سیوان کریمی-انتخاب را ما می کنیم!طرح تربیت پرستار، طرح بردگی و فقر

انتخاب را ما می کنیم!

طرح تربیت پرستار، طرح بردگی و فقر

 

سیوان کریمی

 

امسال قرار است که وزارت بهداشت طرح تربیت پرستار بیمارستانی را در ١۵ بیمارستان دولتی و خصوصی تهران اجرا کند. براساس این طرح قرار است که سالانه ١٣٠٠ پرستار در این طرح تربیت و به عنوان پرسنل بیمارستانی وارد بازار کار شوند. وزارت بهداشت دلیل این سیاست را جبران کمبود شدید پرستار در بیمارستانها اعلام نموده است. برای درک درستی یا نادرستی این امر، باید آمار و ارقام خود جمهوری اسلامی را در کنار هم قرار داد و سپس دید که این امر واقعیت دارد یا نه؟

 

طبق ادعای رسانه ها، در چهار سال گذشته بیش از ۴٠ هزار فارغ التحصیل رشته پرستاری، خروجی آکادمیک داشته اند و طبق ادعای همین رسانه ها تنها ١۶ هزار نفر به استخدام بیمارستانها و مراکز درمانی درآمده اند. باید به این آمار ٢۴ هزار پرستار بیکار، پرستاران بیکار فارغ التحصیل شده در سالها و دهه قبل را اضافه کرد. این مسئله کذب بودن ادعای وزیر بهداشت جمهوری اسلامی را در این زمینه اثبات می کند. اما هنوز سوال اصلی و بحث مهم این قضیه پابرجاست. چرا و به چه دلیل جمهوری اسلامی چنین سیاستی را اتخاذ می کند و به هر ترفندی متوسل می شود تا آنرا عملی کند؟

 

این طرح به دنبال آن است که سالانه تعدادی “پرستار” بدون هیچ پشتوانه ای وارد “بازار” کار کند. این پرستاران به عنوان برده های نوینی که در طول مدت تحصیل استفاده می شوند برای کاهش هزینه های بیمارستانها از آنها استفاده می شود. یکی از مهمترین موارد در این طرح بحث عدم امنیت شغلی یا به بیان بهتر نبود تعهد برای استخدام و کار آنهاست. بنا بر این طرح، این دانشجویان باید دوره ای را بدون طرح مباحث تئوریک پایه ای و عدم حضور در محیطی آکادمیک برای ورود به این شغل، طی کنند که می تواند باعث مرگ و میر بیمارانی شود که قرار است این “پرستاران”، سلامت را به آنها باز گردانند.

 

سرمایه داری در هر دوره ای تلاش می کند که سود خود را به حداکثر برساند. این طرح وزارت بهداشت ادامه همان طرح کارورزی است که بناست طیف وسیعی از جوانان بیکار را این بار زیر نام “کارورزی” به فقر مطلق برسانند. اینبار رژیم اسلامی، جامعه پرستاری را برای این هدف خود انتخاب کرده است. بسیاری از مراکز درمانی که برای این طرح انتخاب شده اند، هیچونه صلاحیت علمی را برای تربیت پرستار ندارند و حتی خود این مراکز هم با مشکل مواجه هستند. حالا رژیم اسلامی تصمیم دارد سالانه ١۴٠٠ نفر را با این طرح وارد پرسنل بیمارستانها کند. مابه ازای این طرح برای رژیم این است که هزینه ای برای استخدام هزاران پرستاری که اکنون بیکار هستند و نمی توانند در جایی استخدام شوند، نمی پردازد و در عوض جان بیماران را به دست انسانهایی می سپارد که هنوز هیچ گونه دوره ای را برای این کار ندیده اند. طبق ادعای رسانه ها، این طرح به هیچ وجه تضمینی برای استخدام در پایان دوره ندارد. این بدان معناست که بعد از پایان دوره، آش همان آش است و کاسه همان کاسه. دوباره تعدادی دیگر با عنوان تربیت پرستار وارد این چرخه می شوند.

 

واضح است که مشکل امروز، نبود پرستار به اندازه کافی نیست. بلکه این طرح وارونه جلوه دادن واقعیت است و تلاشی است از طرف رژیم اسلامی که می خواهد صورت مساله را پاک کند. این مسئله وجود دارد که برخی از کارها و از جمله پرستاری، در کنار مباحث تئوریک آن، نیازمند به کارگیری دروسی عملی نیز می باشد. اما سیستم آموزشی در جمهوری اسلامی کلا و از بیخ و بن وارونه است. به قول معروف یا رومی رومی یا زنگی زنگی. یا اینکه کلا تئوریک هستند و یا اینکه مثل این مورد پرستاری از آخر (به جای شروعی تئوریک و سپس ورود به مباحث عملی) شروع می کنند و دانش آموز را وارد فاز عملی می کنند. البته در رشته هایی این استثنا وجود دارد اما باز هم با واقعیت فاصله طولانی دارد.

 

اما مهمترین هدف این طرح را باید با عینک طبقاتی دید. ایجاد شکاف بین جامعه پرستاری و به صورت کلی طبقه کارگر در ایران، آن چیزی است که جمهوری اسلامی به دنبال آن است. این طرح و طرحهای مشابه مانند طرح کارورزی، در وضعیت اقتصادی امروز جمهوری اسلامی، تلاش دارد که صفوف طبقه کارگر در ایران را بیشتر متفرق کند. تلاش دارد تا با ایجاد تنش در بدنه طبقه کارگر ترمهای “ما” و “آنها” را بیشتر و بیشتر جا بیاندازد و سیاست چند دستگی در طبقه کارگر را به پیش ببرد. طبقه کارگر و بویژه پرستاران و فعالین پرستاری در ایران باید این نکته را به صورت جدی مورد توجه قرار دهند. این طرحها نشان می دهد که جمهوری اسلامی با وقاحت کامل و از سر عجز و ناتوانی، می خواهد نان سفره کارگر را آجر کند. حتی زندگی چند برابر زیر خط فقر را لایق ما کارگران نمی داند و به تکاپو افتاده است تا تلاش کند در این سرازیری سقوطی که قرار گرفته است، بیشتر و بیشتر طبقه کارگر را به محاق نابودی ببرد.

 

جامعه پرستاری باید از این زاویه به این طرح تربیت پرستار نگاه کند و خود را بار دیگر همانند مبارزات مستمر و پیگیر دو سال قبل، برای رویارویی دیگر آماده کند. طبقه کارگر در ایران باید چنین طرحهایی را بیشتر و بیشتر بشناسند و در مورد آنها افشاگری کنند. در مقابل سود بیشتر رژیم هار سرمایه داری در ایران، قرار است طبقه کارگر به بردگی برود و جان ما انسانها به محلی برای ثروت اندوزی و سود بیشتر تبدیل شود. بگذاریم یا نه؟ انتخاب را ما می کنیم!

 

آگوست ٢٠١٧

 

 

نظرات مسدود است.



HOME