مبارزان کمونیست
دولت رئیسی از طریق شورای عالی کار حداقل دستمزد کارگران را هفت میلیون تومان اعلام کرده است!
طبق مرکز آمار در بهمن ماه تورم شهری برای ثروتمندترین دهک ۴۵.۱ درصد اما برای فقیرترین دهک (کارگران فقیر مزد بگیر) ۵۴.۹ درصد بوده است.
بی هیچ تردیدی طبق تحقیقات و اسناد میزان واقعی تورم سالیانه در ایران ۱۰۸ درصد است. و نه آنچه مرکز آمار ادعا میکند.
دولت ضدبشری-ضدکارگری بیسواد و بی لیاقت رئیسی در حالیکه خط فقر را ۱۴.۵ میلیون تومان اعلام کرده، اما تنها نصف این مقدار را به عنوان حقوق کارگران به رسمیت شناخته است. این به یک مفهوم واقعی یعنی کارگران ایران که مولد اصلی ثروت جامعه هستند، از دید جمهوری اسلامی انسان کامل نیستند و فقط نیمی از انسان به شمار می آیند! این نادیده گرفتن حقوق کارگران و انسانیت آنها را زیر سوال بردن بدترین توهین به هستی اجتماعی کارگران است.
در جمهوری اسلامی طبقه کارگر به عنوان طبقه پست و درجه چندم محسوب میشود که فرجام فزاینده به زیر خط مرگ رفتنش با تعیین کمترین دستمزد -فروش نیروی کارش- و افزایش شدت استثمارش در پشت درهای بسته از طرف طبقه سرمایه دار در قدرت تعیین میشود.
تعیین فرمایشی حداقل دستمزد کارگران دولت و نظام جمهوری اسلامی تیر خلاص به کارگران برای بردنشان به زیر خط مرگ است! این قتل دولتی سیستماتیک کارگران سراسر ایران است.
رفقا و دوستان عزیز توجه کنند:
که از بدو تاسیس نظام جمهوری اسلامی در سال ۵۷ تعیین حداقل حقوق کارگران نه تنها هیچگاه از الویتهای این نظام سرمایه داری ضد کارگری نبوده است بلکه در آخرین روزها و معمولا در روزهای پایانی هر سال در پشت درهای بسته و در جلسه غیر علنی مجلس و دولت در مورد آن صحبت و تصمیمگیری میشود. “نماینده” به اصطلاح کارگران هم اعضا خانه کارگر فرمایشی که یک تشکیلات کارگری وابسته به حکومت است در این جلسه غیرعلنی شرکت دارند. خانه کارگر فرمایشی را گروهی از چهرههای کلیدی مرتجع مانند علی ربیعی پس از سرکوب تشکلها و سندیکاهای واقعی کارگری با دستگیری، زندانی، شکنجه کردن و حتی اعدام کارگران آگاه کمونیست در دهه شصت، تاسیس و هدایت کردهاند.
باش تا صبح دولتت بدمد
کاین هنوز از نتایج سحرست
نکات طرح شده بالا به عنوان یکی از دلایل چرایی اوجگیری مبارزات در سایه نوشته زیر برایمان شفافتر میشود!
همانگونه که قبلا در کانال کمونیسم نوین اعلام شد:
هرچند به رغم سرکوب، زندان و شکنجه و اعدام (۴ نفر از معترضین) توسط نظام سرمایه داری جمهوری اسلامی تعداد اعتراضات و گستردگی پایه توده ای، تداومش و تعدد شهرها برای سرنگونی انقلابی این نظام ضدبشری کاهش یافته است اما نباید با رویکرد غیرعلمی در برخورد به تضادهای اجتماعی حاد حقیقت عینی که در قعر جامعه می جوشند به این نتیجه رسید که موج اعتراضات تمام شده است! نباید ذهنیت خویش را به جای حقیقت عینی گذاشت! نه خیر اینطور نیست و نباید با ذهنی گرایی و با یاس و ناامیدی به افکار پوچ پای داد؛ زیرا به خاطر سرکوب آزادی و دگراندیشی با توسل به مشت آهنین دیکتاتوری حاکمیت سرمایه داری جمهوری اسلامی در کنار کاهش ارزش ریال (مرتبط با بالا رفتن قیمت دلار به کانال ۵۵ هزار تومان)و بالارفتن رشد نرخ تورم و عمیقتر شدن بحران اقتصادی(کسری بودجه ۴۷۶ هزار میلیارد تومانی) توفان سهمگین تری و شورش رادیکاتر گرسنگانِ زیر خط فقر قشر تحتانی جامعه در راه است. گرسنگان بزودی مبارزه علیه فقر و بیچیزی و عدم آزادی در کف خیابان کلید زده و خصلت انقلاب را رادیکالتر و پیگیرتر خواهند کرد. به لحاظ تاریخ مبارزات ملت های مختلف جهان در کشورهای دیکتاتوری، سرکوب خونین امید و مبارزه برای رهایی در کوتاه مدت راه را بر سربلند کردن امید و امکان مبارزه با راهکار انقلابی نوین در دوره ای نوین از فرایند انقلاب میگشاید.
کمونیستهای انقلابی نیاز دارند که توفان سهمگینی که در راه است را دریابند، فراتر از منشورهای مطالباتی حداقلی مولدِسرمایه داری بورژوادمکراتِ ناپیگیرِ بروند،محصور در قفس تنگ حق بورژازی نشوند و از لحاظ فکری و استراتژیکی آماده چنان دورانی که به سرعت از راه میرسد با جانفشانی برای تارومار کردن کلیت دم و دستگاه جمهوری اسلامی و به خاطر کسب قدرت سیاسی و به وجود آوردن یک نظم نوین متفاوت جمهوری سوسیالیستی نوین باشند؛با افکار ناصحیح تودها مبارزه دلسوازانه، اصولی و رفیقانه نمایند و این جنبش گرسنگان را در مسیر هدف نهایی کمونیسم با جهتگیری انترناسیونالیسم پرولتاریایی سازماندهی و رهبری کنند!
سرنگونی نظام سرمایه داری جمهوری اسلامی؛ هم مطلوب، هم ضروری و هم ممکن است!
انقلاب،نه چیزی کمتر!
گروه کمونیستهای انقلابی سنتز نوین در ایران
پنجشنبه ۳ فروردین ۱۴۰۲
این نوشته برای اولین بار در لینک زیر کانال اجتماعی تلکرام منتشر شد:
کانال کمونیسم نوین
https://t.me/New_Communism/2736
