جنبش طبقاتی کارگری علیه جنگ؛ یک ضرورت مبرم! مصلح ریبوار
jm.rebwar@gmail.com
جنگهای جاری در خاورمیانه، از همه ی اطراف آن، امپریالیستی ست. تبلیغ این حقیقت کمک میکند که هم دمکراتیسم جعلی وهم ناسیونالیسم اسلامی بورژوازی افشاشود تا نیروهای ضد جنگ در طرفداری از این یا آن طرف هرز نرود.
خطر گسترش این جنگ به ایران را باید جدی گرفت.
آیا این پایان کار خواهد بود؟ دیگر نیروهای امپریالیستی، نظیر اروپا و روسیه و چین، آیا تاکنونهم نظاره گر تاخت وتاز یک امپریالیست دیوانه مانده اند تا پس از این ساکت بمانند؟ آیا این فجایع بدون فتنه گریهای همه ی "طرفهای درگیر" دراین ابعاد ممکن میبود؟! ابعاد عظیم فاجعه آیا در کنترل این یا آن طرف خواهد ماند؟ آیا هیچوقت امپریالیستها در وعده ی صلح و دمکراسی و آزادی جدی بوده اند؟ اینکه طی قرن بیستم و بیست ویکم شاهد صد سال جنگهای مداوم و روز به روز وحشیانه تر امپریالیستها بوده ایم کافی نیست؟ به علاوه، همین روزها بود که جنگ افروز بزرگ، جرج بوش، جهان را به جنگ سوم تهدید کرد!
آری؛ این خطر جدیست!
فکر کردن به ابعاد چنین فاجعه یی باید مو بر بدن هرکارگر که به زندگی خود وعزیزان و همنوعانش علاقه دارد، در هر جای جهان، راست کند. نسل ما جنگهای جهانی پیشین را به خاطر ندارد. این جنگ، حتی اگر در ابتدا هم منطقه یی باشد، ابعادی بسیار فاجعه بارتر خواهد یافت. و چرا اینهمه باید از فاجعه گفت در حالیکه ما جهانی بهتر و شایسته ی انسان را در چشم انداز داریم؟؟
اصطلاح ."از نان شب واجبتر" برای بیان ضرورت یک جنبش ضدجنگ اصلا کافی به نظر نمیرسد. بورژوازی درهمه ی اشکالش (از جمله ایرانیش) بر طبل این جنگ میکوبد. خرده بورژوازی ناپیگیرهم اصلا حریف این میدان نیست. فروکش جنبش ضد جنگ قبلی که، حتی توانست یک زمان توده های میلیونی را در فوریه 2002 به میدان آورد، گواه ناکارا بودن خرده بورژوازیست. پس چه نیرویی را باید فراخواند تا این دیو را در شیشه کند؟.
مرا خیالباف بخوانید ولی تنها حریف این میدان یک جنبش آگاه و مصمم طبقاتی کارگری است! چنین جنبشی را باید فراخوان داد! میتوان آیا؟ا وگرنه چی؟ چاره یی هست؟ آرزومیکردم چاره ی آسانتری میسر بود! این طبقه، اما، ناچار است به مصاف این مصیبت برود. فلاکتی و جهنمی که جنگ در خاورمیانه تحمیل کرده و میرود که بیشتر هم تحمیل کند انتخابی باقی نگذاشته است. برپایی چنین جنبشی، هرقدر هم مشکل باشد، به زحمتش میارزد!
آری؛ سازماندادن و به راه انداختن چنین جنبشی، کار همه جانبه و پیگیرانه یی میخواهد که با توجه به پراکندگی وتوهم طبقه کارگر بسیار مشکل مینماید: ... "حالا کو، تا این طبقه نیروهایش را درنفاط مخنلف جهان علیه این جنگ بسیج کند؟! کو، تا در ایران یا جاهای دیگر قدرت را به دست بگیرد؟! کو، تا از یک قدرت کارگری کمونیستی درایران یا جاهای دیگر جهان، با قدرت حمایت کند" و..." آیا بورژوازیهای مختلف جهان ( که همه ازدم امپریالیستی هستند) فرصت این کار را میدهند؟" مسلما نمیخواهند بدهند! سوال اما اینست که آیا میتوانند این فرصت را از ما بگیرند؟ خوشبختانه این امکان برایشان محدود شده است. هنگامیکه این دایناسورها به درندگیهای درون خانوادگی خود مشغولند، غیرممکن نیست که ما مجال چنین خیزشی بیابیم؛ که خاطره ی اکتبر را تکرار کنیم! و، تاریخ را چه دیدی؟ شاید در بیش از یک نقطه از جهان؟! واین به ما انگیزه میدهد که هر چه زودتر حول یک جنبش ضد جنگ جهانی متشکل شویم. دشوار است؛ اما نه دشوارتر از ماندن زیر آوار این جنگ!
دود این جنگ، نقدا، به چشم کارگران، نه تنها در ایران که در سراسر جهان، رفته است. گسترش این جنگ به ایران، در چنان منطقه یی که بخش اعظم نفت وگاز جهان را تامین میکند، جهنم بازهم سختتری برای انسانیت، و به خصوص کارگران و مزدبگیران تدارک خواهددید. بنابراین، کاملا " به صرفه" است که یک جنبش جهانی کارگری در برابر این بازی بسیار خطرناک سرمایه وحشی بپا خیزد و چنانکه دراکتبر1917، درپیشاپیش صفوف توده های مردم آزاده ومحروم، این جنگ راهم پایان دهد! و کسی چه میداند؟ با این همه تجربه تلخ، و از طرفی پربار، که داریم، اینبار برای همیشه به ماجراجویی ها و کلا" به حیات خطرزای این سیستم سرمایه داری، که تا مغز استخوان امپریالیستیست، پایان دهیم.
جنبش طبقاتی کارگری علیه جنگ میتواند سکوی پرش کمونیستها برای تشکلهای کشوری و منطقه یی وسرانجام گلوبال کارگری کمونیستی باشد؛ میتواند آغازنوینی باشد برای قدرتگیری سوسیالیسم و روفتن یکسره ی سیستم وحشیانه ی سرمایه داری؛ میتواند بستر تشکیل و گسترش حزب (و احزاب) طبقاتی و انترناسیونال کارگری باشد؛ میتواند آغاز تغیر جهان به یک جهان شایسته ی انسان باشد.
دراین نودمین سالگرد انقلاب کمونیستی کارگری اکتبر باید چنین جنبشی را بپا داشت!
زنده باد انقلاب اکتبر! زنده باد جنبش طبقاتی کارگری علیه جنگ!
اکتبر 2007