پاسخی کوتاه به محمد فتاحی!

رفیق محمد فتاحی یک شماره نشریه اش را به "پاسخ" به منتقدین سیاستهای شکست طلبانه اخیر کورش مدرسی اختصاص داده است. به ارزیابی من، این پاسخ به انتقادات نیست، این ابراز وفاداری در آستانه کنگره است.

 ابراز وفاداری هم راستش مالیات ندارد. نه لازم است شما استدلال کنی، انتقادی را رد کنی، با آوردن یک لیست و چپدن همه افراد، رهبری درست کردن برای همه ما امورت میگذرد. رفیق فتاحی خواسته است با آوردن نام رفقایی که در خارج این حزب به این سیاستها نقد دارند، فی الواقع در خروجی حزب را نشان ما بدهد، برای ارائه  این پروژه چند صفحه ایی را ناچارا نوشته است! تلاشی بیهوده، چرا که حقانیت انتقاد ما هیچ وقت با جایگاه تشکیلاتیمان  کیلو نشده است. خود این تلاش نشان میدهد که این سیاستها تا چه حد از نقدشان نگرانند!  
 در این زمینه البته رفیق صالح نیز یاری نموده و سطوری چند را به آن افزوده است. باید از رفیق محمد و رفیق صالح پرسید که چرا خود به فراخوان رفقایی که در حمایتشان قلم میزنید حداقل گوش نداده اید؟ بالاخره یا فراخوان اشتباه است، یا شما اشتباه میکنید! همین دیروز، دوستان تلاش ما را برای نقد سیاستهایشان عبث و تقلا در دنیای "مجازی" اعلام کردند. نمیدانم نشریه پاسخ بالاخره در دنیای مجازی منتشر شده است، یا رفیق محمد فتاحی با روش غیر مجازی استنسیل و کپی دستی آن را چاپ نموده است؟
پاسخ من به رفیق محمد این است که زحمت بکشد خود با اراده فکری خودش استدلال کند. جدا من انتظار داشتم با ورود به بحث، رفیق فتاحی جدل فکری را به یک مدار بالاتر بکشد. این حداقل انتظار ما در یک جدل فکری، سیاسی و تئوریک است. ولو اینکه ایشان از این سیاستها دفاع بکند، میتوانست همت کند سطح بحث را به مدار بالاتری ارتقاء بدهد. تکرار ملال آور استدلالاتی که جواب داده ایم کار جالبی نیست، فقط نشان میدهد که وی برای تثبیت سیاست و تز و نظریه و استراتژی اینجا نیامده است. همین!
من مجبورم یک بار دیگر رئوس انتقادات خودم را تکرار کنم.

1. کنگره علنی یک حلقه از استراتژی حزب سیاسی در ایران است که انتخاب سیاستهایش توسط مردم، یک رکن اصلی قدرتگیری اش میباشد. پس از 6 سال که از پایه گذاری این سنت میگذرد، هر گونه بازگشتی، هر گونه عقب گردی باید:

الف: با ارائه سیاست روشن و صریح و رد لزوم علنی بودن کنگره باشد. باید استدلال خود را مدون کرده، پایه های سیاسی، تشکیلاتی و تئوریک این تصمیم و این عقبگرد به مردم اعلام شود.
ب: ادعا شده است که بستن در کنگره مصوبه رسمی است. کو؟ کجاست این مصوبه؟ دلایل و احکام این مصوبه کدام است؟ حداقل به همان اعضایی که به آنها رهنمود داده میشود ساکت شوند، نبینند و نشنوند ارائه بشود! انتظار زیادی است؟

2. جنبش سرنگونی طلب مردم ایران شکست نخورده است. این دوم خرداد است که پروژه اش برای نگه داشتن نظام شکست خورده است. اعلام شکست مردم، یک سیاست آشکارا شکست طلبانه، غیرکمونیستی، غیر کارگری و غیر انقلابی است. این سیاست هدفش شکست دادن مردم است. میگوید شکست خورده اند تا شکستشان بدهد!

3.  پروژه "تنبیه و مجازات کردن عوامل و نیروهای نظام" یک پروژه به شدت آوانتوریستی، ماجراجویانه است که چفت سیاستهای شکست طلبی است. این سیاست از یک طرف سر از بند و بست با جنایتکاران و زن ستیزان، فرعونها و قاتلین کمونیستها در کردستان عراق در می آورد، مجبور است این وجه فعالیت خود را هم مثل کنگره سری و مخفی کند، از طرف دیگر جنبشهای اجتماعی مبارزه مردم، چون جنبش برابری طلبی، جنبش حقوق کودک، جنبش دفاع از دستمزدها و حق تشکل و اعتصاب و غیره، جنبش دفاع از آزادی زندانیان سیاسی که مکانیسم اجتماعی خاص خود را برای رشد دارند با شلنگ تخته انداختن ماجراجویانه آسیب پذیر میکند، گزگ به دست همین عوامل رژیم میدهد سرکوبشان را شدیدتر کنند، میکوشد به این نحو شکست به آنها تحمیل شود! ثالثا این حزب را از یک حزب سیاسی، به یک گروه شبه نظامی مخفی بدل میکند با مخاطرات مهم آن در داخل و خارج کشور.

4.  رژیم اسلامی رفتنی است. رژیم اسلامی رژیم ثبات نیست. دو فاکتور اساسی تبیین دکترین حکمت در باره موقعیت رژیم یکی ناخوانایی آن با مقدرات کاپیتالیسم عصر حاضر است، یکی نفرت مردم و ناخوانایی این رژیم و اسلامش با مقدرات زندگی آنهاست. نظر به هر دو این دلایل پا برجای سیاست کمونیستی، هر گونه تلاشی برای اثبات اینکه نظام  "قدر قدرت" است، ماندنی است، به هر صورتی که روی کاغذ آورده و اعلام شود، غیر قابل قبول است. این حکم باطل است. این را ما اثبات کرده و میکنیم!

دفاعیه رفیق محمد فتاحی در هیچکدام از این زمینه ها متکی به قوه استدلال نیست. داستان تعریف کردن وسط یک بحث سیاسی، تئوریک و جدل فکری و پرونده سازی برای منتقدین این سیاستها راه بجایی نمیبرد. من از رفیق محمد دعوت میکنم به سرخطهای این بحث وارد شده مستدل کند!