مبارزان کمونیست می پرسد.

در باره دهمین دوره "انتخابات" ریاست جمهوری،

 
 ۱_ در اطلاعیه مبارزان کمونیست راجع به انتخابات به ویژیگی های این دوره انتخابات و تلاش جناحها اشاره شده است، در صورتیکه جناحهای درون رژیم همواره با هم اختلاف داشته اند و از نظر شما ویژه گی این دور با دفعات قبلی در چیست؟
نسان نودينيان: تعابير و تفاسير مختلف و ناهمگوني در مورد به اصطلاح ويژگيهاي ايندوره انتخابات رياست جمهوري در ميان اپوزيسيون وجود دارد. در طيف نسبتا وسيع اپوزيسيون طرفدار جمهوري اسلامي به عبارت صحيح تر٬ طيف سازمان و احزابي كه كليت حاكميت و انتخابات را بعنوان روند عادي يك دولت متعارف در نظام جمهوري اسلامي را پذيرفته و قبول دارند از تفاوتها ويژه گي هايي نسبت به دوره هاي قبل صحبت ميشود  و بر مبناي اين پوزيسيون کاهش رویکرد انزواجویی و تحریم  یکی از آنهاست. پشتبند اجتماعي و دكترين سياسي اين طيف بر اساس مطالبه محوري استوار شده است. اين طيف كه كم هم نيستند و در ميان اپوزيسيون مشروع و ملي مذهبي و ناسيوناليستهاي رنگارنگ هستند٬ دارند در روز روشن بر روي پيشرويهاي جنبشهاي اعتراضي مردم در چند سال گذشته و بويژه پيشرويهاي جنبش اعتراضي كارگران٬ زنان٬ دانشجويان و جوانان به نفع منافع طبقاتي و سياسي خود سرمايه گذاري ميكنند و مطالبه محوري را پيش كشيده اند. ميگويند: «فشار جامعه و فشار از پایین، کار خودش را کرده است. برخی‌ها پی برد‌ه‌اند که فشار از پایین در دهه‌ی گذشته و تلاش‌های بی‌وقفه‌ی نهادهای مدنی و حرکت‌های اعتراضی در جامعه‌ بسیار کارآمدتر از چانه‌‌زنی‌ها در بالا از کار درآمده است». بطور واقعي و مسلم اعتراضات توده اي مردم و در راس جامعه اعتراضات به وقفه و دائمي جنبش كارگري و جنبش زنان و دانشجويان و جوانان خيليها را به اين قناعت رسانده است كه در جامعه اي كه يك نظام و دولت سركوبگر به تمام معنا حاكميت دارد٬ بطور متوسطه روزانه يك تا دو نفر اعدام و حلق آويز شده و ميشوند٬ فقر و فلاكت وسيع در ابعاد و دامنه وسيع اجتماعي كه حتي آمارهاي دولتي خودشان به ارقام ميليوني از فلاكت و نداري و فقر مطلق صحبت ميكند٬ فشار جنبش كارگري و ديگر اقشار جامعه مهر و جايگاه طبقاتي و سياسي خود را به اوضاع سياسي ايران زده و جاي هيج انكار و بي باوري به مبارزه طبقاتي كارگران  و مزدبگيران جامعه نيست. اگر تفاوت و ويژگي هايي را در ايندوره و در آستانه دهمين انتخابات رئيس جمهور قائل بود٬ همين واقعيت ابژكتيو و فشار اعتراض اجتماعي توده مردم بويژه جنبش كارگري و جنبش برابري خواهانه زنان در جامعه است كه ميرود صف بندي طبقاتي و سياسي اش را در مقابل كل حاكميت سياه نظام جمهوري اسلامي قوي و قوي تر كند. حضور مردم معترض به نظام جمهوري اسلامي٬ و نه بزرگ و آگاهانه جنبش كارگري به انتخابات آن ويژگيهاي ابژكتيو و ملموسي هستند كه جمهوري اسلامي را در آستانه "خطر" قرار داده است. دكترين«آزموده را دوباره باید آزمود» و «عنایت به شرایط حساس کشور و اوضاع منطقه، بنا را بر مشارکت در انتخابات بر اساس سیاست مطالبه‌محور». ترفند و "گفتمان" آندسته از عناصر اپوزيسيون است كه در نزد جامعه و مردم٬ كارگران٬ زنان و دانشجويان و جوانان محلي از اعراب ندارد. زمان توهم و كشيدن مردم به پاي صندوقهاي راي با اين نوع تز و دكترينها بسر رسيده است. مردم انتخاب خود را كرده اند٬ اگر "حس شنوايي" سران و كانديداهاي رئيس جمهوري در ترك برداشتن اوضاع سياسي ايران "حساس" است. ديگر جايي براي مطالبه محوري نيست. مردم در ايران ديگر فريب اين نوع تز و مشاركتها را به نفع نظام جمهوري اسلامي نمي خورند٬ اوضاع منطقه به هر درجه خطير و بيش از اين هم خطيرتر شود. اقبال و سعادت مردم٬ و دنياي بهتر براي تامين يك زندگي انساني با رفاه و آسايش و امنيت٬ با عدالت اجتماعي و لغو كار مزدي در گرو سرنگوني و رفتن جمهوري اسلامي است٬ مردم اين يكي را انتخاب ميكنند.