مبارزان کمونیست
در چنین روزی حکومت جنایت کاران اسلامی ایران با چماق و آتش سلاح وارد حریم دانشگاه شدند و اعتراضات مسالمت آمیز و فریادهای آرمانخواهانه دانشجویان ایران را وحشیانه با خشونتی بی سابقه پاسخ دادند. بامداد ۱۸ تیر ۱۳۷۸، خوابگاههای دانشگاه تهران فقط به دلیل طرح شعارهایی در راستای آزادی های مدنی و اجتماعی به ناگاه هدف یورش نیروهای سرکوبگر نظامی و تبهکاران بسیجی و گروههای وابسته قرار گرفت. دانشجویانی که در خواب بودند با باتوم، گاز اشکآور و گلوله مواجه می شوند و فضای علمی و آرام دانشگاه به صحنهای از ترس و سرکوب تبدیل می گردد که تا امروز بی پاسخ مانده است.
ماجرا از اعتراض دانشجویان به دلیل اختناق و خفقان اجتماعی در دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی و قصابی از نوع رهبر جنایت پیشه ای چون علی خامنه ای آغاز شد. اما پاسخ نظام واپسگرای اسلامی به این اعتراض مسالمتآمیز، هجوم گسترده به خوابگاهها بود؛ عملی که طی آن دستکم چندین دانشجو به ضرب گلوله جان باختند و گزارشها از مجروحیت و بازداشت صدها تن دیگر حکایت دارد که نتایج آن نه فقط سرکوب یک اعتراض، بلکه چون همیشه تداوم دیکتاتوری لجام گسیخته و کشتاری است که از طرف جمهوری اسلامی عملی می گردد و نباید فراموش نمود که قالیباف یکی از کارگزاران مستقیم چنین سرکوبی در کوی دانشگاه بود. دانشجویان که آینه ی تمام نمای اقشار و طبقات اجتماعی می باشند، سیاست خود را هر چه بیشتر بسوی طبقه ی بالنده اجتماعی یعنی کارگران نزدیک تر ساختند و از دوره های پیشین فراتر رفتند و اینگونه بود که فریاد «مرگ بر دیکتاتوری» و مطالبهی تغییر در بنیانهای نظام، در خیابانهای تهران و شهرهای دیگر طنینانداز شد .
امروز، ما با بازخوانی تاریخ تلخ ۱۸ تیر، یاد و خاطرهی آن دانشجویانی را گرامی میداریم که در تاریکی شب، برای روشنایی فردای ایران، فداکاری کردند. این روز، یادآور این حقیقت است که مسیر آزادی و قانونمداری در ایران، همواره با خون جوانانی آغشته است که در سختترین شرایط، از آرمانهای خود دست نکشیدند و همراه و تحت رهبری طبقه ی بالنده اجتماعی به مبارزه و ایستادگی تداوم می بخشند و به. جامعه ای عاری از خشونت و سرکوب، پای میفشارند.
یادشان جاودان، راهشان پرثمر
شورای همبستگی با , ;;جنمبش کارگری ـ پاریس
Conseil.solid21@gmail.com
