تنها محکوم کردن کافی نیست مبارزه جمعی را باید سازمان دهیم !

رژیم اسلامی ازمبارزه کارگران،معلمان،زنان، دانشجویان وانسانهای معترضی که نان میخواهند، دستمزد و حقوقشان را میخواهند،ازتبعیض وآپارتاید جنسی به تنگ آمده اند،ازدیکتاتوری ومذهب وخرافه بیزارند ،آزادی وبرابری می خواهند! به هراس آمده است.

رژیم اسلامی ازمبارزات جمعی وسازمان یافته می ترسد زیرا توان مقابله با مبارزات جمعی وتوده ای را ندارد. نمونه های بارز این مبارزات می توان به مبارزه جمعی کارگران هفت تپه ، تجمعات و اعتراضات دانشگاههای تهران و بابلسر،اعتراضات کارگران نساجی های کردستان،هشت مارس سه هزارنفره سالن آزادی شهرسنندج، رژه اعتراضی کودکان ومردم شهرهای کردستان دردفاع از حرمت وحقوق کودک، برگزاری مراسمهای باشکوه روزجهانی کودک دربیش پنجاه شهر ایران، اعتراض وتحصن علیه اعدام وشکنجه درشهرسنندج و... گوشه هایی ازتجارب ودستاوردهای جنبش اعتراضی اجتماعی ماست که رژیم را درحالت، استیصال و تقلاهای بی رمق قرارد داده است.
دستگیری وزندانی کردن فعالین اجتماعی، ازسر زبونی و استیصال نیروهای امنیتی دولت اسلامی است. برعکس جنبش ما به هرلحاظ مقتدرتر از گذشته وارد کارزار مبارزاتی شده است شخصیتهای جسور و کارآمد وچهرهای برجسته ای امروز درامرمبارزه اجتماعی وسیاسی جامعه دخالت دارند خواست ومطالبات رادیکال برپرچم هرتلاش جمعی وانسان  دوستانه خود نمایی میکند.
 زندانی کردن فعالین توسط نیروهای امنیتی خللی دراراده مبارزاتی آنها وارد نمیکند ونکرده است. بلکه ازاعتبار ونفوذ بیشتری برخوردار می شوند.سران رژیم میدانند که با زندانی کردن فعلان اجتماعی وسیاسی مبارزه اجتماعی مردم تعطیل نمی شود.مردم نارچارند مبارزه کنند،متشکل شوند. حافظان وضع موجود ازحاکمیت خود دفاع می کنند،جدال برسر تغییروضع موجود میان حکومت اسلامی و مردم درجریان است.
رژیم توانسته است اصالو،مددی، ودهها دانشجوی معترض را به زنجیر بکشد اما مگر می شود همه کودکان کاروخیابان را زندانی کند؟ مگر میتواند میلیونها زن وجوان تحقیر شده را به بند بکشد؟ مگرمی تواند خیل بیکاران جامعه را زنجیرکند؟ مگرمی تواند همه معلمان را زندانی کند؟مگر می تواند اندیشه آزادی وبرابری را حبس کند؟ هرگز نتوانسته است ونمی تواند.
اما جنبش ما باید متحد تراز گذشته فرصت را ازدستگاه سرکوب وزندان رژیم اسلامی بگیرد باید ظرف های مناسب مبارزه را برای جمع کردن انسانهای ناراضی سازمان دهد. باید روشهای معیوب را کناربکذاریم باید به نیروی اجتماعی وطبقاتی خودمات متکی شویم.
رژیم اسلامی  سعی میکند فعالین وانسانهای معترض را به مکان های کم خطروغیرواقعی هدایت کند، مبارزین  را ازمحل کاروزندگی و وقایع اجتماعی به  محیط های غیر اجتماعی ، مجازی، فرقه ای و غیرکارآمد منتقل کند، یک بخش از فشارها ی پلیس سیاسی رژیم اکنون دراین جهت عمل میکند وبه میزان زیادی موفق شده است.
سرگرم شدن تعدادی ازمحافل،تشکل ها وشخصیتها به دادن اطلاعیه های "محکوم میکنم"،"شدیدا محکوم می کنیم" وغافل شدن ازتوان وبرد اجتماعی مبارزه ورویگردانی از سازماندهی اجتماعی خطری است که باید فعالین جنبشهای سیاسی  اجتماعی ازآن بپرهیزند.
برای دقت بیشتر یاد آوری یکی دو تجربه متفاوت را لازم می دانم:
 اول درمورد کارگران هفت تپه، فعالین مبازرات هفت تپه برای تامین مطالبات خود مجمع عمومی برپا کردند، درمحل کاروزندگی تصمیم گرفتند، برای آزادی همقطارانشان اعتراض سازمان دادند، به مصاف وزارت اطلاعات رفتند. حاصل مبارزه سازمان یافته وکارجمعی کارگران هفت تپه این بود که کارفرما ونیروهای امنیتی عقب نشینی کردند. بلافاصله دستگیرشده گان آزاد شدند. کارفرما مستلزم به تامین مطالبات کارگران شد.
دوم : تحرکات دانشجویان درتهران وشیروانی بابلسر، فارغ از دستاوردهای صنفی وسیاسی مبارزات دانشجویی دراین دوره، نکته  بسیار مهم این بود که هراقدام دانشجویان سازمان یافته ومتحدانه پیش می رفت. تعدادی ازفعالین دانشجویی دستگیر شدند،دانشجویان واکنش جمعی نشان دادند، با حساب وکتاب تجمع کردند، خواستارآزادی دانشجویان زندانی شدند، علاوه براین مطالبات سیاسی وسیعی را مطرح کردند. رژیم سعی کرد با فشار این تلاش های جمعی را عقب براند ولی همه توطئه های پلیس سیاسی با کاردانی و کارجمعی دانشجویان نقش برآب شد. تعدادزیادی ازدانشجویان آزاد شدند. تلاش برای آزادی دیگر دانشجویان دربند هنوز ادامه دارد...

حالا بیاید مقایسه کنیم بااین روش نا موثر که یک تشکل یا فعال کارگری با دادن یک بیانیه یا اطلاعیه حکم زندان برای اصالو و مددی یا هر فعال دیگری را محکوم می کند البته باید محکوم کرد اما با روشهای مناسب ونمونه ها عملی که دربالا به آن اشاره شد. اما صرفا روی یک تکه کاغذ یا چند سایت انترنتی محکوم کردن کافی نیست وحکایت "زیره به کرمان بردن است"!

برای آزادی منصور اصالو،ابراهیم مددی و دیگر زندانیان سیاسی تشکیل کمیته های نجات متشکل از خانواده های آنان،دوستان و فعالین اجتماعی براساس تجارب موجود امکان پذیر وتلاش جمعی را برای دفاع از این عزیزان آسانتر می کند.

آزاد زمانی
13 آبانماه 1386

www.radiobarabari.net