مردم تسليم نميشوند!

نظام جمهوري اسلامي پروژه "امنيت و آرامش" را از تهران با بسيج سي هزار از نيروهاي نظامي٬ سپاه پاسداران و بسيج٬ شروع كرده است. مانور نيروهاي اين نظام جنايتكار كه به طرح "امنيت و آرامش" نامگذاري شده  است٬ هدفي جز ايجاد رعب و ترس و نشان دادن قدرت نظامي در سركوب مردم ندارد. اين را مردم عادي در كوچه و منازل و خيابانها ميگويند. مردم ميگويند كه اين نظام جاني سر سوزني براي جان و حرمت مردم ارزش قائل نيست. مردم می پرسند٬ در نظامي كه اعدام و سنگسار و بريدن دست و پا و در آوردن چشم مجازات روزانه اش است٬ امنيت و بويژه آرامش به كدام عرف و قانون و انسانيت اين جنايتكاران مربوط است؟ طرح "امنيت و آرامش" از روز اول شروعش با تمسخر و انزجار و نفرت تودهاي مردم مبارز و انقلابي در تهران و دیگر شهرها روبرو شده است.

"امنيت و آرامش" در خدمت و ادامه سياست سركوب در سه دهه گذشته است. جمهوري اسلامي در سه دهه گذشته٬ پاتك و طرحهاي مختلفي را در راستاي سياستهاي سركوبگرانه بكار گرفته٬ و بطور روتين و دائمي سدهاي دفاعي و تعرضي سركوبگرانه را در مقابل موج اعتراضات مردم و توده اي بكار گرفته است. در سال ۱۳۵۸ روز ۱۳ فروردين را روز تاسيس جمهوري اسلامي نامگذاري كرد. در اينروز عملا مردم را در مقابل جمهوري اسلامي آري يا نه قرار داد. در رفراندومي كه دولت بازرگان ترتيب داده بود٬ مردم بپاي صندوقهاي راي رفتند و به جمهوري اسلامي آري و به سلطنت نه گفتند. "در آن روزگار هيچكس نميتوانست به مردم از بند رسته مغروري كه هنوز سلاح هاي غنيمت گرفته شده از ارتش پر قدرت شاه را در دستهاي خود ميفشردند بقبولاند كه عنان اختيار خود را اينچنين بي مهابا بدست كساني نسپارند كه عمري از تحميق مردم ارتزاق كرده اند و قرنها خدمتگزاران خوانين و ملاكين و پادشاهان بوده اند٬ دشمني خود را با آزادي مردم حتي قبل از بقدرت رسيدن عيان كرده اند. اوضاع از آنچه بوده است بدتر خواهد شد. مردم ميگفتند غير ممكن است اوضاع به وضع سابق برگردد!" رفراندوم و به تعميق كشاندن٬ جمهوري اسلامي آري يا نه٬ سر آغاز و شروع مانورهاي سركوب بود.

۲۸مرداد ۵۸ اولين زورآزمايي سراسري دولت خميني با مردم بود. خميني عليه مردم در كردستان جنگي تمام عيار را آغاز كرد و به تمام نيروهايش فرمان جهاد داد و چندین لشكر ارتش و سپاه را روانه كردستان كرد. حمله به مطبوعات در سراسركشو و اجتماعات و متینگ و تظاهراتها آغاز شد. كتابفروشيها را همراه كودكان كتابفروشان به آتش كشيدند. يورش ۲۸مرداد نميتوانست و نتوانست از پس مردم برآيد٬ پس ازمدتي عقب نشيني موج حمله برگشت و مردم اعتراضات خود را از سر گرفتند. مقاومت مسلحانه و در هم شكستن حملات ارتش و سپاه پاسداران و مجاهدين اسلام٬  ناكام گذاشتن سياست سركوب مردم٬ با كنترل مجدد شهرها و ايجاد فضاي انقلابي در كردستان٬ پاسخ مردم كردستان بود.

عيد نوروز  سال ۱۳۵۹ خميني فرماني ۱۳ ماده اي صادر كرد. اين فراخواني بود براي برگرداندن اوضاع به وضع سابق و خاتمه انقلاب و خط و نشان كشيدن براي انقلابيون و كارگران. فرماني كه از سوي كمونيستها "عيدي ۱۳ ماده اي به كارتر" لقب گرفت. يورش جديد رژيم در پي اين فراخوان خميني در ارديبهشت ماه به اوج خود رسيد. دانشگاهها مورد حمله قرار  گرفتند. روز اول ارديبهشت روز كشتار دانشجويان و به آتش كشيدن دفاتر و سازمانهاي انقلابي و كمونيست در دانشگاه و حمله سراسري به مطبوعات و اجتماعات بود.

