نامه سرگشاده خطاب به دانشجویان و مردم آزادیخواه ( کمیته هماهنگی دانشگاه بابل )

حدود یکماه از برپایی آکسیون ۱۳ آذر و دستگیری فعالین چپ دانشجویی می گذرد و هنوز تعداد زیادی از آن ها در زندان رژیم زیر فشار شدید فیزیکی و روانی قرار دارند.

اما نیروهای چپ و رادیکال هیچگاه از پشتیبانی و مبارزه برای رهایی رفقایشان دست بر نداشته اند !

جنبش چپ دانشجویی چه اکنون که به شکل گسترده و بی سابقه ای (در این چند سال اخیر) مورد تعرض قرار گرفته و چه در زمانی که دیگر نیروهای دانشجویی از اصلاح طلب تا لیبرال مورد حمله و دستگیری رژیم قرار گرفته اند با مبارزات بی وقفه ی خود خواستار آزادی دانشجویان و تمامی زندانیان سیاسی شده و هیچگاه ذره ای از مواضع خود عقب نشینی نکرده است !

حتی در شرایطی که خود جنبش چپ دانشجویی توسط عده ای از نیروهای راست اصلاحاتی و لیبرال پرو-حکومت مورد حمله قرار گرفت در عین دفاع از مواضع خود از همیاری و کمک برای نجات دانشجویان لیبرال به هیچ وجهی کوتاهی نکرد و اینگونه حقانیت خود را برای آزادیخواهی و برابری طلبی نشان داد ! زیرا از نظر ما هیچ کس برابر تر از سایرین نیست !

اما مثل اینکه برای بسیاری از دوستان لیبرالمان این معانی مفهوم خاصی را در بر ندارد !

رفتار این یاران دبستانی بعضی اوقات باعث بوجود آمدن مسائل و افکاری می شود که به هیچوجه برای یک جنبش آزادیخواه و انسانی خوب نیست ! مثل اینکه ایشان در سیاست های دوگانه و پشت پرده راست ها گیر کرده اند و حاضر هم نیستند بیرون بیایند !

در مراسمی که تحکیم وحدت در دانشگاه بابل گرفت با وجود اینکه چند روز پیش بیش از 30 نفر از رفقای رادیکال ما به شکل وحشیانه ای بازداشت شده بودند هیچگونه نامی از این رفقا به میان نیامد در حالیکه 5 نفر از ایشان از رفقای دانشگاه مازندران بوده اند.

مراسم با سرود و دست زدن و تعریف خاطرات خوش قدیم اجرا شد و پسترهایی دوستان تحکیمی تنها دلیل های دانشجویی بودن و ضد دیکتاتوری بودن این مراسم بود و اگر نه با شامورتی بازی های بسیجی های دانشگاه چندان تفاوتی نمی کرد !

اما در نقاط دیگر هم وضع بهتر از این نبود و در نهایت هم با تمام اعتراضات ما به این سکوت پر معنی و خجالت آور چندین بیانیه در رسای رفقای در بند به بیرون داده شد و دیگر هیچ !

اما سکوت دوستان تحکیم وحدتی در این برهه که یک ماه از دستگیری ها گذشته و حتی آن ها نیز از وقایع احیاناً به خوبی با خبر شده اند با قرار آزادی سه دانشجوی لیبرال ( که از نظر ما بسیار عزیز هستند ) وارد فاز جدیدی شده است !

چنین سکوتی تنها می تواند نشان دهنده یک سازش آشکار و یک همکاری دوجانبه با دستگاه حکومت باشد ! در واقع برای برخی از یاران تحکیمی  دیکتاتور بد است اگر بر خلاف آن ها کاری کند ! در واقع دیکتاتور بد است اما نه لزوماً همه جا و همه وقت  تا بعضی از مخالفان ایشان نتوانند نطق بکشند !

مبارزه با دیکتاتور هم خوب است اما نه باز همه جا ! بعضی اوقات هم ساکت بودن بهتر است ! گاهی هم می توان ناله ای کرد و اینگونه خیال خود را راحت کرد ! مبارزه باید تا جایی باشد که از قبل در محفلی یا جمعی از فراماسیونرهای باهوش تر از بقیه ! تایین شده و نه بیش از آن .

اما پیام ما برای این دوستان چیزی جز همبستگی برای رهایی از بند دیکتاتوری نیست.مطمئن باشید که چنین سیاست هایی روزی به ضرر خود شما و آیندگان شما خواهد بود ! وارد بازی سیاست جناح های حاکم شدن یعنی یکی از آن ها شدن.یعنی در بدنه دیکتاتوری حل شدن و در نهایت به یک نیروی سرکوب گر و بازدارنده تبدیل گشتن !

بهتر است به جای اینگونه جدا سازی و فرافکنی ها بار دیگر با هم و به شکلی متحد با هر مرام و مسلکی که داریم بر ضد شرایط غیر دموکراتیک موجود در جامعه به پا خیزیم. این تنها راه رهایی از وضعیت موجود و تنها چاره ی آزادی رفقای در بندمان است !

منبع : http://babolsaruniv.blogfa.com/post-53.aspx