بیانیه مبارزان کمونیست در باره جنگ

تشنج شدید میان آمریکا و متحدینش با ایران، ظاهرا حول مساله اتمی، ادامه دارد و هم چنان در مرکز توجه رسانه ها و افکار عمومی جهان قرار گرفته است. آیا به ایران حمله خواهد شد؟ آیا قلدری آمریکا بر جهان و دخالت های جمهوری اسلامی در مسائل خاورمیانه جنگی دیگری را به مردم در این منطقه و بخصوص مردم در ایران تحمیل خواهد کرد؟

حمله به ایران و شروع جنگ یکی از احتمالات است و اقدام به محاصره اقتصادی یکجانبه از طرف آمریکا و بدون تصویب شورای امنیت و تروریست خواندن سپاه پاسداران و تمرکز نیروهایش در منطقه این را میرساند. ملزومات شروع این جنگ از تبلیغات جنگی و روانی گرفته تا آمادگی نظامی آمریکا و متحدینش برای حمله به ایران آماده است و عدم همراهی و یا مخالفت اکثریت کشورهای اروپایی و چین و روسیه و ژاپن در برابر آمریکا شروع این جنگ را تا این لحظه به تاخیر انداخته است.
 
دولت آمریکا و در راس آن جورج بوش به این جنگ نیاز دارد. این نیاز را مسیر پیشبرد "نظم نوین" و رفع تردید نسبت به توانایی آمریکا در پیش برد این استراتژی بوجود اورده است. بحران اتمی ایران، دخالت ایران در فلسلطین و حتی در عراق دلایل اصلی ضرورت چنین جنگی نیست و اینها ویژگیهای این ماجرا در رابطه با ایران است. در جنگ با ایران آمریکا میخواهد، بعد از عراق، با کوبیدن ایران دست روسیه و چین و آلمان و ژاپن را بپیچاند و تسلط خود بر منابع نفتی خاورمیانه و این منطقه سوق الجیشی تکمیل کند. تهدید بوش به "جنگ سوم جهانی" و همزمان با ان تلاشهای گسترده و بیسابقه دیپلماتیک حول "بحران اتمی" ایران راهی است که آمریکا برای حفظ و تداوم موقعیت برتر خود حاضر به پیمودن ان تا حد شروع جنگ جهانی و بکار بردن سلاحهای اتمی و شمیایی است.
 
جمهوری اسلامی مایل به این جنگ  نیست، اصرار آن بر ادامه غنی سازی اورانیوم و ادعاهای مکرر آن مبنی بر آمادگی نظامی در مقابل آمریکا و متحدینش هیچ ربطی به توان نظامی این کشور و این آمادگی ندارد. موضع فعلی جمهوری اسلامی به تقابل چین و روسیه وآلمان و اکثریت کشورهای اروپایی با آمریکا و توان دخالتگریهای جمهوری اسلامی در عراق فلسطین و افغانستان متکی است. لشکر کشی نظامی آمریکا، خاورمیانه بحرانی را بحرانی تر کرده است، در نتیجه آن اسلام سیاسی و تروریسم اسلامی توانست به عنوان قطب مقابل ترورسیم دولتی آمریکا قد علم کند و زمینه مناسب تری را برای دخالتگری جهموری اسلامی در کانون های بحرانی خاورمیانه فراهم آورد. حفظ موقعیت فعلی برای جمهوری اسلامی یک پیروزی در مقابل آمریکا و تثبیت نقش برجسته آن در خاورمیانه است.

 ایران به مرکز تلاقی و زورآزمایی رقابتهای جهانی و تعین تکلیف "نظم نوین جهانی" تبدیل شده است. در صورت وقوع جنگ و حمله به ایران و یا ادامه "بحران اتمی" و پروسه آن به شکل فعلی، رقابت قطب های جهانی دور و شدت بیشتری به خود می گیرند. مسئله این است آیا منطق سود و چرخش سرمایه جهانی با زورگویی آمریکا و جهان یک قطبی کنار خواهد آمد یا اینکه حول مسئله ایران جهان چند قطبی رسما پا به عرصه وجود خواهد نهاد؟ به این اعتبار مساله ایران محلی نیست و یکی از پیچیده ترین و حاد ترین معضل جهانی بعد از فروپاشی دیوار برلین است و قابل قیاس با یوگسلاوی سابق و عراق و افغانستان و غیره  نیست.

هنوز جنگ شروع نشده است از دو جبهه، از طرف آمریکا و جمهوری اسلامی، جنگ علیه مردم ایران شروع شده است.  دولت آمریکا با محاصره اقتصادی و دادن پول و امکانات به دارودسته های کانگستر سیاسی، مذهبی و قومی و تحریک احساسات ارتجاعی آنها و هویت تراشی بنام "فارس" و "ترک" و "کرد" و "عرب" و "بلوچ" و غیره میخواهد مردم را به جان هم بیندازد. در سایه "برکات" فضای  جنگی، فشار و اختناق رژیم علیه مردم، کارگران و فعالین آن، دانشجویان و دانش آموزان و بویژه زنان شدت یافته است. دسته دسته جوانان را به نام "اراذل و اوباش" در ملا عام به جوخه های اعدام می سپارند.  جمهوری اسلامی میخواهد از این فرصت برای به عقب راندن مخالفین درونی خود و خنثی کردن آنها هم بهربرداری نماید.

مردم!

آمریکا دنبال منافع و برنامه های خود است، جنگ آن با جمهوری اسلامی نفعی بحال شما و مبارزه اتان برای سرنگونی این رژیم جنایت کار ندارد. این جنگ طول عمر این رژیم را بیشتر خواهد کرد و دست رژیم را در فشار بر مردم و سرکوب و اعدام بازتر خواهد نمود و زمینه های تکرار سناریوی سیاه مهلک تر از عراق را در ایران  براه می اندازد.

راه چاره تشدید مبارزه مردم و احزاب و سازمانهای سیاسی علیه جمهوری اسلامی است. باید متشکل شد، در شهرها، در کمیته های محلات، در کارخانه ها، دانشگاها و در مدارس تشکلهای لازم محلی و سراسری  را در دفاع از حقوق مدنی و آزادیهای سیاسی مردم بوجود آورد. در صورت وقوع جنگ تنها سازمانهای توده ای، مستقل از رژیم می تواند پشتیبان و نقطه اتکای شما باشند. متحد شدن مردم بستگی به نقش فعالین کارگری، کمونیستها و عناصر فعال و پیشرو در محیط های کار و زندگی دارد. آیا در چنین شرایط خطیری که زندگی و سلامتی چند نسل از مردم در ایران در خطر است این فعالین به نقش مهم و تاریخی خود آگاهند و بدان عمل خواهند کرد؟

مبارزان کمونیست
17 نوامبر 2007