سوانح کار در هر چهار ثانیه جان یک کارگر را میگیرد.

هر روز در لابلای روزنامه ها و یا گوشه کوچکی از اخبار رسانه ها خبر از سوانح کاری که جان کارگران را میگیرد در چهار گوشه جهان می شنویم. اخبار این جنایات هرگز تا انجا که به ابعاد آن برميگردد منعکس نشده و مورد توجه قرار نگرفته است. به گوشه هايی  از این فجایع از زبان آمار و سخنگویان سرمایه كافي است تا ما را متوجه ابعاد این آن که روزانه اتفاق می افتد و بصورت اتفاقات معمولی بدان خو گرفته  ایم نگاهی بیندازیم.

به  گفته محوی  "، دبير هشتمين همايش ايمني، بهداشت و محيط زيست معادن و صنايع معدني  آمار نشان مي‌‏دهد 270 ميليون حادثه کاري در سال 2007 در جهان رويداده که ريشه 90 درصد آن عامل انساني است. طبق همین گفته در هر چهار ثانیه یک کارگر جانش را بخاطر نا امنی محیط کار در حهان از دست می دهد. همچین آخرين آمار منتشر شده در خصوص وضعيت ايمني در معادن در ایران  نشان مي دهد در سال گذشته نزديک به 214 ميليون تن انواع مواد معدني از معادن کشور استخراج شده و 22 معدنچي جان خود را از دست داده اند. به عبارت ديگر در هر 16 روز يک معدنچي دچار سانحه شده و جان خود را از دست داده است. انفجار در معادن زغال سنگ (بخش دولتي و خصوصي)، ريزش در تونل ها، پرتاب سنگ و سقوط از ارتفاع عمده ترين دليل کشته شدن معدنچيان اعلام شده که سهم معادن تحت مديريت بخش خصوصي در مرگ افراد بالاتر است بنا به همین   گزارش سال 1384 با داشتن 43 حادثه منجر به مرگ پرحادثه ترين سال براي بخش معدن در ایران ثبت شده است. همچنین طبق گفته مدیر عامل سازمان تامین اجتماعی در سال گذشته در ایران 15000 کارگر "صرفا به خاطر عدم احتیاط لازم اسیر حادثه شده اند". به این امار باید نا امنی و عدم وجود محیط بهداشتی ازآب نوشیدنی تا آلودگی هوا در محیط کار و زیست کارگران کورپزحانه ها ، آمار سانحه های کاری در میان کارگران ساختمانی، ودهها مورد سانحه در کارگاههای کوچک که هرگز در آمار رسمی جای ندارند را اضافه نمود. اینها بخشهای علنی شده و گوشه ای از فجایعی است که توانسته در آمارها بیاید بخش زیادی از این شرایط را هرگز درآمار ها نخواهیم دید.
 
این آمار را با آمار تلفاتی که بشریت در طول جنگهای جهانی یا در فاجعه های بزرگ انسانی به خود دیده مقایسه کنید و مشاهده خواهید کرد که سرمایه چه کشتارگاهی را برای طبقه کارگر فراهم کرده است و اینجا شبیه میدانهای جنگ جان کاگر را میگیرند و بر اثر سوانح نقض میشوند. جهانیان این جنگها را به هزار زبان نوشته و جانیان و بانیان آنرا می شناسند، اما چنین جنایت هایی با این ابعاد وسیع که هر روزه در جامعه رخ می دهد در بهترین حالت در لیست آمارها و تحقیقاتشان بیان می کنند. جنایتکاران چنین فجایعی راست راست کنار ما و قربانیان آینده شان راه می روند کسی هم در این جامعه نیست که آنها را بخاطر فاجعه های که بخاطر سود اندوری کلانشان افریده اند مورد باز خواست قرار دهد.
کارگر بخش عمده زندگیش را در محل کارش سپری می کند. لذا محیط زندگی انسان نباید محیط مخاطر افرینی باشد. سرمایه داران و دولت مسببین و عاملان سوانح کاری هستند و با بروز هر سانحه کاری باید از طرف کارگران و نهادهای کارگری مورد بازخواست قرار گیرند . کارگران باید به هر سانحه کاری حساسا برخورد نموده و انرا پیگیری نمایند.
اسد نودینیان
26نوامبر 2008