با سير كوتاه و مرور اين وقايع٬ روند طرح هاي سركوبگرانه و سدهاي دفاعي جمهوري اسلامي در مقابل اعتراضات دائمي مردم٬ مشخص است. نظام جمهوري اسلامي هر دوره اي براي اعمال سياست سركوب به روش و طرحهاي متفاوتي متوسل شده است. پروژه "كميته امنيت و آرامش"٬ و بازگردانده نيروهاي بسيج به شهرها٬ ادامه روشهاي سابق است. جمهوري اسلامي هر دوره اي براي بقا و درامان ماندن نظامش بايد به برنامه های جديد کشتار و ارعاب و سركوب متوسل شود.

مردم ايران از جمهوري اسلامي متنفرند. از تك تك سران اين نظام تنفر عميق و انزجار بي پاياني دارند. كم نيستند آن دسته از اعتراضاتي كه جمهوري اسلامي را تا سر حد بحران حكومتي و دولتي برده است. شرايط امروز با شروع انقلاب٬ با دوره سركوبهاي عريان و دوره ياس و نا اميدي٬ متفاوت است. شكل اعتراضات مردم٬ اعتصابات كارگري٬ تظاهرات و مبارزات زنان٬ جوانان و دانشجويان نسل جواني كه با حاكميت جمهوري اسلامي بزرگ شده٬ فرق كرده. تصاوير و عكسهاي مانور "امنيت اجتماعي" گواه اين حقيقت بارز و روشن است كه نيروهاي امنيتي و انتظامي جمهوري اسلامي براي دوره هاي سخت و پيچيده تري در رويا رويي و جنگ و گريز با مردم خود را آماده ميكنند.

ناكامي سياستهاي جمهوري اسلامي در جامعه٬ بيداري سياسي و اجتماعي مردم٬ افزايش نسل جوان و معترض در جامعه٬ افزايش اعتراضات كارگري(هر چند در شرايط كنوني در ابعاد سراسري ضعيف است) توجه مردم و شهرهایی كه بافت كارگري و زحمتكشي آنها اكثريت شهروندان آنرا تشكيل ميدهند جلب کرده و جمهوري اسلامي را به صرافت نمايش قدرت نظامي انداخته است. نمایش "امنيت و آرامش"٬ استقرار بسيجيها در نقاط كليدي و سازماندادن گشتهاي نظامي و تفتيش مردم٬ امروز در ميان توده عظيم شهروندان ساكن شهرهاي مركزي و بزرگ٬ با تمسخر و تحقير اين نيروها جواب ميگيرد.

سابقه پروژه هاي امنيتي و نظامي جمهوري اسلامي٬ هر چند كوتاه به آنها مروري شده٬ در هر دوره اي با اتخاذ سياستهاي سركوبگرانه و براي به تعميق كشاندن مردم٬ طرح ريزي و سازماندهي شده است. در دوره ۳۰خرداد و در شرايطي كه مردم هنوز در خيابانها بودند٬ حمله نظامي و عملياتهاي  امنيتي براي سركوب انقلاب و ايجاد رعب و وحشت ضد انقلاب اسلامي بود. فقر و فلاكت در ايران٬ بيكاري وسيع و ميليوني٬ تورم و گراني كه هر روزه حلقوم كارگران و مردم زحمتكش را ميفشارد٬ افزايش قيمت مسكن و اجاره ها٬ افزايش روزانه حاشيه نشينان در محلات حاشيه اي تهران و شهرها٬ هر روزه به ابعاد نارضايتي هاي اجتماعي در اقصي نقاط ايران ميفزايد. در چنين شرايطي هر اقدام جمهوري اسلامي در ميان توده هاي مردم با توجه به فاكتورهاي نارضايتي عمومي از برنامه هاي اقتصادي دولت احمدي نژاد٬ به ضد خودش تبديل ميشود. مردم ايران و نسل جوان اين شهروندان ناراضي و ميليوني٬ با نسل سه دهه قبل٬ كاملا متفاوت هستند. جمهوري اسلامي خود اينرا ميداند و به همين دليل در اظهارات سران رژيم و به اصطلاح جامعه شناسان آنها با شك و ترديد به همايش "امنيت و آرامش" و استقرار نيروهاي بسيج٬ برخورد ميكنند.

طرح "امنيت و آرامش" كارايي ندارد. بحث بر سر نفس بقاء حکومت در برابر  نارضايتى عميق و بيدارى و تحرک روزافزون مردم است با اینگونه برنامه ها تنفر مردم از جمهوري اسلامي فروكش نخواهد كرد و مردم خانه نشین نمی شوند.

پاسخ شرايط كنوني٬ نمايش قدر نظامي نيست. بخش اعظم و ميليوني مردم ايران٬ كارگران و اكثريت قريب به اتفاق مزدبگيران جامعه٬ در تلاشي شبانه روز براي امنيت اقتصادي٬ رفاه و زندگي انساني در شان انسان قرن بيست و يك هستند و مرگ جمهوری اسلامی آرزوی همه آنها است.