به مناسبت فرا رسیدن سال 2008 , رضا کمانگر

عقربه های ساعت زمان را به جلو می برند، سال 2007 به پایان عمر خود نزدیک میشود و آغاز سال 2008 فرا میرسد. من اعتراف میکنم امسال مانند سال های قبلی چندان شاداب و سرحال نیستم، با خودم فکر میکردم که احتمالا ناشی از نگرانی از سپری شدن دوران جوانی و فرا رسیدن دوران پیری عمرم است، اما در یک جستجوی کوتا فهمیدم که علت اصلی این نیست و چیز دیگری است!

امسال در هنگام تحویل سال در ایران، ستارگان دانشجو در سیاه چالهای اوین و دیگر شهر ها بسر میبرند. محمود صالحی با بیماری در زندان سنندج دست و پنجه نرم میکند، منصور اسانلو هنوز زندانی در اوین است. دانشجویان دانشگاه اصفهان و دیگر شهر ها در اعتصاب غذا هستند که به جسم جوانشان ضربه میزنند. مسئله جنگ زندگی در جامعه ایران را تهدید میکند. من امسال نگرانم و شاد نیستم چون رژیم اسلامی در اوج وحشیگری به جنایت خود علیه کارگران، زنان، جوانان و در یک کلام علیه مردم ایران ادامه به حیات ننگین خود میدهد. من شاداب نیستم اما نا امید هم نیستم، من باور دارم که ما در مبارزه با جمهوری اسلامی پیروز میشویم، به همه دوستانم وعده میدهم عدم شادابی امسالم را در هنگام مرگ و سرنگونی جمهوری اسلامی جبران میکنم!

سال نو را به همه عزیزانم تبریک می گویئم. 31 دسامبر 2007