در سالگرد قتل فادیمه شاهیندال! اسماعیل مولودی

فادیمه شاهیندال روز 21 ژانویه 2002 بدست پدرش بقتل رسید. این تراژدی یکی از جنایات وحشتناک بود که ناموس پرستی و فرهگ مرد سالار، از  دختران وزنان جوان قربانی میگیرد. هرساله دهها مراسم و یابود به دفاع از برابری زن و مرد و علیه قتلهای ناموسی در گوشه و کنار سوئد برگزار میگردد. زنان و مردان آزادیخواه و برابری طلب پرچمدار این مبارزه هستند.

امسال ( دوشنبه 21 ژانویه 2008) به ابتکار تشکل اول کودکان، تشکل پلا و فادیمه را فراموش نکنیم و تشکل میخک سفید در سالن اول کودکان  مراسمی برگزار شد که در آن دهها نفر شرکت کردند. مبتکر این حرکت سلیمان قاسمیانی دبیر اول کودکان با سخنرانی خود مراسم را افتتاح کرد. سخنرانان دیگر کریم نوری و اسماعیل بودند.  میدیای سوئد این مراسم را منعکس کرد (تلویزیون کانال د و ساعت 22.15 همانشب، روزنامه های یوتبوری پستن و روزنامه  پونکت اس ای، عکس و گوشه هایی از مصاحبه سلیمان قاسمیانی و اسماعیل مولودی را منعکس کرد)

. متن زیر ترجمه فارسی سخنرانی اسماعیل مولودی در این مراسم است.

6 سال از قتل فادیمه شاهیندال میگذرد در این 6 سال وقایع زیادی اتفاق افتاده. بکمک انسانهای برابری طلب مسئله قتلهای ناموسی سالها جزو صدر اخبار و مسائل جامعه سوئد بود. ماه جون سال 2002 وزیر وقت انتگراسیون خانم موناسالین مجبور شد اقرار کند که ناموس پرستی و فرهنگ مرد سالار بکمک مذهب دارد از زنان و دختران جوان قربانی میگیرد. آری این اقرار حاصل مبارزات ما زنان و مردان آزادیخواه در این کشور است. اما چرا امروز روزنامه هاو کلا میدیای سوئد در این مورد سکوت اختیار کرده اند. چرا همین مراسم را بدرستی منعکس نمیکنند؟ آیا مسئله حل شده؟ آیا ناموسپرستی تکلیفش روشن شده؟ آیا دیگر لازم نیست در این باره صحبت شود؟

همه این سوالها یک دلیل خاص و روشن دارد. امروز دولت سوئد میخواهد به مذهب میدان بیشتری بدهد. بنام نسبیت فرهنگی حکومت و مذهب و فرهنگ مرد سالار در یک جبهه دارند علیه برابری و آزادیخواهی متحد میشوند. مثلا سازمانهای مذهبی بهترین امکانات را در اختیار دارند. خود دولت آنهارا لانسه میکند و هویتشان را برسمیت میشناسد. مثلا مدارس مذهبی تحت نام مدارس آزاد دارند فعالیت میکنند و یکی از ارگانهای غیر رسمی هستند که حامل و ناجی فرهنگ مرد سالار و ناموسپرست هستند. در این رابطه و از آنجا که میدیای نوکر صفت ابزار دست دولتها میباشد. خود میدیا نیروی سوم در هیرارشی قدرت در جامعه است.  بنابراین برای اینکه نفس ما مردم آزادیخواه را قطع کند، برای اینکه صدای عدالتخواهی ما در جامعه کمترشنیده  شود در نتیجه مارا به بازی نمیگیرند. سالهای 2001 تا 2005 فشار ما توانست به آنها تحمیل کند. اما امروز با تقویت مذهبی ها میخواهند روی مارا کم کنند و در نتیجه اجازه ندهند که صدایمان در جامعه طنین انداز باشد. پس دلیل دارد که میدیا سکوت کرده .

  شاید کسی بگوید که قتلهای ناموسی هم دیگر از بین رفته. یا بخود بقبولاند که قتل ناموسی دیگر اجرا نمیشود.   اما اینطور نیست. حال ناموس پرستان راههای دیگری را پیدا کرده اند. سال 2006 پلیس سوئد سه مورد را کشف کرد که خانواده ها دختران خودرا مجبور کردند. تحت فشار روحی گذاشتند که دست بخودکشی بزنند. مثلا خودرا از بالکن پایین بیاندازد (که تا کنون دو مورد در سوئد اتفاق افتاده و پلیس در جریان است) یکی دیگر اینکه دختران را با دارو مسموم میکنند (که یک مورد برای  پلیس روشن شده)   بنابراین قتل ناموسی هنوز به حیات ضد بشری خود ادامه میدهد اما روشش را عوض کرده است. فشار روحی و آزار روحی و جسمی دختران جوان پایان نیافته. بزور شوهر دادنشان، محرومیتهای ریز و درشت درخانواده. تهدید و حتی چاقو کشیدن به صورتشان همه و همه جزو پرونده سیاه ناموس پرستی و مرد سالاری است.  میدیای سوئد اینهارا میداند. هر از گاهی بصورت حتی یک خبر پیش پا افتاده درج میشود. اما همچنانکه گفتم سکوت امروز میدیا در مورد قتلهای ناموسی حساب شده و برنامه ریزی شده است.

فضای جامعه میتواند این مسئله را میتواند عوض کند. و این کارما انسانهای آزادیخواه است. این کار ما انسانهایی است که در این چند سال موفقیتهایی را در این زمینه بدست آوردیم، باید ادامه دهیم. اگر فشار ما نبود از همان  اول کشیشها و آخوندها و خاخامها مسئله را ماست مالی میکردند. ما موفق شدیم که دولت را وادار کنیم کاری کند. حقیقتا کار شدو هنوز هم تک وتوکی اینجا و آنجا حرکتهای لاک پشتی میشود. هم به لحاظ قانون وضع کردن و هم به لحاظ کمک کردن به دختران و پسران جوان در این مورد و حتی خانواده هایی که مشکل دارند. اما کافی نیست. سکوت میدیا باعث میشود که جامعه مسئله را فراموش کند. وقتی مسئله در جامعه به فراموشی سپرده شود، در نتیجه مسئله حمایت عمومی را از دست میدهد. اما باید فشار خودرا بیاوریم. راهی را شروع کردیم کمی پیش آمدیم ولی تا رسیدن به مقصد هنوز زیاد داریم. باید تلاش خودرا متحدانه و متشکل پیش ببریم.  مسئله قتلهای ناموسی یک مسئله اجتماعی است باید با نیروی رادیکال انسانی آزاده تکلیفش روشن شود.

با تشکر
اسماعیل مولودی