عرصه سیاست و تقلاهای رژیم اسلامی

سرستون

در صحنه سیاست رژیم اسلامی دو حرکت توجه را بخود جلب کرده است. 1- راه اندازی مضحکه انتخابات ریاست جمهوری و 2- تلاش وسیع برای گسترش حضور و نفوذ در خارج کشور، بویژه در اروپا.

1- مضحکه انتخابات
آنچه رژیم اسلامی آنرا انتخابات مینامد عملا چیزی جز یک کاریکاتور از انتخابات نیست. هر چهار سال یکبار این مضحکه تکرار میشود. و هر بار جریانات دو خردادی و باصطلاح "اصلاحگرا" ملی – اسلامی بدو بدو وارد این معرکه میشوند تا هم خودی نشان دهند و هم وفاداری خود به نظام را یکبار دیگر به اثبات برسانند. این امر دیگر در عرصه سیاست در ایران تازگی ندارد.

این دور نیز "اصلاحگرایان" ملی – اسلامی وارد صحنه شده اند و بسیار فعالتر از دور پیش مشغول "کمپین انتخاباتی" (راستش کلمه تعزیه این حرکات را بهتر توصیف میکند) هستند. چرا؟ چون امسال باز قرار است مردم را تشویق و تهییج کنند تا میان "بد" و "بدتر" به "بد" رای دهند. قرار است رای "نه" به احمدی نژاد را بصورت رای "آری" به موسوی یا کروبی به صندوق ها بریزند. این تاکتیک "اصلاحگرایان" وسیعا توسط دولت های غربی مورد حمایت قرار گرفته است. رسانه های غربی با آب و تاب از کمپین انتخاباتی به سبک اسلامی گزارش میدهند.

یک وجه بسیار مضحک انتخابات این دور، ورود فاکتور زنان کاندیداها به تعزیه انتخاباتی است. حاج آقا های اسلامی حاج خانم های محجبه خود را به سبک انتخابات آمریکایی وارد صحنه کرده اند. در مقابل دوربین حاج آقا و حاج خانم دست یکدیگر را میگیرند. از دید یک انسان آزادیخواه، مدافع برابری زن و مرد و متمدن این یک تاکتیک حقیر و مضحک است که آزادی و شعور انسان را به سخره میگیرد. اما متاسفانه این حرکات مبتذل دل "اصلاحگرایان" ملی – اسلامی را برده است و از آن بعنوان یک "رفرم تاریخی" و یک تحول بزرگ یاد میکنند.

سازمان آزادی زن این مضحکه را حتی در شان تحریم نیز نمیداند. نباید آن را بهیچوجه بعنوان انتخابات برسمیت شناخت. این یک واقعیت آشکار است که حتی در مقایسه با برخی انتخابات نیم بند نیز به این مضحکه نمیتوان نام انتخابات داد. یک نزاع خانگی درون نظامی است که قرار است کانالی برای مشروعیت بخشیدن به این نظام باشد. باید این واقعیت را وسیعا در میان مردم برد. باید کوشید قاطعانه با این توهم که گویی موسوی یا کروبی قرار است اصلاحاتی در وضعیت و حقوق زنان ایجاد کنند، مبارزه کرد. تاکتیک های آمریکایی – اسلامی نیز یک حرکت مذبوحانه برای گسترش توهم در میان مردم است. باید تلاش های فعالین دو خردادی حقوق زن برای رهبر سازی از زنان محجبه اسلامی را قاطعانه مردود شناخت. جای فاطمه خانم کروبی و زهرا خانم رهنورد نه جنبش آزادی زن، بلکه ارتش ارتجاع ضد زن است.

2- گسترش حضور و نفوذ در غرب
رژیم اسلامی فعالانه میکوشد حضور خود را در غرب گسترش دهد. تلاش برای گشودن کنسولگری در شهرهای گوتنبرگ و مالمو در سوئد که با اعتراض وسیع اپوزیسیون مواجه شد اقداماتی در این نقشه عمومی است. سازمان آزادی زن فعالانه با این تلاش های رژیم در سوئد مقابله کرد. این اعتراض سازمانیافته و قاطع ما  در رسانه های سوئد وسیعا منعکس شد و گفتگوهای متعددی با شهلا نوری و کریم نوری در مورد این سیاست رژیم اسلامی و علت مقابله اپوزیسیون با آن پخش شد.

این تحرک به سوئد محدود نیست و رژیم اسلامی یک نقشه عمومی برای گسترش نفوذ در کلیه کشورهای غربی را دنبا ل میکند. اپوزیسیون باید هشیارانه در مقابل این تحرک رژیم عمل کند. باید قاطعانه در برابر این سیاست ایستاد و اجازه نداد که رژیم اسلامی در غرب بال و پر بگشاید. ممانعت از حضور سیاسی – فرهنگی رژیم اسلامی در جامعه بین المللی یکی از نکات مهم سیاست عمومی مقابله با این نظام جنایتکار و سرکوبگر است.

سیاست گسترش حضور و نفوذ در غرب فقط به گشایش کنسولگری محدود نمیشود، اسپانسور کردن کنفرانس ها و اجلاس های فرهنگی، هنری و آکادمیک یک ترفند دیگر رژیم اسلامی است. با این عمل، رژیم ارتجاع اسلامی میکوشد تصویر باز، متمدن و فرهنگ دوست از خود به دنیا ارائه دهد.

در روزهای 5 و 6 ژوئن دانشگاه لندن، مدرسه مطالعات شرق و آفریقا (سواز) کنفرانسی را به مناسبت سی امین سالگرد انقلاب 57 سازمان داده است. این کنفرانس در صدد است که تاثیرات این انقلاب را در عرصه اجتماعی و فرهنگی، بویژه در رابطه با زنان و جوانان بررسی کند. بیش از سی تن آکادمیسین، نویسنده، فیلم ساز و موزیسین در این کنفرانس شرکت دارند. خود من قرار بود یکی از سخنرانان این کنفرانس باشم. چند روز پیش در وب سایت کنفرانس نام "مرکز فرهنگی سفارت جمهوری اسلامی" بعنوان یکی از اسپانسور های این کنفرانس درج شد. "سواز" بی سر و صدا درست چند روز پیش از کنفرانس این اسم را به لیست اسپانسورهای خود افزود. با آگاهی از این امر طی یک نامه سرگشاده به این اقدام "سواز" اعتراض کردم و انصراف خود را از شرکت در کنفرانس اعلام نمودم.

مقابله با تلاش های مذبوحانه رژیم و ترفندهای مختلف برای کسب آبرو در سطح بین المللی و گسترش نفوذ و حضور خود در خارج باید شدیدا و قاطعانه از جانب اپوزیسیون رژیم محکوم و طرد شود.