هراس و وحشت سرمایه از چیست ؟ شروین رها
چهار سال پس از کشتار کارگران خاتون آباد ، کارگران شرکت کننده در مراسم روز کارگرشهر سنندج به ضربات شلاق و جریمه نقدی محکوم میشوند. محمود صالحی با شرایط بسیار وخیم جسمی ومنصور اسانلو با داشتن ناراحتی چشمی در زندان بسر میبرند.دانشجویان چپ و آزادیخواه با شکنجه و بلاتکلیفی در بازداشت نگه داشته شده اند.این همه وحشیگری برای چیست ،هراس و وحشت سرمایه در ایران از چیست؟
در جریان سرنگونی رژیم شاه، کارگران که نقش اصلی را در آن به عهده داشتند درکارخانه ، کارگاه و مراکزصنعتی، شوراهای خویش را تشکیل دادند تا بوسیله آن بتوانند منافع جمعی خویش را در مقابل تعرض کارفرماها حفاظت کنند. در مقابل تداوم انقلاب و شوراهایش اما، ضد انقلاب زخم خورده سرمایه با تکیه بریکی از هارترین و ارتجاعی ترین رژیمها ی موجود جوامع بشری سر انقلاب را برید، شوراهایش را تار و مار کرد و برای از نا انداختنش سیاهترین برگهای تاریخ را بنام خود ثبت کرد . سازمان دادن جوخه های بگیر و ببند ،ترورو کشتار،برپا کردن زندان و چوبه های دار،اعدامهای دستجمعی ، راه انداختن و دامن زدن به جنگ تنها نمونه های انگشت شمارآن بود با این حال اما مبارزه کارگران محو نشد.
باتغییرات سیاست جهانی سرمایه، در ایران نیز جریان اصلاح طلبی در انطباق با آن عروج کرد و گفتمان لیبرالیستی فضای جامعه را پر کرد. کارگران و جامعه دولت اصلاح طلب خاتمی را هم تجربه کردند و عملکرد ضد کارگری آن را با منافع خویش محک زدند . مبارزه کارگران وارد فازی دیگر شد ،نگاهها در جامعه فقط به یک طرف، لیبرالیسم، نچرخید و در مقابل رژیم ،دولت و کارفرماها، وزش اعتراضات موجود کارگران به جان آمده شدت گرفت و به رژیم و سرمایه در ایران نشان داد که با وجود دو دهه سرکوب عنان گسیخته مرعوب نشده و از درخواست مطالبات خود دست نکشیده است. در جریان یکی از همین اعتراضات توده ای یعنی خاتون اباد، رژیم در هیئت دولت خاتمی صف کارگران را به گلوله بست ، کارگرانی که خود را در راهپیمایی واحدی سازمان داده بودند تا از گرسنگی خود و خانواده شان جلوگیری کنند.به گلوله بستن کارگران و کشتار آنان در خاتون اباد نه تنها به عروج دولت مدنی سرمایه داری در انجام رسالتش یاری نرساند بلکه سرآغازی شد برای یک تجربه در تاریخ معاصر ایران ، و آن از هم گسیختگی باور غیر طبقاتی در میان توده کارگران ، تقویت مبارزه متحد و سازمانیافته کارگران در تحقق یافتن مطالباتشان است. حرکت اعتراض کارگری در خاتون آباد ،اگرچه به بهای دادن خون کارگران، سر آغاز فصل دیگری در جنبش کارگری شد که مشخصه بارز آن از لحاظ کمی گسترش و از لحاظ کیفی سازمانیابی مبارزات کارگری بود. چهره جهانی محود صالحی و مراسمهای اول ماه مه، اعتصاب شرکت واحد و قطعنامه کارگران هفت تپه از نمونه های این دوره است .
اکنون و 4 سال پس ازکشتار کارگران در کرمان، رژیم و دولت نظامی احمدی نژاد کارگران سنندج در اول ماه 86 را به زیرشلاق گرفت تا مگر اول ماه امسال را مصونیت بخشد. 4 سال اخیر، از به گلوله بستن تا شلاق زدن کارگران، از سالهای پر تب و تاب جنبش کارگری در ایران بود که با وجود از خود گذشتگی و تلاش فعالین آن ، با وجود جهانی شدن چهره هایی از آن، هنوز نتوانسته به آن حلقه اصلی دست یابد که بستری برای فراگیر شدن ،ظرفی برای رساتر کردن صدای کارگران در جامعه و پایه ای برای اعمال قدرت اجتماعی در مقابل سرمایه باشد. کشتار و شلاق کارگران تلاش برای ایجاد تشکلهای توده ای ـ طبقاتی کارگران را صد چندان میکند، این آن عاملی است که سرمایه را دچار هراس و وحشت میکند. .
ــ اسفند 86