کارگران افغان : بردگان مزدی مهدورالدم

کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری

همه بردگان مزدی سرمایه انسان های ساقط شده از هستی اجتماعی و محروم از آزادی ها و حقوق انسانی هستند. با این همه، حتی بخش هایی از بردگان مزدی بسی محروم تر از سایر محرومان جهان هستند. بخش هایی از کارگران  دنیا که روزی روزگاری فرصت یافته اند قدرت پیکار خویش را در هر سطحی در مقابل نظام سرمایه داری به صف کنند در قیاس با سایر همزنجیران خویش که این فرصت را پیدا نکرده اند در موقعیت کم و بیش بهتری قراردارند.

 اما بخش های عظیمی از کارگران جهان را انسان هایی تشکیل می دهند که همواره و در تمامی طول زندگی برده وار خود قادر به چنین صف آرایی تاثیرگذاری نشده اند. اینان طبعاً از لحاظ شدت استثمار و فقر و ستم کشی و بی حقوقی شرایط بسیار وخیم تر و فاجعه بارتری را تحمل می کنند. کارگران افغان درشمار این انسان های نفرین شده و داغ لعنت خورده جهنم سرمایه داری هستند. تاریخ زندگی این کارگران تاریخ تحمل فاجعه پشت سر فاجعه، تاریخ قلع و قمع توسط تمامی بخش های مختلف شریک و رقیب و غربی و شرقی و لائیک و دینی و همه نوعی طبقه سرمایه دار دنیاست. تاریخ زندگی اینان تاریخ استثمارشدن در مرگبارترین ابعاد ممکن توسط سرمایه در بند بند جهان نفرت بار سرمایه داری است. سرمایه هایی که این بردگان مزدی نگون بخت سرمایه فقط برای طبقه سرمایه دار ایران تولید کرده اند سر به کهکشان ها می ساید. حکم قطعی و بی چون و چرای سرمایه درمورد اینان کار مادام العمر در بیغوله های مرگبار تخلیه چاه و کارگاه های ساختمانی و سنگ بری و گاوداری و معدن کاوی و سیاهچال های دیگر تولید سود برای سرمایه داران و لحظاتی از«استراحت» در سگ لانه ها و بازتولید نیروی کار برای ادامه این تراژدی روزمره بوده است. سرمایه داران ایرانی و دولت آن ها  نه یک نسل بلکه چندین نسل از این نفرین شدگان دوزخ سرمایه را به هارترین و سفاکانه ترین شکل ممکن استثمارکرده اند و همواره و در طول چندین دهه این استثمارشدگان داغ لعنت خورده را موجودات غیرقانونی، قاچاقی و بدون مجوز حیات به شمارآورده اند. نیروی کار کارگر افغان ارزان ترین کالای بازار سرمایه داری ایران بوده  و، ازاین مهم تر، ابزاری برای هر چه ارزان تر ساختن بهای نیروی کار کارگران ایرانی بوده است. سرمایه داران ایران این نیروی کار شبه رایگان را به وحشیانه ترین شکل ممکن استثمار می کرده اند، از آن به عنوان سلاحی برای هرچه ارزان تر ساختن بهای کل نیروی کار بهره می گرفته ند و در همان حال از یک سو شلاق تعقیب و دستگیری و اخراج را لحظه ای از بالای سر این توده وسیع کارگر دور نمی کرده اند و از سوی دیگر به احساسات ملی و ناسیونالیستی کارگران ایرانی علیه آنان دامن می زده و افغان کشی راه می انداخته اند. کارگران افغان در لحظه لحظه شبانه روز سیلاب سهمگین سرمایه را به دریای بیکران سرمایه های سرمایه داران ایران سرریز می ساخته اند و درهمان حال بچه هایشان از حق تحصیل در مدارس ایران محروم بوده اند. دولت سرمایه داری ایران از هیچ نوعی از توحش نظام بردگی مزدی علیه این کارگران دریغ نکرده است. نژادپرستی، فاشیسم، ناسیونالیسم، ستم قومی و دینی و همه ستمگری های دیگری که ذاتی سرمایه اند علیه اینان اعمال شده است. به محض کمبود نان، حق خرید نان از این کارگران سلب شده است و هزارهزار کودک آن ها حتی از خوردن نان خالی محروم مانده اند. نظام ننگین سرمایه داری  فروش فرزندان خردسال آنان به تجارتگران فحشا و باندهای خرید و فروش اعضای بدن را به پدیده عادی زندگی شان تبدیل کرده است. خیل عظیمی از آنان درخدمت مافیای مواد مخدر قراردارند و با تولید و توزیع  این مواد هم باعث گسترش هرچه بیشتر بلای خانمان سوز اعتیاد می شوند و هم به ثروت اندوزی هرچه بیشتر سرمایه داران انسان کش این حوزه تولید سرمایه کمک می کنند. صد نفر صد نفر از این کارگران در شرایط  جستجوی کار و آوارگی و هنگام گریز از خطر دستگیری پلیس سرمایه در این یا آن جاده اسیر حوادث مرگبار شده و به جای این که نانی به فرزندان خویش در جهنم محل تولدشان برسانند خبر مرگ خود را  داغ تازه زندگی آنان ساخته اند .
کارگران افغان بسیار بیش از آنچه که از دست طبقه سرمایه دار ایران و دولت آن کشیده اند و می کشند از دست سرمایه داران هموطن و همکیش خویش در افغانستان، پاکستان، هند، چین و در یک کلام سرمایه جهانی کشیده اند. این بردگان مزدی درعین حال مشمول شکل های بس هولناک تری ازجنایت و قساوت و سفاکی سرمایه بوده اند. جنگ چندین ساله اردوگاه سرمایه داری دولتی شوروی پیشین علیه هست و نیست این دوزخیان نفرین شده سرمایه، فاجعه هجوم قرون وسطایی طالبان و قتل عام سراسری توسط جوخه های مرگ دولت دینی سرمایه داری ارمغان کاخ سفید سرمایه آمریکایی، اسارت برده وار به صورت نیروی پیشمرگ اشرار طالبان و حکمتیار و دار و دسته های مجاهد دیگر و همه نوع بلایای دیگر نظام سرمایه داری یکی پس از دیگری بر سر اینان فرود آمده است.
اما گویی این همه مصیبت و بلا و فاجعه کافی نبوده است که اینک کارگران افغان بازهم از زمین و آسمان آماج تعقیب پلیس و نیروی سرکوب دولت سرمایه داری ایران قرارگرفته اند. بر اساس گزارشات روزنامه ها در همین چند روز گذشته بیش از 12000 نفر از این کارگران آواره توسط نیروی انتظامی دستگیرشده اند و درمعرض اخراج از ایران قراردارند. بازپس فرستادن این جمعیت عظیم به افغانستان تنها معنایش روانه ساختن آن ها به برهوت مرگ ناشی از گرسنگی و نیز به جوخه های مرگ جنگ ارتجاعی جاری بین آمریکا و طالبان در آن دیار است. دفاع از کارگران افغان و اعتراض به این اقدام ضدانسانی  دولت سرمایه داری ایران وظیفه حتمی و بی قید و شرط کارگران ایران و تمام کارگران دنیا است.

کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری
16 آبان 87
www.hamaahangi.com
hamaahangi@gmail.com