مبارزان کمونیست
قتل عامی که تاریخ را رها نمیکند
مجله تایم ، و رسانه دولتهای اروپائی (از جمله تلویزیون سوئد) دیروز ۲۵ ژانویه برابر با ۵ بهمن ۱۴۰۴ از قول مقامات رسمی جمهوری اسلامی آمار کشتهشدگان را ۳۰ هزار نفر اعلام کردند.
پخش چنین آماری از طرف جمهوری اسلامی عامدانه است و قصد آن را برای قتل عام دسته جمعی دهها هزار نفر دستگیر شده در زندانها نشان میدهد. برنامه رژیم رساندن تعداد کشتهها به این آمار وحشتناک و بسیار بیشتر از آن است. یک هفته پیش از قول پزشکان دو بیمارستان در تهران و دکتر دیگری در کرج خبر رسید که هر روز تعداد زیادی جنازه به سرد خانهها میآورند که چند ساعت از اعدام آنها گذشته و بنام کشته شدگان روزهای ۱۸ و ۱۹ و ۲۰ دیماه تحویل میدهند. دیروز از کرمانشاه خبر رسید که نیروهای نظامی جسد ۱۰۰ نفر اعدام شده را به ورزشگاه طاق بستان این شهر بردهاند. خبرها و شواهد و این نمونهها گویای طرح برنامه ریزی شده جانیان اسلامی برای کشتار زندانیان است.
مردم مبارز و آزادیخواه!
آیا در این روزهای باران خون و سوگواری، توان و امکانی برای دفاع از جان دستگیرشدگان و جلوگیری از بالا رفتن سلاخی عزیزانمان باقیمانده است؟ آرزو میکردیم در جواب به این قتل عوام و برای نجات دستگیرشدگان، مردم در ایران، کارگران، فرهنگیان، بازاریان و دانشجویان یکپارچه به اعتصاب عمومی دست میزدند. آرزو میکردیم کارگران در ایران اعلام اعتصاب یک روزه و حداقل چند ساعته میکردند.
میدانیم هنوز در شوک از دست رفتن عزیزانمان هستیم و گذشته زمان نمی تواند آن را از یادمان ببرد. هنوز ابعاد این قتل عام به تمامی روشن نیست. اما همه ما در این روزها بیشتر بهم و در کنار هم بودن نیاز داریم. در همین روزها مشاهده کردهایم که مراسمهای بزرگ گرامیداشت عزیزان جانباخته به ما توان تحمل درد و استقامت میدهد. سعی کنیم در مراسم خاکسپاری و گرامیداشت عزیزانمان کنار هم باشیم. برای کسب خبر از دستگیر شدگان و نجات آنها جلو زندانها و بیدادگاههای رژیم اسلامی تجمع کنیم.
مردم در ایران متوجهاند هیچ دولتی در جهان نه آمریکا و اروپا، نه چین و روسیه و نه اسرائیل و نه ترکیه و کشورهای عربی در خاورمیانه خواهان سرنگونی جمهوری اسلامی نیستند. سیاست حمایتی این دولتها اشتهای خون ریزی رژیم و جرئت آن را بطور بیسابقهای بالا برده و اکنون مانعی در برابر خود نمیبیند. سران رژیم اکنون یر جنازه عزیزانمان و دریای خون ریخته شده دست به تهدید میزنند و عربده میکشند. در این میان آمریکا و اروپا میخواهند خون ریخته شده مردم را مایه توافق با جمهوری اسلامی برای بقايش، اگر نه شد آن را دستمایه جنگ بنام دفاع از مردم کنند و جامعه ایران به طرف به چاه دیگری که فاشیستها انتظارش دارند سوق دهند.
فعلا سیستم فاشیستی و مستبد سلطنتی را با علم کردن دلقکی بنام رضا پهلوی برای فشار بر رژیم جلو چشم ما گرفتهاند تا به ما بگویند توقع آزادی و امنیت و رفاه نداشته باشید و لیاقت ما مردم همچون قماشی از جنس جمهوری اسلامی است.
۴۷ سال است صدای گلوله و بمب و کشتار در خیابان، صدای تیرباران، اعدام و طناب دار، قتلهای زنجیرهای، مسموم کردن دانش آموزان دختر، تجاوز و شکنجه در زندان، در پناه اینها فقر و فلاکتی که بر ما تحمیل کردهاند میبینیم و میشنویم. هر روز زخم تازهای بر زخمهای ترمیم نیافته ما اضافه میکنند. با این وجود چارهای جز ایستادن و مقاومت و تکیه بر نیروی سازمانیافته خود برای دستیابی به جامعهای آزاد و برابر نداریم.
کشتار دیماه امسال، یورش مغول و لشکریان اسلام و تیمور لنگ و کور کردن مردم در کرمان توسط آقا محمد خان قاجار و کشتار میدان ژاله تهران توسط محمد رضا شاه را به یاد میآورد. دولت اسلامی تا کنون صدها هزار نفر از ما را کشته است. دهها هزار نفر از ما را کور کردهاند. در یورش اخیر با مسلسل سنگین، با استقرار تک تیرانداز بالای ساحتمانها، با انواع سلاح دیگر و تفنگ ساچمهای و قمه مردم را سلاخی کردند. از تخریب منازل، غارت اموال مردم، آتش زدن مغازهها، اتومبیل و هر آنچه جلو دستشان بود کوتاهی نکردند. تصاویر خاکستر شده بازار رشت و چهره جنگ زده شهرها و ماتم زده و خشمگین مردم در سینهها دفن نمیشود. سنگینی و عواقب این جنایات، سرانجام این دولت آدمکش را رقم خواهد زد، اما داستان آن دامن تاریخ را رها نخواهد کرد.
مردم برای امینت و رفاه و آزادی خود قهرمانانه جنگیدهاند و خواهند جنگید. تا کنون از مقاطع تاریخی سخت و خونین سال ۱۳۸۸، ۹۶، ۹۸، ۱۴۰۱ گذشتهایم. بعد از هلوکاست دیماه دولت اسلامی منزویتر و منفورتر شده و بجز نیروی سرکوبش کسی همراهش نیست. اما جامعه ۹۰ میلیونی ایران باقی است، خواست سرنگونی باقی است و برای اینکه زنده بمانیم باید دولت اسلامی را به گور بسپاریم.
مبارزان کمونیست
۶ بهمن ۱۴۰۴
۲۶ ژانویه ۲۰۲۶
