بیاد «چه گوارا»

با پیدایش نظام‏های طبقاتی و به تبع از آن راه‏اندازی جنگ‏های ناعادلانه از جانب دولت‏مردان و زورگویان علیه‏ی محرومان، جهان آزادی شاهد بپاخاستن و تعرض انقلابی کارگران و زحمت‏کشان و فرزندان‏اش بمنظور رهائی از زیر یوغ ستم‏های سرمایه‏داری و امپریالیستی بوده است. در حقیقت تاریخ سیاسی – مبارزاتی جهان، مملو از این نوع کنش‏های طبقاتی، رو در رو و نابرابرست.

یکی از آنان، مربوط به 8 اکتبر 1967 می‏باشد. روزی که «چه گوارا» توسط سرکوبگران بولیوی زخمی و دستگیر می‏گردد و در مدت، زمانی کوتاه و چند ساعته بهمراه 6 تن از یاران‏اش، بدستور فوری مأموران سیا به جوخه‏های اعدام سپرده می‏شود.
جرثومه‏های فساد به این دلیل «چه» را کُشتند تا بزعم خویش بتوانند، ایده‏ی کمونیستی وی را بهمراه جسم‏اش دفاع نمایند؛ امّا غافل از آنکه مرگ «چه گوارا» بنوبه‏ی خود پژواکِ دهنده‏ی آرمان‏های انقلابی وی در سرتاسر جهان خواهد بود؛ جسد وی را مخفیانه دفن نمودند تا بر میزان جایگاه و هویت سیاسی وی در میان میلیون‏ها کارگر و زحمت‏کش بکاهند؛ امّا بی خبر از آنکه مُهر و اندیشه‏ی نوین و کمونیستی «چه»، قبل از مرگ‏اش در دنیای حقانیت، کوبیده شد و به تاریخ و به ابدیت نخواهد پیوست؛ چرا که آرمان «چه»، آرمان تلاش، حرکت و نشانه گرفتن به منفعت سرمایه‏داران مفت‏خوار بود.

بی تردید در وصف، شرح و حال و زندگی سیاسی «چه گوارا» زیاد گفته شده و در صفحات بیشماری آمده است و کمتر کسی‏ست که نام و اعمال انقلابی وی را نه شنیده باشد. انقلابی و کمونیستی که به دنیای آزادی تعلق داشت و با جهان ظلم و ستم مرزبندی عمیق و عملی داشت. به همین دلیل بود که با تمام وجود در جهت گستردگی دنیای رهائی تلاش می‏ورزید و بار سفر می‏بست و به کمک دیگر محرومان می‏شتافت. به انجام انقلاب در یک کشور باور آنچنانی نداشت و خواهان بر کندن ریشه‏ی ظلم در هر جامعه و در هر میادینی بود.

انتخاب بولیوی بعد از به سر انجام رساندن انقلاب در کوبا و جنگیدن علیه‏ی امپریالیسم در کشوری دیگر را، از زمره وظایف خود تلقی می‏نمود. جنگ و تعرض انقلابی علیه‏ی ضد انقلاب مسلح را دوست می‏داشت، نه بدلیل تفکرات "ماجراجویانه"اش بلکه راه انقلاب را در کار بست چنین متد و اسلوبی تعریف می‏نمود و  در عمل دریافته بود که در مقابل ضد انقلاب سراپا مسلح، تنها با نیروی قهر و انقلابی‏ست‏ که می‏توان توده‏ها را از قید و بندهای اسارت‏بار امپریالیستی نجات داد. او بر خلاف روشنفکران و حرافان، عمیقاً اعتقاد داشت که تضمین انقلاب و رهائی توده‏های محروم از دشمن بزرگ بشریت منوط به اتخاذِ سیاست‏های پیش رونده و تعرضی‏ست. قصدش ایجاد دو و سه ویتنام بود و از مرگ هراسی نداشت و در یک کلام در راهی قدم گذاشت که جنبش کمونیستی جهان، کمتر با چنین انسان‏هایی روبرو گردیده است. براستی که بیادگار ماندن «چه گوارا» در ذهن میلیون‏ها انسان دردمند و جوانان محروم در اتخاذِ چنین منش و روشی نهفته می‏باشد.

41 سال است‏که نگهبانان سرمایه با شلیک گلوله‏های‏شان، قلب پر از کین «چه گوارا» را از حرکت باز داشتند؛ امّا هرگز نتوانستند تا نام و اندیشه‏ی وی را دفن نمایند؛ چرا که «چه» از دل توده‏ها برخاست و با آنان زیست و برای آنان و آرمان‏های والای‏شان جان داد.

8 اکتبر 2008
17 مهر 1387