نجیبه صالح زاده مصاحبه با رادیو زنان پشتيبانی‌ها و اعتراضها باعث شده است که من و محمود بتوانيم هنوز روی پايمان بايستيم.

 
ما خانواده کارگری هستيم. طبقه کارگريم. طبقه کارگر اگر بخواهد به اهدافش برسد، بايد هزينه‌هايی را بپردازد. ما داريم اين هزينه را ميپردازيم و اين را هم با جان و دل قبول کرده‌ايم. هر چند سخت است، اما اين را قبول کرده‌ايم و قبول هم داريم. بچه‌هايمان هم همينطورند، با افتخار اسم پدرشان را ميآورند.

من بارها خواسته‌ام که پزشکان بدون مرز حتما بيايند و محمود را ببينند، اما تا حال نتوانسته‌اند. حالا ديگر وضع سلامتی محمود به وخامت رسيده. اما هنوز هم از آنها ميخواهم که ساکت ننشينند و واقعا پيگير وضعيت محمود باشند. محمود خيلی از نظر جسمی از بين رفته، ولی از نظر روحی مثل فولاد است.
اگر صدای مرا ميشنوند، از تمام کسانی که صدای مرا ميشنوند، پزشکان بدون مرز، دانشجويان، فعالين کارگری، از تمام اتحاديه‌ها سازمانها، حقوق بشر، عفو بين‌الملل... از هر کس که صدای مرا ميشنود ميخواهم که پيگير وضعيت جسمی محمود باشند. بخواهند که هر چه زودتر به وضعيت او رسيدگی بشود، که خدای ناکرده محمود از دستمان نرود.