ننگی بر وجدانهای جمعی ماست. چون میدانیم این ارتجاع، این سلاخی و تجاوز به زنان، همه و همه هزینهی به تعویق افتادن آن انقلابی است که باید در کشورهای ایران، ترکیه، پاکستان و…رخ دهد و هر روز تعویقش خاورمیانه و فرای آن را چنین در آتش جنگ میسوزاند.
اگر بیست سال پیش، توحش طالبان علیه زنان سوژه داغ رسانههای غربی میشد تا کیلو کیلو بمب بر سر روستاها و همین زنان و کودکان بیاندازند، بیست سال بعد منافعشان دیکته کرد که از طالبان چهرهای «میانهرو» و «تغییرکرده» بسازند و برایشان فرش قرمزی جهت «انتقال مسالمتآمیز قدرت» پهن کنند. این است آینده نیروهای سیاسی آویزان به قدرت دولتهای خارجی و این است تصویر فردای کسانی که امروز در کنار پمپئو و بلینکن میایستند و از آنان طلب رهایی زنان ایران را میکنند.
اما اگر وضع زنان افغانستان و ایران اینجا و آنجا موضوع لابی سیاسی و تبلیغاتی است، برای خودِ زنان و کل گروههای تحت ستم جنسی و جنسیتی که زیر سایه توحش طالب و آخوند زندگی میکنند، همسرنوشتی است. این یعنی ما هم از افغانستان تا ایران، از کوبانی تا لبنان، از عراق تا ترکیه ناگزیریم متحدان «مستقل» خودمان را بیابیم تا از یوغ توحش طالب و آخوند رها شویم.
